บทที่ 968 : การต่อสู้ที่ขาวสะอาด!

แสงระยิบระยับสุกใสแปลกตาปรากฏขึ้นต่อสายตาของหลิงหยุนร่างสูงสง่าของเขาพุ่งจากผืนดินแห้งผากขึ้นสู่ท้องนภาอย่างรวดเร็ว แต่กลับไม่มีท่าทีตระหนกตกใจกับแรงระเบิดที่พวยพุ่งขึ้นมาจากใต้พื้นดินเลยแม้แต่น้อย! และที่หลิงหยุนปล่อยให้กัวเสี่ยวเทียนเป็นฝ่ายจู่โจมมาโดยตลอดนั้นก็เพื่อรอเวลานี้นั่นเอง.. มันคือเวลาอะไรอย่างนั้นน่ะหรือ..แน่นอนว่าหลิงหยุนรอช่วงเวลาที่กัวเสี่ยวเทียนจะใช้พลังเหนือธรรมชาติ! เพลงดาบซานไฉของสำนักดาบสวรรค์ที่กัวเสี่ยวเทียนใช้นั้นเป็นการใช้พลังปราณที่แข็งแกร่งสร้างพลังเหนือธรรมชาติ! เวลานี้พลังปราณที่ไร้รูปของกัวเสี่ยวเทียนได้แปรเปลี่ยนจากพลังงานมาเป็นสสารที่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า กลายเป็นดาบใหญ่ยาวกว่าสิบเล่มที่มีขนาดเท่ากับดาบของกัวเสี่ยวเทียน และดาบที่สร้างขึ้นจากลมปราณเหล่านั้น ก็กำลังพุ่งขึ้นจากพื้นดินตรงตำแหน่งที่หลิงหยุนยืนอยู่ ภาพที่น่าสะพรึงกลัวนี้..ไม่เพียงหลิงหยุนที่มองเห็น ศิษย์สำนักดาบสวรรค์คนอื่นๆ รวมทั้งฉินตงเฉี่วยก็เห็นด้วยเช่นกัน.. “ห๊ะ!คิดไม่ถึงว่าศิษย์พี่ใหญ่จะใช้เพลงดาบนี้!” แม้แต่ศิษย์คนอื่นๆของสำนักดาบสวรรค์ยังถึงกับตกตะลึง เพราะเพิ่งเคยพบเห็นพลังปราณที่แปลงสภาพเป็นดาบเช่นนี้ครั้งแรก! ในสถานการณ์เช่นนี้..หลิงหยุนมีเพียงสองทางเลือกเท่านั้นคือ หนึ่ง – ยืนนิ่งต้านรับดาบลมปราณเหล่านั้น แต่ก็ต้องมีพลังปราณที่แข็งแกร่งอย่างมาก และสอง – กระโดดหนีให้พ้นจากรัศมีของดาบลมปราณที่กำลังพุ่งเข้าใส่นี้ให้ได้ ซึ่งก็เป็นเรื่องที่ทำได้ยากยิ่งนัก! และแน่นอนว่าหลิงหยุนเลือกหนทางที่สองเขาพุ่งตัวขึ้นกลางอากาศหลบดาบลมปราณนับสิบเล่มของกัวเสี่ยวเทียน.. แต่นี่คือดาบที่เกิดจากสิ่งที่เรียกว่าพลังเหนือธรรมชาติหลังจากที่หลิงหยุนกระโดดหลบขึ้นไปบนอากาศนั้น ดาบลมปราณทั้งสิบกว่าเล่มที่อยู่ภายใต้การควบคุมของกัวเสี่ยวเทียน ก็พุ่งขึ้นตามร่างของหลิงหยุนไปราวกับมีตา.. หลิงหยุนที่อยู่บนอากาศนั้นดูเหมือนจะเคลื่อนไหวช้าลง และแทบไม่สามารถหลบหลีกได้อีกแล้ว! “หลิงหยุน..ระวัง!” ฉินตงเฉี่วยเห็นภาพที่น่าสะพรึงกลัวและหวาดเสียวนั้น ก็ถึงกับกรีดร้องออกมา และร้องเตือนหลิงหยุนให้ระมัดระวังตัว ส่วนมือก็เตรียมพร้อมชักกระบี่ของตนเองออกมา ศิษย์ทั้งสี่ของสำนักดาบสวรรค์เห็นกัวเสี่ยวเทียนใช้ดาบลมปราณจู่โจมหลิงหยุนเช่นนี้สีหน้าของแต่ละคนล้วนแสดงความดีใจออกมาในระดับที่แตกต่างกัน.. แม้กระทั่งฮู๋วฉีเฟิงที่เพิ่งพ่ายแพ้ให้แก่หลิงหยุนไปนั้นยังถึงกับดวงตาเป็นประกายทั้งสองข้าง..