บทที่ 913 -914

จักรพรรดิเทพมังกร – บทที่ 913 : เผด็จศึกทางอากาศ! ผึง..ผึง.. ผึง.. ผึง.. ผึง.. เสียงสายธนูซึ่งทำจากผ้าแพรไหมดำที่ถูกน้าวออกครั้งแล้วครั้งเล่านั้นดังขึ้นอย่างต่อเนื่องไม่หยุด และหากไม่ใช่คันธนูที่ทำจากทองคำ ป่านนี้ก็คงต้องหักไปแล้วอย่างแน่นอน! ฟิ้ว..ฟิ้ว.. ฟิ้ว.. ฟิ้ว.. ฟิ้ว.. ลูกธนูแหลมคมที่อาบด้วยพลังหยินเย็นยะเยือกบ้างและพลังหยางที่ร้อนแผดเผาบ้าง สลับกันพุ่งเข้าใส่เหล่าแวมไพร์ที่กลายร่างเป็นมนุษย์บินได้ และกลายร่างเป็นค้างคาวตัวเล็ก ลูกธนูแต่ละดอกที่พุ่งออกไปนั้น จึงไม่ต่างจากตะปูที่ตอกร่างของพวกมันไว้กับพื้นของยอดเขาเทียนเหมาเฟิง! ไม่ว่าจะเป็นลูกธนูที่อาบด้วยพลังหยินเยือกเย็นหรือพลังหยางเร่าร้อน ก็ล้วนแล้วแต่ทำให้แวมไพร์ที่ถูกยิงเข้าไปนั้น ได้รับบาดเจ็บสาหัสจนไม่สามารถลุกขึ้นมาต่อกรกับหลิงหยุนได้อีก! “แย่แล้ว!ปีศาจตนนั้นมันกำลังบินไล่ยิงพวกเราอยู่ด้านบน!” แวมไพร์ขั้นมาร์ควิสตนหนึ่งถึงกับร้องออกมาอย่างตระหนกตกใจและได้ตัดสินใจสั่งให้เหล่าแวมไพร์ทั้งหมดที่เหลืออยู่ จัดการลงมือสังหารหลิงหยุนให้เร็วที่สุด! หลิงหยุนลงมือสังหารเหล่าแวมไพร์อย่างโหดเหี้ยมและดุดัน! เวลานี้เขาสามารถสังหารแวมไพร์ที่บินอยู่ด้านล่างไปได้กว่าร้อยตนแล้ว.. “ยิงถล่มเจ้าปีศาจนั่น!” สิ้นเสียงสั่งการของแวมไพร์ขั้นมาร์ควิส..มนุษย์มีปีกร่างยักษ์จำนวนมากต่างก็เล็งปืนในมือไปทางหลิงหยุนและเจสเตอร์ แต่ครั้งนี้..พวกมันกลับต้องผิดหวัง เพราะลูกกระสุนที่ยิงขึ้นไปบนอากาศนั้น พุ่งไปได้ไกลเพียงแค่สามถึงสี่ร้อยเมตรเท่านั้น และการยิงขึ้นท้องฟ้าในลักษณะนี้ ทำให้ความรุนแรง และความเร็วของลูกกระสุนลดลงในทันที! หลิงหยุนหัวเราะเสียงดังจากนั้นจึงน้าวสายธนู และยิงกราดออกไปพร้อมกับพูดเป็นภาษาอังกฤษว่า.. “Youcan shoot me only one time but I will repay you thousand of time. Come! ” (พวกเจ้าสามารถยิงข้าได้เพียงแค่ครั้งเดียวแต่ข้าจะตอบแทนพวกเจ้ากลับไปเป็นพันครั้งทีเดียว เข้ามาได้เลย!) หลังจากพูดจบ..หลิงหยุนก็เริ่มผิวปากโดยใช้มังกรคำราม! และนี่คือการใช้มังกรคำรามในระดับสูงสุดขั้นปรังร่างกาย-9มันคือการโจมตีฝ่ายตรงข้ามด้วยเสียง.. เสียงผิวปากของหลิงหยุนผ่านมังกรคำรามนั้นต่อให้ยืนอยู่บนพื้นดินของยอดเขาเทียนเหมาเฟิง หากใครก็ตามที่ได้ยินเสียงผิวปากนี้ รับรองได้ว่าคนผู้นั้นจะต้องรู้สึกราวกับถูกเข็มทิ่มแทง