บทที่ 927 -928

จักรพรรดิเทพมังกร – บทที่ 927 : ประมือกับยอดฝีมือสามตระกูล! “รับทราบเจ้านาย..” ในเมื่อหลิงหยุนสั่งมีหรือที่เจสเตอร์จะกล้าปฏิเสธ และไม่ยอมปฏิบัติตาม มันขยับปีกบินขึ้นไปเหนือพื้นดินราวห้าสิบเมตร และจับตามองเหตุการณ์ด้านล่างไม่ให้คลาดสายตา เพื่อที่จะสามารถพุ่งเข้าไปช่วยหลิงหยุนได้ทันหากเกิดพลาดพลั้งขึ้น ชางกวนเฉิงซีเหมินเต๋อ และหนานกงจาง ทั้งสามคนต่างก็พุ่งเข้าไปล้อมร่างของหลิงหยุนไว้.. “กำลังภายในของเจ้าเด็กนี่ช่างแปลกนัก!แม้แต่ข้าก็มองไม่ออก.. พวกเจ้าสองคนต้องระมัดระวังตัวให้ดีด้วยล่ะ” “พวกเราบุกเข้าไปพร้อมกันเลย!” ชางกวนเฉิงร้องบอกพร้อมกับยกตะขอคู่ในมือขึ้นและเป็นฝ่ายกระโดดนำยอดฝีมืออีกสองคนเข้าไปยืนเผชิญหน้ากับหลิงหยุน.. ในเวลาเดียวกันนั้น..หนานกงจางก็ควงกระบี่ในมือของตนเองกระโดดเข้าไปทางด้านซ้ายของหลิงหยุนเช่นกัน และจัดการพุ่งกระบี่ในมือตรงเข้าใส่ไหล่ซ้ายของหลิงหยุนทันที อาวุธของหนานกงจางนั้นคล้ายคลึงกับอาวุธที่หนานกงเจี้ยนใช้มันคือกระบี่ที่เรียวเล็กแต่คมกริบ ตัวกระบี่นั้นเรียวเล็กจนดูคล้ายกับเส้นลวดสีเงินขนาดใหญ่ และสีเงินของกระบี่ก็กำลังเปล่งประกายอยู่ท่ามกลางความมืด แต่ละท่วงท่าที่โจมตีหลิงหยุนนั้น ดูราวกับงูพิษที่กำลังฉกเหยื่อก็ไม่ปาน.. ทางด้านซีเหมินเต๋อนั้นทันทีที่กระโดดไปยืนอยู่ด้านหลังของหลิงหยุนได้แล้ว เขาก็ย่อตัวลงพร้อมกับตวัดไม้บรรทัดเหล็กสีดำในมือเข้าใส่ข้อเท้าของหลิงหยุนทันที นับว่าเป็นการจู่โจมที่หลิงหยุนเองก็คาดไม่ถึง.. ตะขอคู่กระบี่ยาว และไม้บรรทัดเหล็ก ต่างก็พุ่งเข้าใส่ร่างของหลิงหยุนในตำแหน่งที่ต่างกัน และในขณะที่อาวุธทั้งสามเข้าใกล้จนเกือบจะประชิดร่างของหลิงหยุนแล้วนั้น เขาก็ร้องตะโกนออกมาว่า.. “เยี่ยมมาก!” และกระบี่โลหิตแดนใต้ในมือของหลิงหยุนก็ถูกตวัดออกไปรอบตัว! เคร้ง..เคร้ง.. เสียงโลหะกระทบกันดังขึ้นแทบจะพร้อมกันและเกิดเป็นประกายไฟขึ้นมาเล็กน้อย กระบี่ของหลิงหยุนฟันเข้ากับตะขอคู่ของชางกวนเฉิง และกระบี่ยาวของหนานกงชางเพื่อทำการเปิดทาง! จากนั้นเท้าซ้ายของหลิงหยุนก็ก้าวออกมาพร้อมกับกระโดดลอยตัวขึ้นไปกลางอากาศราวสองหรือสามเมตรเพื่อหลบหลีกการถูกโจมตีที่ข้อเท้าด้วยดาบครึ่งวงกลมของซีเหมินเต๋อ.. แต่ครั้งนี้ชางกวนเฉิงได้เพิ่มความระมัดระวังตัวมากขึ้นกว่าครั้งก่อนหลายร้อยเท่าเขาได้รวบรวมลมปราณทั้งหมดมาไว้ที่แขนทั้งสองข้าง จึงไม่ได้รับอันตรายอะไร และเพียงแค่กระเด็นถอยหลังออกไปราวสองสามก้าวเท่านั้น.. ทางด้านหนานกงจาง..