ส่วนแววตาของหลิวซุ่ยเฟิงนั้นจ้องเขม็งอยู่ที่ร่างซึ่งกำลังลอยอยู่กลางอากาศของหลิงหยุนเขาแทบไม่สามารถอดทนรอที่จะได้เห็นหลิงหยุนถูกสังหารภายใต้ดาบลมปราณเหล่านั้นได้!“หลิงหยุน..เจ้าไม่รอดแน่!”ส่วนจงชวนเยี่ยนนั้นเพียงแค่ยิ้มหยันเมื่อพบว่าหลิงหยุนยากที่จะหลบได้ทันและรู้สึกยินดีพอใจกับชะตากรรมที่เลวร้ายของเขา“น้าหญิง..ท่านอย่าได้กังวลใจไป รอดูข้าจัดการกับดาบลมปราณเหล่านี้จะดีกว่า!”คืนก่อนนั้น..หลิงหยุนเพิ่งจะได้พูดคุยกับเย่ซิงเฉินถึงเรื่องพลังเหนือธรรมชาตินี้ และได้รู้ว่า.. ความจริงแล้วสิ่งที่เรียกว่าพลังเหนือธรรมชาตินี้ แท้ที่จริงก็คือทักษะความช่ำชองนั่นเองในวินาทีที่ดาบใหญ่หลายสิบเล่มกำลังพุ่งเข้าใกล้ร่างของหลิงหยุนนั้นเขาก็ได้พลิกตัวเอาเท้าชี้ขึ้นฟ้า แล้วรีบพุ่งปลายดาบในมือเข้าปัดป้องดาบใหญ่เหล่านั้นทันที!ตูม!ตูม! ตูม!ดาบในมือของหลิงหยุนปะทะเข้ากับดาบลมปราณที่แข็งแกร่งของกัวเสี่ยวเทียนจนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งบริเวณ!เพียงแค่อึดใจเดียว..ดาบในมือของหลิงหยุนก็ฟันเข้ากับดาบลมปราณนับสิบเล่มนั้น แต่ช่างโชคร้ายที่ดาบลมปราณของกัวเสี่ยวเทียนยังไม่หมดเพียงแค่นั้น!เพราะในเสี้ยววินาทีที่เท้าของหลิงหยุนกำลังจะแตะพื้นดาบลมปราณอีกนับสิบเล่มก็พุ่งขึ้นมาจากพื้นดินตรงเข้าใส่ร่างของหลิงหยุนอีกครั้งและนี่คือเพลงดาบที่ล้ำเลิศของกัวเสี่ยวเทียน!เป็นเพราะวิชาดาราคุ้มกายและชุดผ้าแพรไหมดำที่หลิงหยุนสวมใส่นั้น ได้ช่วยปกป้องร่างกายของเขาไว้ได้ในระดับหนึ่ง ถึงแม้หลิงหยุนจะมีวิชาตัวเบาที่ล้ำเลิศสามารถเคลื่อนที่ได้รวดเร็วอย่างน่าอัศจรรย์ แต่ก็ยังถูกดาบลมปราณของกัวเสี่ยวเทียนฟาดฟันเข้าบ้างอยู่ดี!และนั่นทำให้หลิงหยุนถึงกับเดือดดาลและพุ่งเข้าฟาดฟันดาบลมปราณยี่สิบเอ็ดเล่มของกัวเสี่ยวเทียนอย่างบ้าคลั่ง จนกระทั่งดาบในมือของหลิงหยุนนั้นถูกดาบลมปราณฟันขาดไป และเวลานี้เหลือความยาวเพียงแค่หนึ่งนิ้วเท่านั้น!เวลานี้..ร่างของหลิงหยุนลอยอยู่เหนือพื้นดินในสภาพเท้าชี้ฟ้าไปราวสองเมตร และใบหน้าถูกดาบลมปราณเข้าจนเจ็บปวดแทบลืมตามไม่ขึ้น!“ฮึ่ม!”หลิงหยุนคำรามออกมาอย่างโมโหและจัดการเดินพลังลับหยิน-หยางทันที จุดตันเถียนภายในร่างกายของเขาเริ่มหมุนกลับ และเกิดเป็นพลังวนหยินหยางขึ้น หลิงหยุนยกฝ่ามือขึ้นดูดดาบลมปราณไว้ในมือ..