บทที่ 962 : แอบตามไปปกป้อง!

“พี่ใหญ่คะ..น้าหญิงไปที่เขาหลงเหมินครั้งนี้จะมีอันตรายมากมั๊ยคะ” หนิงหลิงยู่ยืนอยู่ด้านหลังหลิงหยุนพึมพำออกมาขณะที่กำลังจ้องมองฉินตงเฉี่วยที่เดินหายลับตาไปดวงหน้างดงามชวนฝันนั้นเต็มไปด้วยความห่วงใยในขณะที่เอ่ยถาม. ฉินจิวยื่อจากไปโดยไม่แม้แต่จะกล่าวคำร่ำลาและหลังจากที่เดินทางไปเขาเทียนซานแล้ว หนิงหลิงยู่กับฉินจิวยื่อก็ได้ห่างกันนานกว่าสองถึงสามเดือนแล้ว ทั้งที่ผ่านมาทั้งคู่แทบไม่เคยแยกจากกันด้วยซ้ำไป ฉินตงเฉี่วยเองก็รัก และเป็นห่วงหนิงหลิงยู่มากเช่นกัน นางถึงกับคอยแนะนำการฝึกวิชาให้กับหนิงหลิงยู่อย่างใกล้ชิด นับได้ว่าเข้ามาเติมเต็มแทนฉินจิวยื่อได้อย่างสมบูรณ์ทีเดียว.. ในจิตใจของหนิงหลิงยู่เวลานี้..ฉินตงเฉี่วยได้กลายมาเป็นคนสำคัญในชีวิตของเธอไปแล้ว และรู้สึกผูกพันไม่ต่างจากแม่และพี่ชายของเธอ เมื่อเป็นเช่นนี้มีหรือที่หนิงหลิงยู่จะไม่รู้สึกกังวลใจ หลิงหยุนยกมือขึ้นโอบไหล่หนิงหลิงยู่และหันไปยิ้มให้พร้อมกับตอบไปว่า “หลิงยู่.. จะต้องกังวลใจไปทำไมกัน น้าหญิงไปพบคนในสำนักนะ ไม่ได้ไปสู้กับมังกรร้ายซะหน่อย! จะมีอันตรายได้ยังไงกันเล่า?” หลิงหยุนเห็นว่าหนิงหลิงยู่นั้นมีเรื่องให้กังวลใจมากแล้วจึงไม่ต้องการให้นางต้องเป็นกังวลมากไปกว่านี้อีก.. หลังจากที่ได้ฟังคำพูดของหลิงหยุนหนิงหลิงยู่ก็พยักหน้าพร้อมกับกัดริมฝีปากแน่น ก่อนจะพูดขึ้นมาว่า “ยังไงฉันก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ปกติอยู่ดี..” หลิงหยุนตอบยิ้มๆ“อาจเป็นเพราะหลายวันมานี้มีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมาย เธอก็เลยกังวลมากเกินไปน่ะสิ! ไม่ต้องห่วง.. ตราบใดที่พี่ใหญ่อยู่ที่นี่ รับรองว่าจะไม่มีอันตรายใดๆ เกิดขึ้นกับน้าหญิงได้แน่นอน!” จากนั้นหลิงหยุนก็กวาดสายตาไปรอบๆและบอกกับทุกคนว่า “เอาล่ะทุกคน.. เข้าบ้านกันได้แล้ว!” หลิงหยุนหันกลับไปบอกทุกคนด้วยสีหน้ายิ้มแย้มแต่ภายในใจนั้นกลับกระวนกระวายเกี่ยวกับเรื่องที่ฉินเตงเฉี่วยเดินทางไปที่เขาหลงเหมิน.. แต่เมื่อกลับเข้าไปในบ้าน..ภาพที่หลิงหยุนเห็นก็ทำให้เขารู้สึกปิติยินดีอย่างมาก เมื่อทุกคนต่างก็กระวีกระวาดไปหยิบเบาะนั่ง แยกย้ายไปกันไปคนละทิศคนละทางเพื่อฝึกฝนวิชา.. และเบาะนั่งนี้ก็เกิดจากความคิดของถังเมิ่งที่เห็นตี้เสี่ยวอู๋นั่งฝึกวิชาอยู่บนพื้นหญ้าบ้างบนพื้นหินบ้างตลอดทั้งวัน จึงได้ไปปรึกษาฉินตงเฉี่วย และไม่เพียงซื้อให้ตี้เสี่ยวอู๋ แต่ถังเมิ่งยังใจป้ำซื้อให้กับทุกๆคนได้ใช้กันอย่างทั่วถึงด้วย.. เหมี่ยวเสี่ยวเหมาและเสี่ยวเม่ยหนิงไปนั่งทางด้านตะวันตกของบ้าน