บทที่ 958 : บอกความจริงกับทุกคน!

บทที่ 958 : บอกความจริงกับทุกคน! ในช่วงเวลาอาหารกลางวัน..บรรยากาศที่ตึงเครียดภายในบ้านดูเหมือนจะลดลงกว่าสองวันก่อนหน้านี้มาก นั่นเพราะหลิงหยุนสามารถกลับมาได้อย่างปลอดภัย อีกทั้งยังช่วยหญิงสาวสองคนกลับมาได้ด้วย เวลานี้ภายในบ้านจึงมีเสียงหัวเราะ และมีบรรยากาศที่ผ่อนคลายมากขึ้น.. แต่ถึงกระนั้น..บรรยากาศเช่นนี้ก็เป็นเพียงแค่ชั่วคราวเท่านั้น! ทุกคนในบ้านต่างก็รู้ดีว่าเมฆดำที่ปกคลุมบ้านเลขที่-1อยู่นั้น ยังคงไม่เบาบางจางลงเลย แต่กลับดูเหมือนจะยิ่งตึงเครียด และบีบคั้นมากกว่าเดิม ทุกคนต่างก็รู้สึกราวกับมีกระบี่แหลมคมจี้อยู่ที่กลางอกตลอดเวลา.. นั่นเพราะหลิงหยุนเพียงแค่คนเดียวที่ต้องออกไปต่อสู้เพียงลำพังอยู่ท่ามกลางเทือกเขาที่กว้างใหญ่อย่างเซียเหยินหลิงภายในบ้าน และทั่วทั้งเมืองจิงฉูจึงดูเหมือนว่าได้กลับคืนสู่ความสงบอีกคั้ง แต่ความจริงแล้ว.. มันคือความเงียบสงบก่อนที่พายุกำลังจะเกิดขึ้นนั่นเอง! ทุกคนต่างก็ไม่ได้รู้สึกผ่อนคลายเหมือนอย่างที่แสดงออกเลยแม้แต่นิดเดียวโดยเฉพาะหลิงหยุนที่เอาแต่ตั้งหน้าตั้งตากินไม่พูดไม่จา.. หลิงหยุนต่อสู้ท่ามกลางความเป็นความตายอยู่บนเทือกเขาเซียนเหยินหลิงมาถึงสองคืนติดต่อกันส่วนฉินตงเฉี่วยก็มีหน้าที่ดูแลสถานการณ์โดยรวมในจิงฉู และทุกคนในบ้านให้ปลอดภัย.. เวลานี้ทั้งหลิงหยุนและฉินตงเฉี่วยจึงนับว่าเป็นผู้ที่มีความสำคัญอย่างยิ่งต่อทุกคนในบ้าน ในเมื่อทั้งคู่ต่างก็นิ่งเงียบไปเช่นนี้ ทุกคนในบ้านจึงได้แต่นิ่งเงียบตามไปด้วย แต่ที่หลิงหยุนเอาแต่นิ่งเฉยไม่พูดไม่จานั้นไม่ใช่เพราะเขาหวาดกลัวต่อศัตรู แต่เป็นเพราะเขากำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่ และมีบางเรื่องที่จำเป็นจะต้องพูดออกมา.. ส่วนฉินตงเฉี่วยที่ปกติมีนิสัยดุดันนั้นกลับนั่งสงบนิ่ง และดูเหมือนจะกระวนกระวายใจเสียมากนั้น เพราะเพิ่งได้รับสาส์นอะไรบางอย่างมา.. หลังจากที่รับประทานอาหารกลางวันกันเรียร้อยแล้วหลิงหยุนยังคงไม่ลุกจากโต๊ะ แต่รอให้ทุกคนช่วยกันเก็บโต๊ะเรียบร้อย และกลับมานั่งรวมกันอีกครั้ง หลังจากนั้นจึงเริ่มกล่าวกับทุกคนว่า “สองสามวันมานี้..มีเรื่องราวเกิดขึ้นกับพวกเรามากมาย ผมจึงมีเรื่องสำคัญที่จะแจ้ง และทำความเข้าใจกับทุกคน..” ครั้งนี้หลิงหยุนไม่แสร้งทำเป็นสงบนิ่งเหมือนเช่นเคยเพราะเรื่องที่เขาจะพูดต่อจากนี้ ล้วนเกี่ยวพันกับอันตรายถึงชีวิตของทุกคนในที่นี้.. และทุกคนที่อยู่ที่นี่ล้วนแล้วแต่เป็นคนที่เขารักทั้งสิ้น..ไม่ว่าจะเป็นคนรัก หรือพี่น้อง! ทุกคนในที่นี้ล้วนแล้วแต่มีความสำคัญกับเขามากกว่าธุรกิจในเมืองจิงฉูมากมายหลายเท่านัก! หลิงหยุนไม่สามารถทนสูญเสียใครไปได้แม้แต่คนเดียว! หลิงหยุนทำสีหน้าเคร่งเครียดและกวาดสายตามองไปรอบโต๊ะ แล้วจึงพูดขึ้นว่า “สิ่งที่ผมจะพูดต่อจากนี้..ขอให้ทุกคนตั้งใจฟังให้ดี และอย่าได้พูดแทรกขึ้นในระหว่างที่ผมยังพูดไม่จบ!” “ทุกคนคงจะรู้แล้วว่า..