หรือไม่ก็รู้สึกราวกับถูกแมลงจำนวนนับไม่ถ้วนกัดกินภายในช่องหู และจะรู้สึกเจ็บปวดอย่างมากจนต้องยกมือขึ้นอุดหูอย่างแน่นอน! เสียงผิวปากที่แหลมและเสียดแทงแก้วหูอย่างรุนแรงนั้น โจมตีทั้งเหล่านกยักษ์และค้างคาวตัวเล็ก พวกที่มีมือก็ยกมือขึ้นอุดหูตัวเองไว้ ส่วนที่กลายร่างเป็นค้างคาวก็ใช้ปีกปกปิดใบหูไว้แทน! เหล่าแวมไพร์นั้นไม่ว่าจะอยู่ในร่างของมนุษย์มีปีกขนาดใหญ่หรือในร่างของค้างคาวตัวเล็ก หูของมันก็จะมีขนาดใหญ่กว่ามนุษย์ เสียงผิวปากผ่านมังกรคำรามของหลิงหยุนจึงเปรียบเสมือนฝันร้ายของพวกมันเลยทีเดียว.. ในเมื่อเหล่าแวมไพร์ต่างยกมือขึ้นปิดหูของตัวเองไว้..แล้วปืนยาวในมือของพวกมันล่ะ ตุ้บ..ตุ้บ.. ตุ้บ.. เสียงปืนยาวในมือของเหล่านกยักษ์ร่วงลงสู่พื้นดินที่เป็นป่าด้านล่างบ้างตกลงบนพื้นยอดเขาเทียนเหมาเฟิงบ้าง.. และห่ากระสุนที่เหล่าแวมไพร์กระหน่ำยิงขึ้นใส่หลิงหยุนนั้นก็ลดค่อยๆ ความหนาแน่นไปมาก.. เสียงผิวปากผ่านมังกรคำรามของหลิงหยุนนั้นเหล่าแวมไพร์ขั้นบารอนที่ไม่สามารถทานทนคลื่นเสียงนี้ได้ บ้างก็รีบบินหนีไป บ้างก็รีบบินเข้าไปซุกซ่อนตามซอกหินต่างๆ.. “เอาล่ะ..ถึงแม้พวกเจ้าต้องการจะยิงข้าให้ตาย แต่ข้าก็จะร้องเพลงให้พวกเจ้าฟัง.. เห็นหรือไม่ว่าข้าเป็นคนจิตใจดีแค่ใหน” จากนั้นหลิหงยุนก็เริ่มร้องเพลงผ่านมังกรคำราม.. ที่รัก..บินไปช้าๆ และคอยระวังลูกธนู ที่รัก..อย่าได้ปิดหู เสียงเพลงของข้าจะคอยกล่อมเกลา ที่รัก..บินเถิด.. บินด้วยกันท่ามกลางเมฆสีเทา เราสองมีเข็มเงินเป็นรางวัล ที่รัก..มาร่ายรำไปพร้อมๆ กัน ท่ามกลางค่ำคืนที่มืดมน ..ก่อนที่จะเจ้าจะวายปราณ ด้วยความเป็นอัจฉริยะของหลิงหยุนเขาสามารถแต่งเพลงใหม่ และร้องได้ในทันที! “ได้โปรดเถิดเจ้านาย!หยุดร้องเพลงเถิด.. ขืนท่านร้องต่อ ข้าคงทนต่อไปไม่ไหว..” เจสเตอร์พยามใช้มือปิดหูขนาดใหญ่ของมันไว้และปากก็อ้อนวอนให้หลิงหยุนหยุดร้องเพลงเสียที! ในขั้นปรับร่างกาย-9นั้น หลิงหยุนสามารถควบคุมลมปราณเพื่อใช้สร้างเสียงเป็นอาวุธได้อย่างมีประสิทธิภาพ เขาใช้มังกรคำรามทำร้ายเหล่าแวมไพร์ และได้ควบคุมไม่ให้คลื่นเสียงนั้นไปทำร้ายเจสเตอร์เข้า แต่ถึงกระนั้นเมื่อได้ฟังไปนานๆ เจสเตอร์เองก็แทบทนไม่ได้เช่นกัน! จึงแทบไม่ต้องพูดถึงเหล่าแวมไพร์ที่บินอยู่ด้านล่างว่าพวกมันจะเจ็บปวดกันมากเพียงใด ประโยชน์จากการใช้มังกรคำรามทำร้ายศัตรูนั้นทำให้หลิงหยุนสามารถโจมตีคู่ต่อสู้ด้วยวิธีอื่นควบคู่ไปด้วยได้ หลิงหยุนจึงสามารถร้องเพลงไปพร้อมกับปลิดชีพเหล่าแวมไพร์ไปด้วยหลิงหยุนบินอยู่ด้านบนเหนือเหล่าแวมไพร์คลื่นเสียงที่ทรงพลังนั้น จึงช่วยกดเหล่าแวมไพร์ไว้ให้ไม่ให้พวกมันกล้าบินขึ้นสูง แม้ว่าจะได้รับคำสั่งให้บินขึ้นไปก็ตาม!