บทที่ 971 : การต่อสู้ที่รอคอยมานาน!

หลิงหยุนเองก็ไม่ใช่นักฆ่าหรือฆาตกรโดยสันดาน.. ก่อนที่จะเริ่มการต่อสู้เขาก็ได้ประกาศต่อหน้าทุกคนแล้วว่า จะไม่สังหารศิษย์ทั้งห้าของสำนักดาบสวรรค์ เพื่อตอบแทนที่สำนักดาบสวรรค์เคยช่วยชีวิตฉินจิวยื่อ.. แต่ทั้งหมดนั้นอยู่ในเงื่อนไขที่ว่าสำนักดาบสวรรค์ไม่ได้พายอดฝีมือมาซุ่มโจมตีเขาเช่นนี้! หลิงหยุนตั้งใจไว้แล้วว่าไม่ว่าศิษย์สำนักดาบสวรรค์จะบีบบังคับฉินตงเฉี่วยมากเพียงใด หลิงหยุนก็จะปล่อยพวกเขาทั้งหมดไปอย่างปลอดภัย.. แต่ในเมื่องมีการจัดเตรียมยอดฝีมือมาสำหรับซุ่มโจมตีเขาเช่นนี้หลิงหยุนจึงจำเป็นต้องสังหารกัวเสี่ยวเทียน! สำหรับหลิงหยุนแล้วสิ่งเดียวในสำนักดาบสวรรค์ที่ยังพอมีประโยชน์อยู่บ้างก็คือ การที่มีฉินตงเฉี่วยซึ่งมีฐานะเป็นน้าหญิงของเขาอยู่เป็นศิษย์ในสำนักเท่านั้นเอง.. ด้วยเหตุนี้..ศิษย์สำนักดาบสวรรค์จึงเปรียบเสมือนคนในครอบครัวไปโดยปริยาย ข้อขัดแย้งที่เกิดขึ้นเวลานี้จึงเป็นเรื่องที่ควรจะสามารถเจรจาตกลงกันดีๆได้ และในการประลองฝีมือกันนั้น แม้จะได้รับบาดเจ็บบ้าง และไม่ว่าใครจะเป็นฝ่ายแพ้หรือชนะ ก็นับว่าเป็นเรื่องภายในครอบครัว.. แม้ว่าหลิงหยุนจะแสดงท่าทียะโสโอหังออกไปเช่นนั้นแต่ในใจก็ยังให้โอกาสสำนักดาบสวรรค์อยู่เสมอ ไม่เช่นนั้นแล้ว..เหตุใดหลิงหยุนซึ่งสามารถสังหารหลิวซุ่ยเฟิงได้ภายในดาบเดียว แต่เขาก็เลือกที่จะไม่ทำ! อีกทั้งฮู๋วฉีเฟิงซึ่งเขาสามารถสังหารได้เป็นคนแรกนั้นเขาก็ยังเลือกที่จะไม่ทำเช่นกัน! และท้ายที่สุด..กัวเสี่ยวเทียนซึ่งตกอยู่ภายใต้ฝ่ามือของเขานั้น เขาสามารถสังหารได้ในทันทีเช่นกัน แต่เขาก็ยังคงไม่ทำ! ทั้งหมดนี้ไม่ใช่อุปนิสัยของเขาเลยแม้แต่น้อยเหตุผลที่เขายังคงอดทนได้เช่นนั้น ก็มีเพียงเหตุผลเดียวซึ่งก็คือฉินตงเฉี่วย! หลิงหยุนเข้าใจความรู้สึกของฉินตงเฉี่วยดีและรู้ว่านางต้องลำบากใจมากเพียงใด เขาจึงไม่ต้องการให้นางต้องตกอยู่ในสถานการณ์ที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกมากนัก คืนนี้..หลิงหยุนตั้งใจว่าจะมาเพื่อปกป้องคุ้มครองฉินตงเฉี่วย และจะรับผิดชอบเพียงแค่การต่อสู้ที่จะเกิดขึ้นเท่านั้น หลังจากที่เขาเอาชนะสำนักดาบสวรรค์ได้แล้วนั้น ฉินตงเฉี่วยจะจัดการเช่นใด เขาก็จะไม่ยื่นมือเข้าไปยุ่งเกี่ยว! ฉินตงเฉี่วยเป็นคนเฉลียวฉลาดในเมื่อนางตั้งใจมาที่เขาหลงเหมินแห่งนี้ นางย่อมต้องคิดหาวิธีที่จะจัดการกับเรื่องราวต่างๆไว้แล้ว.. ฉินตงเฉี่วยเพียงแค่ต้องการอธิบาย..แต่กัวเสี่ยวเทียนกลับไม่เปิดให้โอกาสนางได้อธิบายเลยแม้แต่น้อย หลิงหยุนจึงต้องเป็นผู้หาโอกาสนี้ให้กับนาง การที่เขาใช้ฝ่ามือกดลงศรีษะของกัวเสี่ยวเทียนนั้นก็ไม่ได้มีเจตนาที่จะสังหารกัวเสี่ยวเทียนแต่อย่างใด เขาเพียงแค่ต้องการให้คนของสำนักดาบสวรรค์หยุดฟังคำอธิบายของฉินตงเฉี่วยบ้างเท่านั้น.. และหลังจากที่ศิษย์สำนักดาบสวรรค์ตั้งใจฟังคำอธิบายทั้งหมดของฉินตงเฉี่วยแล้วพวกเขาจะยอมรับหรือไม่นั้น หลิงหยุนก็ตั้งใจไว้แล้วว่าจะไม่สังหารกัวเสี่ยวเทียน หนำซ้ำยังจะรักษาอาการบาดเจ็บให้กับเขาอีกด้วย.. หากหลังจากได้ฟังคำอธิบายของฉินตงเฉี่วยแล้วศิษย์สำนักดาบสวรรค์ยังไม่สามารถยอมรับได้ หลิงหยุนก็จะปล่อยให้ทุกคนกลับลงเขาไปอย่างปลอดภัย จากนั้น.. ต่างฝ่ายก็จะต่างคนต่างอยู่ ไม่ยุ่งเกี่ยวต่อกันอีก แม้ตายก็ไม่ต้องมาเผาผีกันเท่านั้นเอง..