สองสามวันที่ผ่านมานี้ บ้านเลขที่-1 ของเรามีแขกไม่ได้รับเชิญมามากมาย และหนึ่งในนั้นก็คือไป่หยวนเจียที่เคยรับใช้ตระกูลซัน!” “ไป่หยวนเจียนำข่าวสำคัญมาบอกกับผม..” ระหว่างที่พูดมาถึงตรงนี้หลิงหยุนก็หันไปมองทางหลินเมิ่งหานกับเหยาลู่ ก่อนจะหัวเราะเบาๆ เพื่อคลายความตึงเครียด แล้วจึงพูดต่อว่า“แต่ตอนที่ไป่หยวนเจียมาบอกข่าวนั้นเมิ่งหานกับเหยาลู่เพิ่งจะถูกจับตัวไป บรรยากาศภายในบ้านยังอยู่ในความตื่นตระหนก ผมก็เลยยังไม่ได้บอกข่าวนี้ให้กับทุกคนได้ทราบ..”“แต่ในเมื่อทั้งคู่กลับมาอย่างปลอดภัยแล้วผมคิดว่าถึงเวลาที่ทุกคนควรจะต้องรับรู้เรื่องราวทั้งหมดได้แล้ว..”เรื่องที่หลิงหยุนจะพูดต่อจากนี้มีเพียงฉินตงเฉี่วยเท่านั้นที่รู้แล้วส่วนคนอื่นๆ ต่างก็อยู่ในอาการตื่นตระหนก ทุกคนต่างก็กลั้นหายใจนิ่ง ร่างกายเกร็ง และดวงตาทุกคู่ต่างก็จับจ้องอยู่ที่หลิงหยุนเพียงคนเดียวแต่หลิงหยุนก็ไม่ปล่อยให้ทุกคนคอยนานนักเขายิ้มก่อนจะพูดต่อว่า “ความจริง.. ข่าวที่ได้มาก็ไม่มีอะไรมาก คิดว่าทุกคนคงจะเข้าใจสถานการณ์ในเวลานี้อยู่แล้ว..”“ตอนนี้เหล่าชาวยุทธจากสำนักต่างๆและตระกูลเก่าแก่หลายตระกูล ต่างก็รวมตัวกันเพื่อมาจัดการกับผม เวลานี้จึงมีคนมากมายที่ทุกคนไม่รู้จัก เดินทางมาจิงฉูเพื่อไล่ล่าตัวผม..”ทันทีที่คำพูดประโยคนี้ของหลิงหยุนหลุดออกจากปากสาวงามภายในห้องต่างก็พากันถอนหายใจด้วยความโล่งอก แววตาของทุกคนต่างก็บ่งบอกว่าพวกเขาล่วงรู้มานานแล้ว!“แต่ทุกคนคงจะยังไม่รู้ว่าศัตรูที่กำลังไล่ล่าผมอย่างเอาเป็นเอาตายนั้นมาจากสำนักใด และตระกูลใดบ้าง..”“เอาล่ะ..ผมจะค่อยๆไล่เรียงให้ฟังทีละราย!”“สำนักต่างๆที่ต้องการจัดการกับผม มีทั้งเส้าหลิน บู๊ตึ๊ง กระบี่คุนหลุน เหมาซาน กระบี่เทวะ สำนักแดนใต้ แล้วก็สำนักหมัดเทวะ…”“ส่วนตระกูลเก่าก็มีตระกูลซีเหมินตระกูลหนานกง ตระกูลชางกวน แล้วก็ตระกูลเล่ย”เมื่อชื่อสำนักและตระกูลเก่าแก่ต่างๆ หลุดออกมาจากปากหลิงหยุน ทุกคนในบ้านแม้แต่ฉินตงเฉี่วยเองยังถึงกับนิ่งอึ้ง และสีหน้าเปลี่ยนไปทันที!มากมายถึงเพียงนี้เชียวหรือแต่ยังไม่หมดเพียงเท่านั้นหลิงหยุนยังคงพูดต่อ “นอกจากนั้นก็ยังมีสองตระกูลใหญ่แห่งปักกิ่งคือ.. ตระกูลเฉิน และตระกูลซัน!”“แล้วก็แวมไพร์ชาวตะวันตกและนินจาญี่ปุ่น..”“และสุดท้ายก็คือพรรคมารซึ่งนับว่าเป็นศัตรูที่อันตรายที่สุด!”หลังจากพูดจบไปแล้วหลิงหยุนก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก เขากวาดสายตามองหญิงสาวทุกคนรวมทั้งถังเมิ่ง ตี้เสี่ยวอู๋ แล้วก็อาปิงที่กำลังนั่งหน้าซีด และพูดไม่ออก แล้วจึงพูดต่อว่า..“เอาล่ะ..ตอนนี้ทุกคนก็รู้แล้วว่าศัตรูของผมมีใครบ้าง”ทุกคนยังคงอยู่ในอาการตกตะลึงและช็อคสุดขีด หลิงหยุนมีศัตรูเยอะแยะมากมายถึงเพียงนี้เชียวหรือ!แม้แต่ฉินตงเฉี่วยที่อยู่ในขั้นเซียงเทียน-5ยังถึงกับสั่นสะท้านเมื่อได้ยินชื่อศัตรูทั้งหมดของหลิงหยุน!“พะ..พี่หยุน.. ศัตรูมากมายขนาดนี้ เราต้องหาคนช่วยแล้วล่ะ..” ถังเมิ่งร้องบอกเสียงสั่นหลิงหยุนทำเสียงล้อเลียนถังเมิ่ง“ดูนายสิ! กลัวจนปากคอสั่นไปหมด คนอย่างฉันต้องรอให้นายบอกหรือยังไงกัน ฉันหาคนช่วยไว้แล้ว..”