บทที่ 909 -910

จักรพรรดิเทพมังกร – บทที่ 909 : ยังคงตายต่อเนื่อง! “ว้าว..วันนี้เจ้านายดุเดือดจริงๆ!” ร่างสูงใหญ่ของเจสเตอร์หยุดนิ่งพร้อมกับจ้องมองฉากต่อสู้ตรงหน้าด้วยความตกตะลึงและถึงกับร้องอุทานออกมาด้วยความอัศจรรย์ใจ.. นับตั้งแต่นาทีที่หลิงหยุนเรียกกระบี่โลหิตแดนใต้ออกมาจนกระทั่งสังหารเหล่านินจาทั้งสิบคนตายนั้น กินเวลาไปเพียงแค่สิบวินาที เจสเตอร์ยังไม่ทันจะได้เลือกคู่ต่อสู้ของตัวเองด้วยซ้ำไป ศัตรูทั้งหมดก็ถูกหลิงหยุนสังหารตายไม่เหลือแม้แต่คนเดียว! ภายใต้การต่อสู้ที่รุนแรงดุเดือดของหลิงหยุนนั้นเจสเตอร์ไม่กล้าแม้แต่จะวิ่งเข้าไปช่วย เพราะรู้ดีถึงความน่าสะพรึงกลัวของกระบี่โลหิตแดนใต้ จึงเกรงว่าตนเองจะอาจจะได้รับอันตรายไปด้วย.. ครืน..ตูม! สิ้นเสียงร้องอุทานของเจสเตอร์ต้นไม้ใหญ่ที่ถูกคมกระบี่สีดำของหลิงหยุนฟาดฟันเข้าใส่ ต่างก็ร่วงหล่นไปกองกับพื้นทันที! ด้านหน้าหลิงหยุนในระยะยี่สิบเมตรนั้นไม่มีต้นไม้เหลืออยู่เลยแม้แต่ต้นเดียว ในเวลานี้ต้นไม้ทุกต้นในบริเวณนั้นเหลือเพียงแค่ตอ เพราะถูกกระบี่ของหลิงหยุนฟันขาดเป็นสองท่อนจนล้มระเนระนาดผสมกับร่างที่ขาดครึ่ง และเลือดที่ไหลกลบเต็มพื้นของเหล่านินจา สภาพที่เห็นในเวลานี้..จึงเรียกได้ว่าเป็นภาพแห่งการทำลายล้างอย่างแท้จริง! และนี่คือพลังความแข็งแกร่งของหลิงหยุน! หลิงหยุนเปลี่ยนมาถือกระบี่โลหิตแดนใต้ไว้ในมือขวาปลายกระบี่ชี้ลงพื้น ร่างสูงใหญ่นั้นยืนอย่างทระนง ดวงตาคมกริบ และมีกลิ่นอายสังหารที่รุนแรง! “เจสเตอร์..เจ้าไม่ต้องเข้ามาช่วยข้า! เจ้าดูแลตัวเองให้ดีก็พอ แล้วก็คอยสังหารตัวเล็กตัวน้อยที่หลุดรอดไปได้ก็พอ!” การที่หลิงหยุนนำเจสเตอร์ซึ่งเป็นแวมไพร์ขั้นไวส์เคานต์มาด้วยนั้นเหตุผลหลักก็เพราะมันบินได้นั่นเอง! หลิงหยุนจึงไม่ต้องการให้เจสเตอร์เข้ามาอยู่ในรัศมีการต่อสู้ของเขา เพราะเกรงว่ามันจะได้รับอันตรายไปด้วย หากเจสเตอร์พุ่งเข้ามาระหว่างที่หลิงหยุนกำลังจะเข่นฆ่าศัตรูคนที่จะตายก็คงจะเป็นเจสเตอร์ หรือไม่ก็เป็นตัวเขาเองที่จะได้รับอันตราย ความสามารถในการสังหารนินจาถึงสิบคนได้ภายในพริบตาเช่นนี้ทำให้หลิงหยุนรู้สึกพอใจในความแข็งแกร่งของตนเองอย่างมาก แม้หลิงหยุนจะอยู่ระดับสูงสุดขั้นปรับกร่างกาย-9 แต่เพราะผ่านสนามต่อสู้ในปักกิ่งมาหลายครั้ง