เมื่อได้ยินเสียงร้องอ้อนวอนของเจสเตอร์หลิงหยุนจึงหยุดร้องเพลงทันที สายตาของเขากวาดไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ และเห็นแวมไพร์กลุ่มหนึ่งกำลังบินหนีไป จึงรีบสั่งเจสเตอร์ให้พุ่งตามไปทันที!ไม่แปลก..เพราะอย่างน้อยการบินหนีก็เป็นการหลบหลีกการโจมตีด้วยคลื่นเสียงของหลิงหยุนได้!สิ้นคำสั่งการของหลิงหยุนเจสเตอร์ก็พุ่งออกไปอย่างไม่รีรอ หลิงหยุนจัดการเรียกยันต์เตโชระดับห้าออกมาจำนวนมาก!“พวกเจ้าเห็นในทีวีคงจะไม่ชัดสินะ..ข้าจะให้เจ้าได้เห็นมายากลด้วยตาตัวเอง!”ท่ามกลางสายฝน..ยันต์เตโชจำนวนหลายสิบแผ่นพุ่งออกจากฝ่ามือของหลิงหยุนพร้อมกับเสียงตะโกนสั่งให้ยันต์ออกฤทธิ์แทบไม่ต้องพูดถึงว่าพลังระเบิดและพลังเผาผลาญของยันต์เตโชนั้นจะรุนแรงเพียงใด เพราะแม้แต่หลิวเต๋อหมิงก็ตายเพราะอานุภาพของยันต์เตโชเช่นกัน!ยันต์จำนวนหลายสิบแผ่นพุ่งเข้าใส่ร่างของของเหล่าแวมไพร์ขั้นเคานต์และเริ่มระเบิดเป็นลูกไฟขนาดใหญ่ เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วท้องฟ้า ทำให้เหล่าสัตว์น้อยใหญ่บริเวณนั้นต่างก็พากันตกอกตกใจ..แวมไพร์ขั้นเคานต์ที่น่าสงสาร..แรงระเบิดที่รุนแรงนั้น ทำให้พวกมันถึงกับแขนขาขาดบ้าง ปีกหักบ้าง แวมไพร์บางตัวเหลือร่างกายเพียงแค่ครึ่งท่อนเท่านั้น แม้แต่เหล่าแวมไพร์ด้วยกันยังถึงกับกรีดร้องออกมาอย่างหวาดผวาเมื่อได้พบเห็นภาพที่น่าสยดสยองเช่นนี้!แวมไพร์ขั้นเคานต์ตนอื่นต่างก็พากันบินหนีแรงระเบิดอย่างรวดเร็ว หลิงหยุนกระโจนออกจากแผ่นหลังของเจสเตอร์ และพุ่งเข้าไปท่ามกลางเปลวไฟพร้อมกับใช้กระบี่โลหิตแดนใต้คร่าชีวิตของพวกมันทันที!เจสเตอร์รีบินออกไปรับร่างของหลิงหยุนที่พุ่งออกไปไว้ทันที..“งดงามมากเจ้านาย..”หลิงหยุนยืนอยู่บนแผ่นหลังของเจสเตอร์จ้องมองเหล่าแวมไพร์มีปีกที่กำลังบินหนีหาที่หลบซ่อนตัวแต่ก็ยังคงต้องยืนหยัดต่อสู้ตามคำสั่งด้วยความรู้สึกท้อแท้..“แวมไพร์ขั้นมาร์ควิสงั้นรึ!”หลิงหยุนทำเสียงเย้ยหยันพร้อมกับน้าวสายธนูและยิงลูกธนูเงินทั้งสามดอกเข้าใส่ร่างของแวมไพร์ขั้นมาร์ควิสสามตนพร้อมกัน!“โอ๊ย!”“อ๊าก!”“โอ๊ย!”เสียงกรีดร้องของแวมไพร์ขั้นมาร์ควิสทั้งสามตนดังขึ้นพร้อมกันสองในสามโดนลูกธนูเงินของหลิงหยุนปักร่างเข้ากับก้อนหินบนภูเขา ส่วนอีกคนถูกลูกธนูของหลิงหยุนเข้าที่ศรีษะ และกำลังร่วงหล่นไปบนหน้าผาปัง!ปัง!เสียงปืนดังขึ้นอีกครั้งลูกกระสุนเฉียดร่างของหลิงหยุนไป หลิงหยุนพุ่งเข้าใส่ร่างของแวมไพร์ตนนั้นพร้อมกับร้องตะโกนว่า“อย่าอยู่เลย!”หลิงหยุนร้องตะโกนพร้อมกับน้าวสายธนูยิงใส่แวมไพร์ทั้งสามตนตายทันที!“เจ้านาย..เจ้าสามตัวนั่นเป็นแวมไพร์ขั้นเคานต์!”เจสเตอร์ไม่ลืมที่จะร้องเตือนหลิงหยุนให้ระวังตัวตัวเมื่อมีแวมไพร์ขั้นเคานต์บุกเข้ามาอีกหลิงหยุนจัดการยิงธนูออกไปอีกสองดอกพร้อมกับร้องสั่งเจสเตอร์“ข้ารู้!บินขึ้นไป ข้าจะสังหารมันด้วยกระบี่!”หลิงหยุนยืนอยู่บนแผ่นหลังของเจสเตอร์เสียงปืนดังขึ้น และลูกปืนก็พุ่งเข้าใส่ลูกธนูของหลิงหยุน เจสเตอร์บินเข้าไปหาแวมไพร์ขั้นเคานต์ทั้งสามตนอย่างรวดเร็ว หลิงหยุนเองก็เรียกกระบี่โลหิตแดนใต้ออกมารอ!และนี่คือการสังหารและไล่ล่าศัตรูกลางอากาศ!หลังจากที่หลิงหยุนได้ทำการสังหารแวมไพร์ไปมากมายแล้วพวกมันก็ได้แต่มองหลิงหยุนด้วยแววตาราวกับได้พบเห็นเทพเจ้าแห่งปีศาจ! และต่างก็พากันหวาดผวาอย่างที่สุด!ในการต่อสู้ครั้งนี้..หลิงหยุนไล่ล่าเหล่าแวมไพร์มากมายหลายร้อยตน ซึ่งมีแต่แวมไพร์ขั้นเคานต์ และไวส์เคานต์ทั้งสิ้น!“บินต่ำลงไปอีก..ข้าต้องจัดการสังหารพวกมันให้ได้เร็วที่สุด แต่เจ้าต้องระมัดระวังอย่าให้พวกมันบินสูงกว่าข้า เพราะพวกมันล้วนมีปืนทุกคนคน!”เจสเตอร์รับคำสั่งอย่างรวดเร็วและบินโฉบลงไปด้านล่างทันที..เวลานี้เจสเตอร์บินอยู่ในระดับที่สูงจากยอดเขาเทียนเหมาเฟิงสามร้อยเมตรและระหว่างที่เจสเตอร์ลดเพดานบินลงนั้น หลิงหยุนก็ไม่ลืมที่จะยิงลูกธนูออกไป และสามารถสังหารเหล่าแวมไพร์ได้ทันทีถึงสิบกว่าตนระหว่างที่ไล่ยิงเหล่าแวมไพร์อย่างเพลิดเพลินนั้นหลิงหยุนก็พบว่าลูกธนูธรรมดาที่อยู่ในแหวนพื้นที่นั้นได้ถูกใช้ไปจนหมดแล้ว เหลือเพียงลูกธนูเงินกว่าหนึ่งร้อยดอกเท่านั้น!แต่นับว่าโชคดีที่เหล่าแวมไพร์มีเพียงแค่ปืนยาวไม่มีอาวุธที่มีประสิทธิภาพพอที่จะจู่โจมเขาได้มากกว่านี้..ดังนั้น..แวมไพร์ที่เหลืออยู่ราวสองร้อยตนนี้ จึงไม่สามารถโจมตีอะไรหลิงหยุนได้มากนัก..“เจสเตอร์..เจ้าบินต่ำลงไปอีกหนึ่งร้อยเมตร แล้วมองหาแวมไพร์ขั้นมาร์ควิส เมื่อพบแล้วบอกให้ข้ารู้ด้วย..”อาวุธที่ทรงพลังและมีประสิทธิภาพในการทำลายล้างสูงย่อมต้องใช้กับศัตรูที่มีพลังต่อสู้ที่แข็งแกร่งเท่านั้น หลิงหยุนจึงไม่ต้องการใช้ลูกธนูเงินอย่างสะเปะสะปะ!