บทที่ 973 : เจ้ามีชะตาต้องกับพุทธองค์!

ในยามค่ำคืนที่มืดมิดแต่กลับไม่มืดสนิทอย่างที่คาดคิด นั่นเพราะในค่ำคืนนี้เป็นคืนที่ท้องฟ้าเปิด และไร้ซึ่งเมฆหมอก แสงดาวจึงสามารถทอประกายสดใส และส่องแสงระยิบระยับอยู่บนฟากฟ้าแข่งกับแสงจันทร์ที่นวลละออได้.. กลางฤดูร้อนท่ามกลางแมกไม้บนเขาหลงเหมินแห่งนี้แต่กลับไม่ได้ยินแม้แต่เสียงหรีดหริ่งเรไร ไม่มีแม้แต่นกสักตัวที่จะบินอยู่ท่ามกลางหุบเขาแห่งนี้ ดูราวกับว่าพวกมันกำลังหวาดกลัว และแอบบินหนีหายไปอย่างเงียบๆ บรรยากาศที่มีมนุษย์ผู้ทรงพลังอยู่เต็มไปหมดเช่นนี้ทำให้เหล่านกกาต่างก็พากันหวาดกลัว และบินหายลับตาไปตั้งนานแล้ว.. เวลานี้บนเขาหลงเหมินนั้นนอกจากความเงียบสงัดแล้ว ก็มีเพียงเสียงพูดคุยของหลิงหยุนกับกับเหล่ายอดฝีมือหลายสิบคน สลับกับเสียงหัวเราะของเขาเป็นช่วงๆเท่านั้น และยิ่งหลิงหยุนแสดงท่าทีสงบนิ่งไม่เกรงกลัวมากเพียงใด ฝ่ายตรงข้ามก็ดูเหมือนจะยิ่งตระหนกตกใจมากขึ้นเท่านั้น.. และด้วยท่าทางสงบนิ่งไม่หวาดกลัวใครของหลิงหยุนนั้นทำให้ฉินตงเฉี่วยที่ยืนอยู่ข้างกายเขานั้นเริ่มคลายความวิตกกังวล และสงบนิ่งลงตามไปด้วย.. ฉินตงเฉี่วยจ้องมองไปด้านหน้า..ร่างของนางยังคงนิ่งไม่เคลื่อนไหวในระหว่างที่หลิงหยุนกำลังสนทนากับไต้ซือเจี๋วยหยวนแห่งวัดเส้าหลิน.. ฉินตงเฉี่วยจ้องมองร่างสูงใหญ่ที่ยืนเผชิญหน้ากับอันตรายด้านหน้าอย่างไม่หวั่นไหวดวงตาคู่งามของนางนั้นเวลานี้รื้นไปด้วยน้ำตา แต่จิตใจกลับแน่วแน่ และไม่หวั่นไหวเลยแม้เพียงเล็กน้อย! “นับตั้งแต่คืนนี้ไป..น้าหญิงของข้าไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับพวกเจ้าอีกแล้ว และนางสามารถสังหารพวกเจ้าทั้งหมดได้!” ฉินตงเฉี่วยได้ฟังก็ถึงกับกำมือแน่นอย่างไม่รู้ตัว! หลิงหยุนที่ยืนอยู่ท่ามกลางเหล่ายอดฝีมือนั้นในใจรู้สึกหวั่นวิตกขึ้นมาไม่น้อย แต่ไม่ใช่เพราะในคืนนี้มียอดฝีมือที่แข็งแกร่งเกินกว่าที่เขาคาดคิดไว้ แต่หลิงหยุนรู้ดีว่า.. เขาจะไม่สามารถสังหารหลวงจีนแห่งวัดเส้าหลินรูปนี้ได้ต่างหากเล่า! หลิงหยุนมองออกว่าหลวงจีนเจี๋วยหยวนผู้นี้..เป็นพระที่มีธรรมะสูงส่งลึกซึ้ง และสำหรับหลวงจีนที่มีธรรมะล้ำลึกเช่นนี้ ประคำโพธิย่อมจะไม่ยอมให้เขาสังหารได้อย่างแน่นอน! หลิงหยุนยังจำเหตุการณ์เมื่อครั้งที่เขาต้องการสังหารหลวงจีนสิงฉีได้ดีครั้งนั้นหลิงหยุนพยายามอยู่หลายครั้งหลายครา แต่ก็ไม่สามารถหังหารหลวงจีนสิงฉีอย่างที่ตั้งใจได้ จนในที่สุดต้องยอมแพ้ และแทบอยากจะโยนประคำโพธิเม็ดนี้ทิ้งไปให้รู้แล้วรู้รอด.. แต่ถึงกระนั้นประคำโพธิเม็ดนี้ก็เป็นสมบัติล้ำค่าที่หลิงหยุนได้มาจากใต้หลุมยักษ์และจากประสบการณ์บนเกาะเตียวหยู ทำให้หลิงหยุนรู้ว่าอานุภาพของประคำโพธินั้นไม่ได้ด้อยไปกว่าพู่กันจักรพรรดิ และสมุดจักรพรรดิเลย เช่นนี้แล้วเขาจะตัดใจโยนทิ้งไปได้อย่างไรกัน หลวงจีนเจี๋วยหยวนยังคงถือคฑาไว้ด้วยมือข้างหนึ่งส่วนมืออีกข้างหนึ่งนั้นก็พนมไว้ที่หน้าอก เขาจ้องมองกระบี่สีดำในมือของหลิงหยุนอย่างไม่หวาดหวั่นพร้อมกับพูดขึ้นว่า “กระบี่เล่มนี้เป็นกระบี่โลหิตแดนใต้จริงๆ!