จึงได้ดูดลมปราณของยอดฝีมืออย่างเฉินไห่คุน ยามาดะ มิตซุย เฉินเจี้ยนจื่อ และคนอื่นๆ ทำให้ลมปราณในร่างกายตนเองแข็งแกร่งกว่าที่ควรจะเป็นหลายเท่านัก.. และแน่นอนว่าในตอนนี้หากเป็นยอดฝีมือที่ต่ำกวาขั้นเซียงเทียน-8 ก็ยากนักที่จะรับมือหลิงหยุนได้! “เจ้าคนชั่ว!” เสียงร้องตะโกนด้วยความโกรธเกรี้ยวดังขึ้นและตามมาด้วยเสียง พรึบ.. พรึบ.. หลายครั้ง แล้วร่างของยอดฝีมือในชุดนินจาลึกลับสีดำก็ปรากฏตรงหน้าหลิงหยุนพร้อมกันเจ็ดร่าง ตรงหน้าหลิงหยุนคือนินจาเจ็ดคนและสองในเจ็ดนั้นสามารถเคลื่อนไหวได้รวดเร็วอย่างน่าอัศจรรย์! ทั้งสองคนนี้ก็คือนินจาอาวุโสขั้นจูนินที่มีชื่อว่าโตโยโทมิและยากิอุนั่นเอง! เมื่อเห็นร่างของเหล่านินจาที่ถูกสังหารอย่างสยดสยองกลาดเกลื่อนอยู่เต็มพื้นและเลือดเจิ่งนองไปทั่วเช่นนั้น โตโยโทมิก็ไม่สามารถเก็บซ่อนความโกรธแค้นไว้ได้อีก และได้แต่นึกเสียใจที่มาช้าไปเพียงแค่ก้าวเดียว! หลิงหยุนยิ้มบางก่อนจะตอบไปว่า“ข้ารอพวกเจ้าอยู่นานแล้ว!” โตโยโทมิจ้องมองหลิงหยุนซึ่งยืนอยู่ท่ามกลางซากต้นไม้ที่ล้มระเนระนาดดวงตาของเขาหรี่เล็กลง และม่านตาสีดำหดเข้าหากัน ก่อนจะเหลือบมองไปทางยากิอุซึ่งเวลานี้แววตามีทั้งความเคียดแค้น และหวาดกลัวปะปนกัน! แม้ว่ายามาโมตะกับชินิจิจะเป็นนินจาขั้นจูนินที่แข็งแกร่งน้อยกว่าโตโยโทมิและยากิอุ แต่ความแข็งแกร่งของทั้งคู่นั้นก็เทียบเท่าขั้นเซียงเทียน-7 แต่กลับถูกหลิงหยุนสังหารได้อย่างง่ายดาย จึงไม่มีเหตุผลที่นินจาทั้งสองคนจะไม่รู้สึกหวาดกลัว.. หลิงหยุนแทบไม่เห็นนินจาทั้งเจ็ดอยู่ในสายตาเขาเงยหน้าขึ้นมองด้วยท่าทีที่ไม่รีบร้อน พร้อมกับพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ.. “ที่นี่คือหลุมฝังศพที่ข้าเลือกไว้ให้กับพวกเจ้าพวกเจ้าเห็นแล้วพอใจหรือไม่ ทัศนียภาพรอบๆ ไม่เลวทีเดียวเลย?” ทั้งโตโยโทมิและยากิอุ ต่างก็คำรามอยู่ในลำคอด้วยความโกรธ ทั้งคู่จ้องหลิงหยุนด้วยดวงตาถมึงทึง! แต่หลิงหยุนกลับเพียงแค่ยิ้มอย่างสบายๆแล้วจึงยกมือขึ้นขี้ไปที่ยอดเขาเทียนเหมาเฟิงซึ่งอยู่ไกลออกไป พร้อมกับพูดต่อว่า.. “สวะอย่างพวกเจ้าไม่คู่ควรที่ตายบนยอดเขาเทียนเหมาเฟิง!” “เอาล่ะ..ได้เวลาแสดงวิชานินจุตสึของพวกเจ้าแล้ว ลงมือได้เลย!” โตโยโทมิดึงดาบซามูไรยาวและมีประกายคมกริบออกมาถือไว้ด้วยมือทั้งสองข้าง จากนั้นจึงซอยเท้าอย่างรวดเร็วก่อนจะพุ่งตรงเข้าใส่หลิงหยุนทันที! ในเวลาเดียวกันนั้น..