หากต้องมีศัตรูเพิ่มขึ้นอีกหนึ่ง..หลิงหยุนก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรนัก! และวันข้างหน้าหากศิษย์สำนักดาบสวรรค์ต้องการที่จะกลับมาแก้แค้น หลิงหยุนก็ไม่ได้รู้สึกกังวลใจอะไร!หลิงหยุนไม่มีความจำเป็นและไม่สามารถทำเรื่องเลวร้ายด้วยการสังหารศิษย์สำนักดาบสวรรค์ต่อหน้าฉินตงเฉี่วยได้!แต่ทั้งหมดนี้..กัวเสี่ยวเทียนกลับไม่ใส่ใจเลยแม้แต่นิดเดียว!หลังจากกัวเสี่ยวเทียนพ่ายแพ้..ชีวิตของศิษย์สำนักดาบสวรรค์ทุกคนก็เสมือนหนึ่งตกอยู่ในน้ำมือของหลิงหยุนแล้ว เรียกได้ว่าจะบีบก็ตาย จะคลายก็รอด!แต่นี่สำนักเล็กๆอย่างสำนักดาบสวรรค์ กลับไม่สำนึก และกัวเสี่ยวเทียนถึงกับกล้าที่จะขับน้าหญิงของเขาออกจากสำนัก..แต่ก็ดี..เพราะสำนักเล็กๆกระจอกๆเช่นนี้ ฉินตงเฉี่วยอยู่ต่อไปก็ไม่มีอะไรดี หลิงหยุนต้องการให้ฉินตงเฉี่วยอาศัยโอกาสนี้ ถอนตัวออกจากสำนักดาบสวรรค์นี้เสีย!ทั้งหมดทั้งมวลที่กล่าวมานั้นเป็นขอบข่ายที่หลิงหยุนยังสามารถอดทนได้!แต่สำนักดาบสวรรค์ถึงกลับกล้าใช้ฉินตงเฉี่วยเป็นเหยื่อล่อหลิงหยุนให้มาตกหลุมพรางที่ตนเองวางไว้และจากนั้นก็ให้ยอดฝีมือต่างๆ มาคอยซุ่มจัดการกับเขา และตั้งใจที่จะสังหารเขาให้สิ้นซากภายในคืนนี้!กัวเสี่ยวเทียนเป็นฝ่ายปิดโอกาสที่จะมีชีวิตรอดเองและด้วยเหตุผลข้อนี้.. กัวเสี่ยวเทียนจึงสมควรต้องถูกฆ่า!ดังนั้น..ทันทีที่ได้ยินว่ามีหน่วยซุ่มโจมตีซ่อนตัวเพื่อรอสังหารตนเองอยู่นั้น หลิงหยุนจึงฟาดฝ่ามือลงบนศรีษะของกัวเสี่ยวเทีนอย่างไม่ลังเล!และเวลานี้..กะโหลกศรีษะของกัวเสี่ยวเทียนก็แตกออกจากกัน ก่อนจะร่วงลงจากร่าง!“หนีเร็ว!”หลังจากที่จี้เสี่ยวฉิงจุดพลุส่งสัญญาณแล้วร่างของนางที่ยืนอยู่ข้างฮู๋วฉีเฟิงก็กระโดดหนีลงเขาไปทันที!จงชวนเยี่ยนที่ไม่เคยพบเจอภาพที่น่าสยดสยองเช่นนี้ภาพที่ศรีษะของมนุษย์ถูกทุบแตกราวกับแตงโม นางจึงได้แต่ยืนนิ่งด้วยความตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบกระโดดหนีตามไปเช่นกัน!แทบไม่ต้องพูดถึงหลิวซุ่ยเฟิงซึ่งกระโดดหนีไปก่อนหน้านี้อย่างรวดเร็วแล้วทันทีที่กัวเสี่ยวเทียนสั่งให้ส่งสัญญาณนั้น เขาก็รีบใช้วิชาตัวเบาพาตัวเองพุ่งเข้าป่าไปอย่างสุดกำลังศิษย์สำนักดาบสวรรค์ทั้งสี่คนมีสภาพราวกับนกที่แตกรังเพราะความตระหนกตกใจพวกเขาไม่รู้เลยว่าที่ดูเหมือนว่าทุกคนสามารถหนีไปได้อย่างรวดเร็วนั้น เป็นเพราะหลิงหยุนยังไม่ได้ขยับตัวเลยแม้แต่น้อยต่างหาก..ฉินตงเฉี่วยวิ่งตรงไปยังร่างไร้ศรีษะของกัวเสี่ยวเทียนริมฝีปากของนางสั่นระริก และไม่สามารถพูดอะไรได้อยู่นานสองนาน..“หลิงหยุน..เจ้าบอกว่าจะไม่สังหารพวกเขาไม่ใช่รึ แล้วนี่เจ้าสังหารศิษย์พี่ใหญ่ของข้าได้อย่างไรกัน?”หลังจากผ่านไปครู่ใหญ่..ฉินตงเฉี่วยจึงร้องถามหลิงหยุนด้วยน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม..