บทที่ 923 -924

จักรพรรดิเทพมังกร – บทที่ 923 : ไม่จำเป็นต้องอธิบาย! ภายใต้ชุดนอนผ้าไหมสีแดง..เผยให้เห็นหน้าอกสีขาวราวหิมะทั้งสองข้าง และภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้าเวลานี้ ได้ทำให้ร่างกายของหลิงหยุนเกิดการตอบสนองอย่างรุนแรง.. “นี่..มองอะไร” เสี่ยวเม่ยหนิงร้องตะโกนออกมาด้วยความโมโหพร้อมกับยกมือทั้งสองข้างขึ้นปิดหน้าอกใหญ่โตของตนเองไว้.. “ก็มองคุณน่ะสิ!” หลิงหยุนกลืนน้ำลายอึกใหญ่พร้อมกับก้าวเดินผ่านประตูเข้าไปในห้องนอนของเสี่ยวเม่ยหนิงก่อนจะไปหยุดยืนอยู่ห่างจากร่างของเธอเพียงแค่ครึ่งฟุตเท่านั้น.. ด้วยระยะที่กระชั้นชิดเช่นนั้นทำให้ต่างฝ่ายต่างก็สัมผัสได้ถึงความร้อนรุ่มในกายของกันและกัน.. เสี่ยวเม่ยหนิงไม่เพียงยืนนิ่งไม่ถอยแต่ยังจงใจยืดอกทำให้สองเต้าชูชันท้าทายสายตาของหลิงหยุนมากกว่าเดิม “พี่หลิงหยุน..พี่บอกว่าจะไปเล่นมายากล แต่กลับไปแกะสลักรูปปั้นน้ำแข็งเพื่อฉวยโอกาสหาผู้หญิงเพิ่มมาอีกคน!” “เอ่อ..” หลิงหยุนอึ้งไปเล็กน้อยแต่ในที่สุดก็ยิ้มออกมา ร่างสูงใหญ่ของเขาโน้มลงไปข้างหน้าจนใบหน้าเกือบจะแนบชิดกับใบหน้าของเสี่ยวเม่ยหนิง แล้วจึงพูดขึ้นว่า.. “หนิงน้อย..คุณคิดดูให้ดีๆ คุณสวยขนาดนี้ ผมจะกล้าทำเรื่องให้คุณเจ็บปวดเสียใจได้ยังไงกันล่ะ อีกอย่าง.. นั่นก็แค่รูปสลักน้ำแข็ง! อย่าบอกนะว่าคุณกำลังอิจฉา..” หลิงหยุนช่างกล้านัก..ถึงกับโกหกหน้าตาย อีกทั้งยังพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉยได้ แต่.. ครั้งนี้คงจะมีแต่คนโง่เท่านั้นที่จะเชื่อ! แต่เมื่ออยู่ใกล้หลิงหยุนในระยะกระชั้นชิดเช่นนี้เสี่ยวเม่ยหนิงก็ถึงกับอ่อนปวกเปียก และโน้มตัวเข้าหาหลิงหยุนอย่างไม่รู้ตัว หลิงหยุนก้มหน้าลงซุกไซ้ลำคอขาวนวลของเด็กสาวตัวแสบเรื่อยลงมาจนถึงเนินอก.. “อืมมม…” เด็กสาวตัวแสบถึงกับพึมพำออกมาเมื่อสัมผัสได้ถึงลมร้อนจากจมูกของหลิงหยุนซึ่งกำลังซอกซอนอยู่แถวเนินอกของตนเอง ใบหน้างดงามนั้นเปลี่ยนเป็นสีแดง และรีบก้าวถอยหลังกลับไปหนึ่งก้าวพร้อมกับร้องตะโกนเสียงดัง “คนลามก!” “งั้นรึ!เห็นจะจริง ฮ่า.. ฮ่า..” หลิงหยุนหัวเราะออกมาเสียงดังพร้อมกับยื่นฝ่ามือร้อนรุ่มออกไปโอบร่างบอบบางของเสี่ยวเม่ยหนิงเข้ามาไว้ในอ้อมแขน! ปัง! ส่วนมือซ้ายก็กระแทกประตูห้องปิดและแยกคนทั้งคู่ออกจากโลกภายนอกทันที แล้วห้องนอนของหนิงน้อยก็ได้กลายเป็นพื้นที่ส่วนตัวของคนทั้งคู่ไป.. เสี่ยวเม่ยหนิงถูกหลิงหยุนกอดไว้เช่นนั้นจึงได้แต่ดิ้นรนไปตามสัญชาติญาณ แต่ยิ่งดิ้นรนมากเท่าไหร่ ก็ถูกหลิงหยุนกอดแน่นมากขึ้นเท่านั้น และเธอก็ยิ่งดิ้นรนหนักขึ้นกว่าเดิม.. แต่ไม่ว่าจะดิ้นรนเพียงใดเด็กสาวตัวแสบก็ไม่อาจสู้แรงของชายหนุ่มได้ และตัวเธอเองกลับยิ่งเคลิบเคลิ้มพร้อมกับหายใจถี่ และแรง.. หลิงหยุนค่อยๆผลักร่างของเด็กสาวตัวแสบลงไปบนเตียงนอน จากนั้นจึงโน้มตัวตามไป และประทับริมฝีปากลงไปบนริมฝีปากบอบบางของเสี่ยวเม่ยหนิงเนิ่นนาน.. “อืมม…” เวลานี้ใบหน้าของเสี่ยวเม่ยหนิงแดงยิ่งกว่าอะไรเธอต้องการที่จะดิ้นรนให้หลุด แต่ในที่สุดก็เปลี่ยนจากดิ้นรนมาเป็นสงบนิ่ง และเคลิบเคลิ้มไปกับจูบที่แสนอบอุ่น และดื่มด่ำของหลิงหยุนแทน สำหรับวิธีที่จะหยุดการทะเลาะวิวาทกับบรรดาหญิงสาวนั้นแน่นอนว่าหลิงหยุนย่อมรู้ดีกว่าใครๆ! อีกทั้งยังรู้จุดอ่อนของเด็กสาวตัวแสบเป็นอย่างดี ครึ่งนาทีต่อมา..หลิงหยุนก็ผละออกจากริมฝีปากของเสี่ยวเม่ยหนิง เขาจ้องมองใบหน้าที่แดงก่ำของเธอ และจงใจล้อเลียนเธอ “อืมม..ชื่นใจที่สุด!” “พี่หลิงหยุน..คนบ้า! คนเลว!” เด็กสาวตัวแสบลืมตาขึ้นดวงตากลมโตนั้นจ้องมองหลิงหยุนนิ่ง แต่ก็ไม่มีทีท่าโมโหเหมือนก่อนหน้านี้ เวลานี้เธอไม่ต่างจากเด็กน้อยที่ได้รับของเล่นถูกใจ.. “อืมม..แค่นั้นเลวแล้วเหรอ!” และเวลานี้ห้องทั้งห้องก็ได้เปลี่ยนจากสนามรบเป็นความสงบหวานชื่นแทน.. “พี่หลิงหยุน..ทำไมพี่ต้องแกะสลักรูปปั้นน้ำแข็งให้ซูหลิงเฟยด้วย ไม่เห็นพี่แกะสลักรูปปั้นให้ฉันเลย!” หลังจากที่ถูกหลิงหยุนจูบไปเด็กสาวตัวแสบก็ไม่มีอารมณ์โกรธเกรี้ยวอีก แต่กลับถามออกมาด้วยความอิจฉา และหึงหวงแทน เมื่อครู่หลิงหยุนตั้งใจเพียงแค่เล้าโลมเพื่อเปลี่ยนอารมณ์ของเสี่ยวเม่ยหนิงเท่านั้นไม่เช่นนั้นแล้วคืนนี้เขาคงต้องกลืนกินเด็กสาวตัวแสบอย่างแน่นอน แต่หากจะทำเช่นนั้นจริงหลิงหยุนคงต้องหาสถานที่ที่เป็นส่วนตัวมากกว่านี้ ไม่เช่นนั้นแล้วเขามั่นใจอย่างยิ่งว่าจะต้องมีคนคอยแอบฟังแน่นอน โดยเฉพาะไป๋เซียนเอ๋อซึ่งมีสัญชาติญาณดีอย่างสุนัขจิ้งจอก.. จากนั้นหลิงหยุนก็ลุกขึ้นนั่งและไม่ลืมที่จะดึงชายเสื้อชุดนอนของเสี่ยวเม่ยหนิงลงมาปิดส่วนที่ดึงดูดสายตาไว้ แล้วจึงตอบกลับไปยิ้มๆ “ที่ผมไปออกรายการทีวีจุดประสงค์ก็เพื่อจะประกาศให้ศัตรูรู้ว่าผมจะไปที่เทือกเขาเซียนเหยินหลิง..” “แล้วที่ผมต้องแสดงความแข็งแกร่งของตนเองให้พวกมันเห็นก็เพื่อเป็นการบอกกับศัตรูทุกคนว่า ขอให้พวกมันประเมินฝีมือของตนเองให้ดี หากไม่แข็งแกร่งพอ ก็อย่าไปร่วมสนุก ไม่เช่นนั้นพวกมันจะต้องตายฟรี!” และนี่คือวัตถุประสงค์ที่แท้จริงของหลิงหยุน! เด็กสาวตัวแสบลุกขึ้นนั่งเช่นกันและรีบดึงแขนเสื้อที่หลุดลุ่ยจากไหล่ขึ้นมา และจัดการดึงเสื้อผ้าของตนเองให้เรียบร้อย..เสี่ยวเม่ยนหนิงนั้นเป็นเด็กเฉลียวฉลาดและรู้ว่าหลิงหยุนจะต้องมาหาเธอที่ห้องนอนอย่างแน่นอน ดังนั้นเมื่อกลับเข้ามาในห้อง เธอจึงตั้งใจเปลี่ยนเป็นชุดนอนที่เซ็กซี่เย้ายวนพร้อมกับฉีดน้ำหอมอีกด้วยและที่เธอทำเช่นนี้ก็ไม่มีอะไรมาก..เธอเพียงแค่ไม่ต้องการให้หลิงหยุนเมินเฉยกับเธอเท่านั้นเอง!รอบกายหลิงหยุนมีสาวงามมากมายเด็กสาวตัวแสบรู้ดีว่าเธอคงไม่สามารถห้ามปรามได้ และคงทำได้เพียงแค่ครอบครองพื้นที่ในหัวใจของหลิงหยุนให้ได้มากที่สุดเท่านั้นเอง..แต่นี่ไม่ใช่สิ่งที่เสี่ยวเม่ยหนิงคิดเท่านั้นสาวงามคนอื่นๆ รวมทั้งเกาเฉินเฉิน ทุกคนต่างก็คิดเช่นเดียวกัน!“ถ้าอยากแสดงความแข็งแกร่ง..ทำไมพี่ถึงไม่ร่ายรำเพลงกระบี่แทนล่ะ!”เด็กสาวตัวแสบยังคงโต้เถียงเพื่อปิดบังความเขินอายของตนเอง..หลิงหยุนได้ฟังจึงยกมือขึ้นบีบจมูกเล็กๆของเสี่ยวเม่ยหนิงอย่างเอ็นดู จากนั้นจึงตอบกลับไปว่า“นี่คุณจะให้ผมไปแสดงละครลิงออกทีวีหรือยังไงโชว์มายากลยังโอเค! แต่จะให้โชว์ร่ายรำเพลงกระบี่ออกทีวีนี่นะ?!”เสี่ยวเม่ยหนิงถึงกับหัวเราะคิกคัก..“พี่หลิงหยุน..คืนนี้พี่จะไปเซียนเหยินหลิงอีกมั๊ย”หลิงหยุนส่ายหน้าไปมา“ไม่ไป! ผมไม่ได้โง่ขนาดนั้นนะ! ไปนอนบนเขาที่มีแต่ป่าทึบ ไม่เห็นจะสบายตรงใหนเลย คืนนี้ศัตรูหน้าใหนอยากจะไปหาผมที่นั่น ก็เชิญปล่อยให้พวกมันหาผมไปทั้งคืนก็แล้วกัน ส่วนผม.. ก็จะกลับมาหาหนิงน้อยยังไงล่ะ!”เสี่ยวเม่ยหนิงได้ฟังก็ดีอกดีใจจนลืมเรื่องรูปแกะสลักน้ำแข็งไปทันที..“พี่หลิงหยุน..แล้วอยู่ที่เซียนเหยินหลิงพบเจออะไรบ้าง ศัตรูของพี่ตามไปที่นั่นรึเปล่า?”หลิงหยุนยิ้มพร้อมกับเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นบนเทือกเขาเซียนเหยินหลิงให้เด็กสาวตัวแสบฟังและความจริงแล้วหลิงหยุนก็ตั้งใจที่เล่าให้เธอหวาดกลัวเท่านั้นเองระหว่างที่เล่านั้นมือของหลิงหยุนก็ไม่อยู่เฉย เขาเริ่มลูบไล้ไปตามเรือนร่างของเด็กสาวตัวแสบ ทำให้เธอถึงกับบิดไปมา และสั่นเทิ้มไปทั้งตัว“หนิงน้อย…”หลิงหยุนเรียกชื่อนเสี่ยวเม่ยหนิงพร้อมกับจ้องหน้าเด็กสาวตัวแสบนิ่ง“หืมมม!”ไอรีนโนเวลเด็กสาวตัวแสบกำลังเคลิบเคลิ้มและมีความสุขอยู่กับสัมผัสที่อ่อนโยนของหลิงหยุน แต่เมื่อได้ยินเสียงหลิงหยุนเรียกชื่อตนเอง ก็ตกใจจนต้องลืมตาขึ้นมองทันที..หลิงหยุนยิ้มชั่วร้ายพร้อมกับพูดขึ้นว่า“หนิงน้อย.. ใหนๆ คืนนี้ผมก็อยู่กับคุณแล้ว จะให้ผมนั่งมองคุณนอนหลับเฉยๆหรือยังไง เดี๋ยวเรารอให้คนอื่นหลับกันหมดก่อน แล้วเราค่อย…”เสี่ยวเม่ยหนิงได้ฟังถึงกับสั่นไปทั้งกายและใจแม้จะรู้สึกสับสนไปหมด แต่ก็รีบตอบกลับไปว่า “พี่หลิงหยุน.. นี่พี่บ้าไปแล้วเหรอ อย่านะ…”“จะให้รอไปถึงเมื่อไหร่กัน”“…ฉันต้องขอคิดดูก่อน!”เสี่ยวเม่ยหนิงตอบอายๆความจริงแล้วหลิงหยุนก็ไม่ได้คิดที่จะทำเช่นนั้นจริงๆเขาเพียงแค่จงใจถาม และรู้คำตอบดีอยู่แล้ว เขาเพียงแค่ต้องการหาวิธีล่าถอยออกไปจากห้องของเสี่ยวเม่ยหนิงเท่านั้นเพราะเวลานี้ยังมีเกาเฉินเฉินอยู่ใบบ้านอีกทั้งคน..หลิงหยุนพยักหน้าพร้อมกับลุกขึ้นยืนและพูดขึ้นว่า “หนิงน้อย.. รีบพักผ่อนได้แล้ว ผมจะไปฝึกวิชาต่อ!”เด็กสาวตัวแสบรีบลุกขึ้นตามหลังจากจัดเสื้อผ้าของตนเองเรียร้อยแล้ว เธอก็เขย่งตัวขึ้นจูบหลิงหยุน แล้วพูดออกไปว่า..“พี่หลิงหยุน..พี่ไปฝึกวิชาได้แล้ว ฉันหายโกรธพี่แล้วล่ะ! ฮ่า.. ฮ่า..”และเวลานี้แม่สิงโตสาวก็ได้กลายเป็นลูกแมวเชื่องๆไปแล้ว..แต่เมื่อหลิงหยุนเดินออกจาห้องไปรอยยิ้มบนใบหน้าของเสี่ยวเม่ยหนิงก็จางหายไปทันที ใบหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นมึนตึงพร้อมกับพึมพำเบาๆ“เชอะ..จะไปฝึกวิชางั้นเหรอ จะไปหาพี่เฉินเฉินน่ะสิ! คิดว่าฉันไม่รู้หรือยังไง?”……….แน่นอนว่าหลังจากที่ออกมาจากห้องของเด็กสาวตัวแสบหลิงหยุนก็รีบตรงไปที่ห้องของเกาเฉินเฉินทันทีหลิงหยุนไม่ได้เคาะประตูห้องของเกาเฉินเฉินแต่ได้ส่งกระแสจิตไปบอกเธอแทน –เฉินเฉิน.. หลังหรือยัง-หลิงหยุนรู้ดีว่าหญิงสาวทั้งสองคนนั้นมีบุคลิกนิสัยที่แตกต่างกันเกาเฉินเฉินนั้นอ่อนโยน และไม่เอาแต่ใจเหมือนกับเสี่ยวเม่ยหนิง อีกทั้งเขาและเกาเฉินเฉินก็ผ่านอะไรด้วยกันมามากระหว่างที่อยู่ปักกิ่ง หลิงหยุนจึงเชื่อมั่นว่าเกาเฉินเฉินจะต้องเปิดประตูให้เขาอย่างแน่นอน..และก็เป็นเช่นนั้นหลิงหยุนไม่ต้องคอยนานนัก ประตูห้องก็ค่อยๆ เปิดออกอย่างเงียบๆ เกาเฉินเฉินยิ้มกว้าง และเอื้อมมือไปดึงหลิงหยุนให้เข้ามาในห้อง พร้อมกับค่อยๆ ปิดประตูไม่ให้เสียงดัง“หนิงน้อยอาละวาดนายหรือเปล่า”ทันทีที่เข้าไปในห้องนอนของเกาเฉินเฉินได้แล้วเกาเฉินเฉินก็เอ่ยถามหลิงหยุนทันที“เอ่อ..”ประโยคคำถามของเกาเฉินเฉินนั้นทำให้หลิงหยุนถึงกับตอบไม่ถูกเพราะมันบ่งบอกว่าอีกฝ่ายนั้นรู้หมดทุกอย่างแล้ว..“หลิงหยุน..นายเหนื่อยหรือเปล่า นั่งลงดื่มน้ำก่อนสิ! เดี๋ยวฉันจะนวดให้..”เกาเฉินเฉินทั้งอ่อนโยนและใจเย็นเป็นสายน้ำ เธอแสดงเป็นห่วงเป็นใยหลิงหยุน พาเขาไปนั่ง และหาน้ำให้ดื่ม จากนั้นเกาเฉินเฉินก็ไปยืนอยู่ด้านหลังของหลิงหยุน และเริ่มนวดไหล่ทั้งสองข้างให้เขาอย่างนุ่มนวล