ยากิอุก็ได้ใช้วิชานินจุตสึหายตัวไปในทันที! “เจสเตอร์..ระวังตัวด้วย!” หลิงหยุนเห็นร่างของยากิอุที่ค่อยๆลางเลือนไป จึงรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังใช้วิชานินจุตสึพลางตัว หลิงหยุนนั้นไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย แต่ก็ไม่ลืมที่จะร้องตะโกนสั่งเจสเตอร์ให้ระมัดระวังตัว! “ขอรับเจ้านาย!พวกมันหายไปแล้ว!” เจสเตอร์เบิกตากว้างเตรียมพร้อมที่จะดูการแสดงอันดุเดือดของหลิงหยุนอีกครั้งแต่แล้วจู่ๆ ก็พบว่าศัตรูที่อยู่ตรงหน้านั้นหายตัวไปแล้ว และมันก็ไม่รู้ว่าตอนนี้ศัตรูอยู่ที่ใดกันแน่! จึงรีบกระโดดหนีออกจากตำแหน่งที่ยืนอยู่เมื่อครู่ทันที! ชัวะ..ชัวะ.. ทันทีที่เจสเตอร์กระโดดหนีออกไปนั้นดาบสองเล่มก็ปรากฏขึ้นตรงที่เจสเตอร์ยืนทันที และหากเมื่อครู่เจสเตอร์ยังคงยืนอยู่ที่เดิม มันก็คงต้องถูกแทงทะลุร่างไปแล้วอย่างแน่นอน.. “เจสเตอร์..เจ้ารีบกลายร่างเร็วเข้า แล้วบินหนีขึ้นไปบนฟ้าหลบอาวุธของพวกมัน อย่าอยู่ด้านล่าง..” หลิงหยุนร้องสั่งเจสเตอร์อีกครั้งในขณะที่กระบี่ในมือของเขาก็กวัดแกว่งไปมา และในที่สุดกระบี่สีดำก็ฟันเข้ากับดาบซามูไรในมือของโตโยโทมิ! เคร้ง! ท่ามกลางความมืด..ดาบซามูไรของโตโยโทมิเป็นประกาย เวลานี้มือของเขาสั่นอย่างรุนแรง และเริ่มรู้สึกเจ็บปวดจากการที่ยกขึ้นรับกระบี่สีดำของหลิงหยุน ความรุนแรงนั้นทำให้ร่างของโตโยโทมิถึงกับถอยร่นไปด้านหลังราวเจ็ดแปดก้าว“ดาบน้ำดีนี่!”หลิงหยุนเอ่ยชมพร้อมกับยกมืออีกข้างขึ้นหนีบมีดบินเล่มหนึ่งที่ซัดเข้ามาอย่างรวดเร็วได้!หลังจากที่หนีบอาวุธลับของอีกฝ่ายไว้ได้หลิงหยุนก็สะบัดข้อมืออย่างคล่องแคล่ว ซัดมีดบินเล่มนั้นกลับคืนไปอย่างรวดเร็ว พร้อมกับพูดหยอกล้อกับเหล่านินจา..“ของเจ้า..ข้าคืนให้!”ในยามค่ำคืนที่มืดมิดเช่นนี้หนึ่งในนินจาจึงฉวยโอกาสที่หลิงหยุนกำลังปะทะกับโตโยโทมิซัดมีดบินเข้าใส่ แต่กลับคิดไม่ถึงว่าระยะทางที่กระชั้นชิดเพียงแค่นี้ หลิงหยุนจะสามารถใช้นิ้วหนีบอาวุธลับได้อย่างรวดเร็ว!มีดบินที่หลิงหยุนซัดกลับคืนนั้นรวดเร็วจนนินจาผู้นั้นไม่มีเวลาแม้แต่จะคิดหลบ และเมื่อรู้ตัวอีกทีมีดบินก็ปักอยู่ที่หน้าอกของตนเองแล้ว และขาดใจตายในทันที!