กลิ่นอายสังหารช่างรุนแรงสมกับเป็นกระบี่มารยิ่งนัก..” หลิงหยุนแสยะยิ้มและตอบกลับไปว่า “ถูกต้อง.. นี่คือกระบี่โลหิตแดนใต้ เป็นของจริงแท้แน่นอน!” จากนั้น..หลวงจีนเจี๋วยหยวนก็ถอนสายตาจากกระบี่ดำ แล้วจ้องลึกลงไปในดวงตาของหลิงหยุน ครั้งนี้เขาจ้องมองตาหลิงหยุนอยู่เนิ่นนาน ดวงตาของหลวงจีนรูปนั้นปรากฏแววตาอ่อนโยนพร้อมกับพูดขึ้นว่า “ประสกน้อย..ดูเหมือนพุทธะในตัวเจ้าช่างรุนแรงยิ่งนัก!” หลังจากที่ประโยคนี้หลุดออกจากปากหลวงจีนเจี๋วยหยวนยอดฝีมือที่กำลังจับตามองอยู่นั้นต่างก็ระเบิดคำพูดออกมาเป็นเสียงเดียวกัน“อะไรกัน!พุทธะในตัวงั้นรึ?”“จะมีพุทธะอยู่ในร่างของผู้ที่ครอบครองกระบี่โลหิตแดนใต้ได้อย่างไรกันเป็นไปไม่ได้?”“ไต้ซือเจี๋วยหยวน..ข้าว่าท่านกล่าวผิดไปแล้ว! มารน้อยเช่นเขาจะมีพุทธะในตัวได้อย่างไรกันเล่า”หลังจากที่ได้ฟังคำพูดของหลวงจีนเจี๋วยหยวนเหล่ายอดฝีมือที่อยู่รอบๆ ต่างก็แสดงท่าทางไม่เห็นด้วยพร้อมกับตอบโต้ทันที..หลิงหยุนได้แต่แอบตกใจ..เขารู้ดีว่าภายในแหวนพื้นที่ของตนเองนั้นมีทั้งประคำโพธิ น้ำเต้าวิเศษ ตะเกียงน้ำมัน และสร้อยประคำ สิ่งเหล่านี้แล้วแต่เป็นสมบัติพุทธองค์ที่หลิงหยุนได้มาจากร่างของหลวงจีนมรณภาพผู้นั้น แต่กลับถูกหลวงจีนเจี๋วยหยวนสัมผัสพบได้!“อามิตตาพุทธ..อาตมาเป็นพระย่อมไม่สามารถพูดปดได้!”น้ำเสียงก้องกังวานของหลวงจีนเจี๋วยหยวนนั้นบดบังน้ำเสียงขุ่นเคืองใจของยอดฝีมือผู้อื่นจนหมดสิ้นจากนั้นเขาจึงหันไปมองหน้าหลิงหยุนพร้อมกับพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง“ประสกน้อย..เจ้ามีชะตาต้องกับพุทธองค์!”คำพูดประโยคนี้ของหลวงจีนเจี๋วยหยวนดังก้องกังวานไปทั่วทั้งขุนเขา..จากนั้นเขาหลงเหมินทั้งเขาก็ตกอยู่ในความเงียบสงัดอีกครั้ง!ยอดฝีมือจากสำนักต่างๆต่างก็ทำอะไรไม่ถูก และได้แต่หันไปมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ไม่มีผู้ใดเข้าใจเจตนาของหลวงจีนเจี๋วยหยวนว่า เหตุใดจึงได้กล่าววาจาเช่นนั้นออกมา..“นี่มันอะไรกัน..”…Aileen-novelจู่ๆก็มีเสียงร้องตะโกนดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางความเงียบสงัด ผู้ที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าของเหล่ายอดฝีมือจากเขาหลงหู่ร้องตะโกนออกมา พร้อมกับจ้องมองหลวงจีนเจี๋วยหวยนด้วยสีหน้าขุ่นเคือง แล้วเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจนัก“ไต้ซือเจี๋วยหยวน..ดูท่าท่านจะกล่าวผิดไปมาก!”“ผ่านมานับพันปี..สำนักเส้าหลินของท่านนับว่าเป็นเสาหลักของยุทธภพ อีกทั้งศาสนาพุทธยังเจริญรุ่งเรืองมากในยุคสมัยนี้ พวกเราจึงได้มอบหมายให้ท่านเป็นตัวแทนเจรจากับมารน้อยตนนี้..”เทียนซือ(ผู้เผยแพร่จากสวรรค์) จากเขาหลงหู่เอ่ยชมหลวงจีนเจี๋ยวหยวน แล้วจึงถอนหายใจพร้อมกับยกมือขึ้นชี้ไปทางร่างไร้ศรีษะของกัวเสี่ยวเทียน ก่อนจะพูดต่อว่า“ไต้ซือเจี๋วยหยวน..ท่านเห็นร่างไร้ศรีษะของศิษย์สำนักดาบสวรรค์หรือไม่ ร่างของเขายังไม่เย็นด้วยซ้ำ.. แต่ท่านกลับพูดว่ามารน้อยที่ครอบครองกระบี่โลหิตแดนใต้ผู้นี้ มีชะตาต้องกับพุทธองค์งั้นรึ?”“ข้าเองก็ไม่อาจรู้ได้เช่นกันว่าการที่ท่านกล่าววาจาเช่นนั้นออกมา เป็นเพราะท่านมีจุดประสงค์ใดกันแน่”