เมื่อกระบี่เรียวบางของเขาปะทะเข้ากับกระบี่โลหิตแดนใต้ในมือของหลิงหยุน ร่างของเขาก็ลอยละลิ่วออกไป แต่ก็คาดไม่ถึงว่าในจังหวะที่ร่างของเขากำลังล่องลอยออกไปราวกับขนนกนั้น จะสามารถม้วนตัวกลับ และพุ่งกระบี่ในมือของตนเองใส่หลิงหยุนได้อีกครั้ง หลิงหยุนไม่รู้ว่านั่นคือวิชาตัวเบาของตระกูลหนานกงที่เลื่องชื่อเขาเพียงแค่เหลือบมอง แต่ก็ไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นตกใจอะไรมากนัก อีกทั้งยังคิดเหยียดหยันอยู่ในใจว่า ‘ก็แค่วิชาตัวเบาพื้นๆเท่านั้น!’ วิชาตัวเบาไม่ว่าจะเป็นของสำนักใดก็ตามจุดประสงค์ของมันก็มีเพียงแค่สองอย่างเท่านั้นคือ.. ใช้ในการจู่โจมคู่ต่อสู้ และใช้ในการหลบหลีกการโจมตีของคู่ต่อสู้.. “ตายซะ!” หลิงหยุนยังคงยืนนิ่งรอการจู่โจมและสายตาของเขาก็จับอยู่ที่ร่างของหนานจางกงซึ่งกำลังกระโดดหมุนตัวพุ่งกลับมา พร้อมกับตวัดกระบี่ในมือไปมาอย่างรวดเร็วจนเกินเป็นภาพของม่านสีเงินที่พุ่งเข้าใส่ศรีษะของตัวเอง.. ทางด้านซีเหมินเต๋อซึ่งพลาดในครั้งแรกนั้นก็ได้ใช้ไม้บรรทัดเหล็กของตนเองกระแทกกับพื้นพร้อมกับตีลังกากลับตัว และพุ่งตามไปโจมตีที่ข้อเท้าของหลิงหยุนอีกครั้ง.. “ยังจะตามข้ามาอีกรึซีเหมินเต๋อ..ดูเหมือนเจ้าจะไม่กลัวตายเลยสินะ!” หลิงหยุนร้องตะโกนออกมาเสียงดังอย่างหงุดหงิดพร้อมกับพลิกตัวกลางอากาศไปทางขวาสามรอบ หลบกระบี่ของหนานกงจางได้อย่างง่ายดาย และในขณะเดียวกันก็ฟันกระบี่โลหิตแดนใต้ในมือเข้าใส่ร่างของซีเหมินเต๋อ “แย่แล้ว!” ซีเหมินเต๋อจากที่เป็นฝ่ายบุกโจมตีหลิงหยุนกลับต้องเปลี่ยนมาเป็นฝ่ายตั้งรับแทนพร้อมกับร้องตะโกนออกมาอย่างตกใจ และเริ่มหวาดกลัวหลิงหยุน! “น้องซีเหมิน..เจ้าระวังตัวด้วย!” ชางกวนเฉิงร้องตะโกนออกมาเสียงดังเขาถึงกับหน้าเสียเมื่อจากที่พวกตนทั้งสามคนเป็นฝ่ายบุกจู่โจมหลิงหยุน กลับต้องกลายมาเป็นฝ่ายตั้งรับแทนเช่นนี้ ชัวะ! และดูเหมือนว่าซีเหมินเต๋อจะไม่สามารถต้านทานกระบี่ในมือของหลิงหยุนได้เพราะเวลานี้เสื้อของเขาได้ถูกไอกระบี่ของหลิงหยุนฟันขาดเป็นรอยยาว.. ทางด้านหนานกงจางเมื่อเห็นหลิงหยุนสามารถหลบกระบี่ของตนเองได้อย่างง่ายดายเช่นนั้นจึงไล่ตามไปฟาดฟันอย่างไม่ยอมแพ้ และกระบี่ในมือของเขาก็พุ่งเข้าใส่ใบหน้าของหลิงหยุน แต่หลิงหยุนก็สามารถหลบได้อีกครั้ง เคร้ง..เคร้ง.. เสียงโลหะกระทบกันดังขึ้นถึงสองครั้งมันเป็นเสียงกระบี่โลหิตแดนใต้ของหลิงหยุนปะทะเข้ากับตะขอคู่ของชางกวนเฉิงที่จู่โจมเข้ามาอย่างดุเดือดอีกครั้ง.. “เก่งมากเจ้าหนูที่หลบได้ทัน!” ในที่สุดร่างของหนานกงจางก็ร่อนลงสู่พื้นดินและได้แต่เอ่ยออกมาอย่างชื่นชม แต่ในใจนั้นกลับนึกประหลาดใจยิ่งนัก.. ความจริงแล้ว..หากหนานกงจาง ชางกวนเฉิง และซีเหมินเต๋อร่วมมือกันเช่นนี้ ยากนักที่จะหาผู้ใดรับมือพวกเขาทั้งสามคนได้อย่างเยือกเย็นเช่นนี้ จากข้อมูลที่หนานกงจางได้รับมานั้น– หลิงหยุนเป็นเพียงแค่เด็กนักเรียนมัธยมธรรมดาๆ ที่ไม่เอาถ่านคนหนึ่งเท่านั้น แต่สิ่งที่ได้พบเจอกับตัวเองนั้น ทำให้หนานกงจางถึงกับตกตะลึง และแทบไม่อยากจะเชื่อสายตาตนเอง! เวลานี้หลิงหยุนประมือกับพวกเขาทั้งสามคนไปถึงสองรอบแล้วไม่เพียงหลิงหยุนไม่ได้รับบาดเจ็บแม้แต่นิดเดียว แต่เขายังสามารถรับมือทุกคนได้อย่างง่ายดาย อีกทั้งยังสามารถทำให้ซีเหมินเต๋อมีบาดแผลเล็กน้อยได้ด้วย..เพียงแค่นี้..หลิงหยุนก็ควรจะได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้ที่มีวรยุทธล้ำเลิศแล้ว!“พวกเจ้ายืนนิ่งทำไมกันเล่าเข้ามาได้เลย!” หลิงหยุนกำกระบี่ด้วยสองมือพร้อมกับร้องตะโกนท้าทาย“เตรียมตัวตายกันหมดได้เลย!”หลิงหยุนไม่สนใจยอดฝีมือคนอื่นแต่ตรงเข้าฟันกระบี่โลหิตแดนใต้ในมือเข้าใส่ชางกวนเฉิงเพียงผู้เดียว!สิ้นเสียงร้องตะโกน..กระบี่ในมือของหลิงหยุนก็ฟาดฟันเขาใส่ชางกวนเฉิงอย่างไม่หยุดยั้ง และไม่ว่าชางกวนเฉิงจะหลบหลีกไปในทิศทางใด กระบี่ในมือของหลิงหยุนก็จะตามไล่ล่าไปอย่างไม่หยุดยั้งเช่นกัน!“คิดว่าจะหลบกระบี่ในมือข้าพ้นงั้นรึ!”เมื่อชางกวนเฉิงถูกกระบี่ในมือของหลิงหยุนไล่ล่าอย่างไม่หยุดยั้งเช่นนี้จังหวะที่กำลังจะพ่ายแพ้ให้กับหลิงหยุนนั้น เขาก็ร้องตะโกนออกมาว่า“น้องซีเหมิน..ช่วยข้าด้วย!”ซีเหมินเต๋อรู้ดีว่าลำพังชางกวนเฉิงผู้เดียวนั้นไม่อาจเอาชนะหลิงหยุนได้อย่างแน่นอน ตัวเขาเองก็ไม่ได้รับบาดเจ็บมากมาย และเมื่อเห็นชางกวนเฉิงตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบเช่นนั้น จึงต้องเข้าไปช่วยอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้..“ข้ามาแล้ว..”ซีเหมินเต๋อกระโจนเข้าไปยืนเคียงข้างชางกวนเฉิงอย่างรวดเร็วและยกไม้บรรทัดเหล็กในมือของตนเองขึ้นรับกระบี่สีดำที่ฟาดฟันลงมาจากด้านบนทันทีในขณะเดียวกันนั้นตะขอคู่ในมือของชางกวนเฉิงก็ถูกยกขึ้นเหนือศรีษะของตนเองเช่นกัน!เคร้ง..เคร้ง..เวลานี้ทั้งชางกวนเฉิงและซีเหมินเต๋อต่างก็รู้สึกว่ามือของตนเองที่ยกขึ้นต้านกระบี่ของหลิงหยุนอยู่นั้นกำลังสั่นสะท้านอย่างรุนแรง และรู้สึกราวกับว่าร่างของตนเองกำลังรับน้ำหนักมหาศาลอยู่ พื้นดินที่ทั้งคู่ยืนอยู่นั้นค่อยๆ แยกออก และร่างของพวกเขาทั้งคู่ก็จมลงไปในดินถึงครึ่งเข่า..“อั้ก!”ชางกวนเฉิงไม่สามารถต้านทานต่อแรงพลังมหาศาลของหลิงหยุนได้และในที่สุดก็กระอักออกมาเป็นเลือด..“ฮ่า..ฮ่า.. สมใจพวกเจ้าหรือยัง”หลิงหยุนหัวเราะออกมาเสียงดังและหยุดอยู่เพียงแค่นั้น จากนั้นจึงถือกระบี่กระโดดเข้าไปหาหนานกงจางเป็นรายต่อไป!หนานกงจางเห็นหลิงหยุนถือกระบี่พุ่งเขามาหาตนเองเช่นนั้นมันถึงกับหวาดกลัวอย่างมาก และรีบใช้วิชาตัวเบากระโดดถอยหลังหนีทันที..หลิงหยุนรู้ว่าตอนนี้ทั้งชางกวนเฉิงและซีเหมินเต๋อนั้นคงจะไม่สามารถตามมาสมทบได้ในช่วงระยะเวลาหนึ่ง เขาจึงไม่ทิ้งโอกาสที่ดีนี้ และรีบใช้วิชาตัวเบากระโดดไปตามยอดไม้ไล่ล่าหนานกงจางไปทันที..“นี่เจ้า..”แม้ว่าวิชาตัวเบาของตระกูลหนานกงจะยอดเยี่ยมมากแต่ก็ยังนับว่าช้ากว่าวิชาตัวเบาของหลิงหยุนเมื่อเห็นว่าหลิงหยุนไล่ล่ามาในระยะประชิดตัวมากแล้วหนานกงจางจึงหันกลับมา และใช้กระบี่ในมือต้านกระบี่ที่ฟันลงมาของหลิงหยุนไว้ แต่แล้วก็มีเสียงร้องตะโกนดังขึ้น..“พี่หนานกง..ระวังด้วย! ข้างหน้าคือหน้าผาไป่จาง!”ซีเหมินเต๋อที่จับตามองอยู่อย่างไม่กระพริบเมื่อเห็นว่าหนานกงจางกำลังวิ่งไปทางหน้าผาไป่จาง จึงรีบร้องเตือนด้วยความตกใจ..หนานกงจางนั้นได้ทำการสำรวจภูมิประเทศในบริเวณนี้มาก่อนแล้วมีหรือที่เขาจะไม่รู้ว่าด้านหลังของตนเองนั้นเป็นหน้าผาไป่จาง แต่ในเมื่อหลิงหยุนไล่ล่าเขาไม่หยุดเช่นนี้ เขาจึงต้องวิ่งหนีตรงไปทางหน้าผา..ชางกวนเฉิงถึงกับหน้าซีดเผือดเพราะเขาเองก็ได้รับบาดเจ็บภายในอยู่ ทางด้านซีเหมินเต๋อเมื่อเห็นหนานกงจางกำลังเสียท่าหลิงหยุนเช่นนั้น จึงรีบล้วงเอาลูกดอกออกมา และซัดใส่หลิงหยุนทันที!ฟิ้ว..ฟิ้ว.. ฟิ้ว..ลูกดอกทั้งสามพุ่งเข้าใส่แผ่นหลังของหลิงหยุนอย่างรวดเร็ว!“ข้ารู้ว่าทำเช่นนี้ไม่ถูกต้องนัก!”ซีเหมินเต๋อร้องออกมาอย่างรู้สึกอับอายตระกูลซีเหมินนั้นเป็นตระกูลเก่าแก่ที่มีชื่อเสียงตระกูลหนึ่งการใช้อาวุธลับในการต่อสู้จึงนับว่าเป็นเรื่องน่าอาย อีกทั้งเขายังใช้อาวุธลับกับคู่ต่อสู้ที่มีอายุน้อยกว่ามาก และอยู่กันคนละรุ่นอีกด้วย หากให้ใครรู้เข้าเขาคงต้องได้รับความอับอายอย่างแน่นอน..แต่ซีเหมินเต๋อเองก็ไม่มีทางเลือกเพื่อช่วยหนานกงจาง เขาจึงต้องทำเรื่องน่าอายเช่นนี้!“ฮ่า..ฮ่า.. พวกเจ้าร่วมมือกันดีมาก!”หลิงหยุนยังคงใช้กระบี่ไล่ล่าหนานกงจางถอยหลังไปเรื่อยๆในขณะเดียวกันก็เปิดจิตหยั่งรู้ไว้ตลอดเวลา จึงทำให้สามารถมองเห็นเหตุการณ์รอบตัวราวกับมีตาหลัง..และลูกดอกทั้งสามนั้นก็ถูกหลิงหยุนจับไว้ด้วยมือได้ทั้งหมด!“ห๊ะ!แย่แล้ว!”ซีเหมินเต๋อเห็นหลิงหยุนสามารถคว้าลูกดอกของตนเองไว้ได้เช่นนั้นก็ได้แต่ร้องอุทานออกมาอย่างสิ้นหวัง และรู้ทันทีว่าหนานกงจางคงต้องจบชีวิตเป็นแน่!ในที่สุดหนานกงจางก็ถูกหลิงหยุนไล่ล่ามาจนถึงขอบหน้าผาไป่จางจึงเหลือหนทางเดียวเท่านั้นคือต้องหันกลับไปสู้กับหลิงหยุน!