“ฝีมือไม่ต่างจากเด็กสิบขวบ!แต่กล้าคิดมาลองดีกับข้างั้นรึ”ระหว่างที่หลิงหยุนพูดไปหัวเราะไปนั้นเขาก็ได้ใช้มังกรพรางร่างหลบดาบซามูไรของโตโยโทมิที่ฟันเข้ามาเป็นครั้งที่สอง และไปยืนประชิดกับร่างของนินจาปลายแถวผู้หนึ่ง..“ข้ามาส่งศพเจ้า!”พูดจบ..หลิงหยุนก็ฟันกระบี่ลงไปกลางร่างของนินจาขั้นเกะนินจนขาดออกเป็นสองท่อน!“ห๊ะ!เป็นไปไม่ได้! เกิดอะไรขึ้นกับวิชานินจุตสึ?!”โตโยโทมิร้องอุทานออกมาอย่างตกใจที่หลิงหยุนมองเห็นตนเองและสามารถรับดาบซามูไรของเขาได้ถึงสองครั้ง..ความตายเวลานี้นับว่าเป็นเรื่องรองไปแล้วแต่ที่โตโยโทมิและยากิอุตกใจอย่างมากนั้นก็คือ.. หลิงหยุนมองเห็นพวกเขาทั้งสองคน!ในป่าหนาทึบเช่นนี้ทุกที่ล้วนเป็นที่พลางตัวของเหล่านินจาได้เป็นอย่างดี แต่เพียงแค่พริบตาเดียว หลิงหยุนกลับสังหารนินจาขั้นเกะนินไปแล้วถึงสองคน..“ในเมื่อวิชานินจุตสึใช้ไม่ได้ผล..พวกเราก็บุกเข้าไปพร้อมๆกันเลยก็แล้วกัน!”“ดูเหมือนมันจะมองเห็นการหายตัวของนินจุตสึพวกเราบุกเข้าไปพร้อมกัน!”ยากิอุรู้สึกกดดันอย่างมากเขาใช้วิชาคาถาสลับร่าง (Kawarimi No Jitsu) ทำการสลับร่างของตนเองกับต้นไม้ในป่าเข้าไปจู่โจมหลิงหยุนอยู่หลายครั้ง แต่กลับคิดไม่ถึงว่าหลิงหยุนจะสามารถจับได้ทุกครั้งไป และสังหารนินจาไปได้อีกถึงสองคน..เวลานี้จึงเหลือเพียงโตโยโทมิยากิอุ และทาเคดะเพียงสามคนเท่านั้น นินจาทั้งสามอยู่ในท่ายืนถือดาบซามูไรชูขึ้นเหนือศรีษะ และสายตาจับจ้องอยู่ที่หลิงหยุนแน่นิ่ง..นินจาทั้งหมดสิบเจ็ดคนเวลานี้เหลืออยู่เพียงแค่สามคน และดูเหมือนว่าจะไม่มีหนีรอดไปได้แน่ หลิงหยุนจึงไม่ร้อนใจอะไร และเอ่ยปากถามขึ้นว่า“พวกเจ้าฟังภาษาจีนเข้าใจหรือไม่ถ้าเข้าใจก็บอกข้ามา.. ครั้งนี้คนของตระกูลเฉินมากันกี่คน? และมีคนจากตระกูลโทคุงาวะมาด้วยหรือไม่?”“อ่อ..แล้วแวมไพร์ล่ะ พวกมันมากันด้วยหรือไม่”“หึ..เมื่อไหร่ที่คุณโทคุงาวะมาถึงที่นี่ เจ้าต้องตายอย่างแน่นอน!”โตโยโทมิถือดาบซามูไรไว้ในมือพร้อมกับร้องตะโกนบอกหลิงหยุนด้วยความเคียดแค้น“นี่เจ้ากำลังข่มขู่ข้างั้นรึคงคิดว่าข้าจะต้องหวาดกลัวมากสินะ?” หลิงหยุนตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันจากนั้นจึงถามต่อด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา..“ถ้าเก่งถึงเพียงนั้น.. เหตุใดยังต้องส่งนินจามามากมายเล่า”หลิงหยุนต้องการประเมินดูว่านินจาเหล่านี้รู้หรือไม่ว่าเขาคือผู้ที่สังหารชาวญี่ปุ่นในป่าเสินหนงเจี๋ย และเป็นผู้ถล่มเรือลาดตระเวน และสังหารนินจาบนเกาะเตียวหยูโตโยโทมิจ้องมองหลิงหยุนด้วยแววตาความเคียดแค้นและตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด“หลิงหยุน..เจ้าสังหารนินจาที่อยู่ในบ้านตระกูลเฉินตั้งมากมาย เหตุผลแค่นี้ยังไม่เพียงพองั้นรึ”“และจากข้อมูลที่โทคุงาวะส่งกลับมาจากป่าเสินหนงเจี๋ยกับคลิปวีดีโอที่ได้จากเรือลาดตระเวนของทหารญี่ปุ่น พวกเราจึงมั่นใจว่าทั้งหมดนี้คือฝีมือของเจ้าเพียงคนเดีว!”“และนี่คือความแค้นที่พวกเราชาวญี่ปุ่นจะต้องทวงคืนจากเจ้า!”คิดไม่ถึงว่า..โทคุงาวะ ทาเคซุกะจะไม่ได้โกหกเขาจริงๆ ก่อนที่มันจะตายนั้น ได้บอกกับหลิงหยุนว่ามันส่งข่าวทั้งหมดกลับไปที่ญี่ปุ่นแล้ว!เมื่อครั้งที่หลิงหยุนสังหารนินจาญี่ปุ่นตายเกลื่อนเกาะเตียวหยูและเต็มเรือราดตระเวนนั้น เขาได้สวมผ้าสีดำปิดบังใบหน้าไว้ แต่คิดไม่ถึงว่าบนเรือราดตระเวนนั้นจะมีอุปกรณ์จับภาพเคลื่อนไหว และบันทึกไว้ด้วย..“ถูกต้อง..ชาวญี่ปุ่นในป่าเสินหนงเจี๋ยที่ถูกฆ่าตายล้วนเป็นฝีมือของเข้าเอง เหตุการณ์ที่เกาะเตียวหยูก็เช่นกัน รวมทั้งนินจาที่ถูกสังหารตายในปักกิ่ง ก็เป็นฝีมือของข้าอีกเช่นกัน และตอนนี้ก็ถึงคราวของเจ้าแล้ว!”หลิงหยุนยอมรับอย่างง่ายดายและพูดต่อด้วยน้ำเสียงดุดัน “เตรียมตัวลงนรกได้แล้ว!”จากนั้นร่างของหลิงหยุนก็กระโดดลอยขึ้นไปบนท้องฟ้าในมือถือกระบี่โลหิตแดนใต้พุ่งเข้าหมายเอาชีวิตนินจาทั้งสามคนทันทีทั้งโตโยโทมิยากิอุ และทาเคดะต่างก็รู้ดีว่าไม่สามารถหนีเงื้อมือของหลิงหยุนพ้นแน่ จึงได้แต่กัดฟันยกดาบซามูไรในมือขึ้นรับกระบี่โลหิตแดนใต้ของหลิงหยุนพร้อมๆกัน“ข้าก็อยากรู้ว่าพวกเจ้าจะสามารถต้านทานข้าได้หรือไม่”จักรพรรดิเทพมังกร – บทที่ 910 : ตายคาที่!และไม่จำเป็นต้องรอคอยคำตอบ..หลิงหยุนเดินวิชาดาราคุ้มกายควบคู่ไปกับพลังลับหยิน-หยางขั้นสุด..“โอ้..ท่านซานตาน! กระบี่ของท่านน่าสะพรึงกลัวมากจริงๆ!”เจสเตอร์ที่กำลังโบยบินอยู่เหนือป่าทึบขึ้นไปราวหนึ่งร้อยเมตรนั้นถึงกับร้องอุทานออกมาอย่างตกใจเมื่อเห็นรอบกายหลิงหยุนมีแสงสีทองจางๆ เรืองรองอยู่รอบตัว..“พระเจ้า..นั่นมันแสงอะไรกัน”