ส่วนหลินเมิ่งหานกับเหยาลู่ไปนั่งที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ด้านตะวันตก ในขณะที่หนิงหลิงยู่ไปนั่งอยู่ในสนามหญ้าหลังบ้านใกล้กับสมุนไพรทั้งสามต้นของหลิงหยุน ส่วนตี้เสี่ยวอู๋นั้นเอาแต่นั่งอยู่ใกล้กับประตูทางเข้าบ้านอยู่ตลอดทั้งวันทั้งคืนจนเวลานี้เบาะนั่งของเขาแบนราบหมดแล้วเห็นได้ชัดว่าคำบอกเล่าของหลิงหยุนเมื่อตอนกลางวันนั้นได้สร้างความตระหนกตกใจให้กับทุกคนอย่างมาก แต่ในขณะเดียวกันก็ได้จุดประกายความกระตือรือร้นในการมุ่งมั่นที่จะพัฒนาขั้นความแข็งแกร่งของตนเองให้ก้าวหน้าโดยเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้อีกด้วย..ส่วนเด็กสาวตัวแสบฉีเสี่ยวหงนั้นได้กลับไปที่บ้านของเกาเฉินเฉินตั้งแต่เมื่อตอนเย็นแล้ว..ดังนั้นในห้องรับแขกเวลานี้จึงเหลือเพียงแค่เกาเฉินเฉินกับถังเมิ่งที่ยังไม่ได้ฝึกวิชาและสุนัขจิ้งจอกเก้าหางไป๋เซียนเอ๋อที่ไม่ยอมไปฝึกเท่านั้น..หลิงหยุนนั่งลงบนโซฟาและเปิดจิตหยั่งรู้ออกสำรวจดูรอบบ้าน ก็พบว่าทุกคนต่างก็ตั้งหน้าตั้งตาฝึกวิชาอย่างเอาจริงเอาจัง จึงได้แต่ยิ้มออกมาอย่างพอใจพร้อมกับพูดขึ้นว่า“หากที่นี่ไม่ใช่บ้านหรูในตัวเมือง..ใครพบเห็นเข้าคงต้องคิดว่าเป็นสำนักฝึกสอนวรยุทธแน่ๆ”เกาเฉินเฉินได้ฟังก็กำลังจะอ้าปากพูดอะไรบางอย่าง..หลิงหยุนจึงพูดแทรกขึ้นมาทันที“เฉินเฉิน.. คุณไม่ต้องกังวลใจไป เมื่อไหร่ที่คุณเริ่มฝึกฝน ผมรับรองได้ว่าจะก้าวหน้าเร็วกว่าทุกคนอย่างมากแน่!”ถังเมิ่งมองหลิงหยุนอย่างกระวนกระวายใจและทำเสียงกระซิบกระซาบ “พี่หยุน.. น้าหญิงไปเขาหลงเหมินคนเดียวแบบนี้ พี่ไม่เป็นห่วงจริงๆน่ะเหรอ”หลิงหยุนหันไปตอบถังเมิ่งทันที“นายถามอะไรโง่ๆ ฉันก็ต้องเป็นห่วงอยู่แล้ว แต่ระยะทางจากบ้านไปถึงเขาหลงเหมินอย่างน้อยๆก็ต้องมียี่สิบกิโลเมตร น้าหญิงน่าจะใช้เวลาเดินทางราวยี่สิบนาทีได้ ยังไม่ต้องรีบร้อนตามไปนัก..”จากนั้นหลิงหยุนก็ลุกขึ้นยืนและกำชับไป๋เซียนเอ๋อว่า “เซียนเอ๋อ.. คืนนี้หน้าที่คุ้มครองดูแลบ้านหลังนี้ คงตอบมอบให้เจ้าอีกเช่นเคย!”ไป๋เซียนเอ๋อหรี่ตาลงและยิ้มสดใสให้กับหลิงหยุน “พี่หลิงหยุน.. ท่านไม่ต้องห่วง หากใครกล้าบุกเข้ามาแม้แต่ก้าวเดียว ข้าจะสังหารมันทิ้งซะ!”“เยี่ยมมาก!หากมีใครกล้าเข้ามาสร้างความวุ่นวายภายในบ้านหลังนี้ เจ้าสังหารมันได้ทันที อย่าได้ปราณีพวกมัน!”หลังจากนั้น..หลิงหยุนก็ได้เดินไปที่สวนหลังบ้าน หนิงหลิงยู่ที่กำลังฝึกวิชาอยู่รับรู้การมาของหลิงหยุน จึงรีบลืมตาขึ้นมอง..หลิงหยุนยิ้มให้พร้อมกับพูดขึ้นว่า“หลิงยู่.. ฝึกต่อไปสิ!”ระหว่างนั้นหลิงหยุนก็เรียกขวดหยกที่มีขนาดเท่าๆกันจำนวนหนึ่งออกมาจากแหวนพื้นที่และจัดการวางไว้รอบๆ ค่ายกลหลุมพลังของสมุนไพรทั้งสามต้น