บทที่ 975 : ภาพสยอง!

หลิงหยุนร้องถามหลิวซุ่ยเฟิงที่เวลานี้ไม่สามารถแม้แต่จะอ้าปากพูดได้อีก..แล้วเขายังจะตอบอะไรได้เล่า สภาพของหลิวซุ่ยเฟิงเวลานี้..ได้เปลี่ยนจากชายหนุ่มหน้าตาดีมีเสน่ห์ มาเป็นผู้ที่มีใบหน้าสยดสยองยิ่งกว่าได้รับอุบัติเหตุใดๆเสียอีก! ใบหน้าของหลิวซุ่ยเฟิงเวลานี้ราวกับถูกทุบด้วยค้อนที่หนักกว่าร้อยกิโลกรัมหรือไม่ก็ถูกทับด้วยรถ ลูกตาทั้งสองข้างห้อยลงมา และกระดูกใบหน้าแตกละเอียด ร่างของหลิวซุ่ยเฟิงร่วงลงไปกองกับพื้นและเวลานี้จุดตันเถียนของเขาก็ถูกหลิงหยุนทำลาย ร่างทั้งร่างนอนขดงอเป็นกุ้ง แขนขาบิดเบี้ยวจากความเจ็บปวด.. หลิวซุ่ยเฟิงหมดสติไปเพราะความเจ็บปวดและความหวาดกลัวลมหายใจของเขาเวลานี้รวยรินอย่างมาก และยากที่จะรักษาชีวิตไว้ได้.. “นี่มันอะไรกัน!” หลังจากที่จงชวนเยี่ยนเห็นสภาพของหลิวซุ่ยเฟิงนางก็ถึงกับกรีดร้องออกมาพร้อมกับหันหน้าหนีไปทันที ก่อนที่แขนขาจะอ่อนแรงล้มตึงลงไปกับพื้น.. “ศิษย์น้อง..” จี้เสี่ยวฉิงรีบกระโดดเข้าไปยืนตรงหน้าของจงชวนเยี่ยนที่กำลังจะล้มลงกับพื้นและช่วยรับร่างของนางไว้ได้ทันเวลา “โอ้..นี่มันอะไรกัน” ในบรรดายอดฝีมือทั้งหมดที่อยู่บนเขาหลงเหมินแห่งนี้มียอดฝีมือหลายคนที่ไม่เคยผ่านการฆ่าคนมาก่อน เมื่อเห็นร่างที่ไร้ศรีษะของกัวเสี่ยวเทียนก็รู้สึกผะอืดผะอมอย่างมากแล้ว แต่เวลานี้ได้เห็นสภาพที่น่าสยดสยองของหลิวซุ่ยเฟิง จึงถึงกับอาเจียนออกมากันถ้วนหน้า.. ภาพที่น่าสยดสยองและโชกไปด้วยเลือดเช่นนี้ เป็นภาพที่โหดร้ายเกินไปสำหรับผู้ที่เกิดมาเพื่อฝึกวิชาเพียงอย่างเดียว และไม่เคยผ่านการต่อสู้ระหว่างความเป็นความตายมาก่อนเช่นนี้.. และแน่นอนว่า..การกระทำของหลิงหยุนในครั้งนี้ ได้สร้างความตระหนกตกใจ และอาการหวาดผวาอย่างที่สุดให้กับเหล่ายอดฝีมือที่อยู่บนยอดเขาแทบทุกคน “อามิตตาพุทธ..” “สวรรค์!” หลวงจีนเจี๋วยหยวนนักพรตชงซวี และชางซงต่างก็ร้องอุทานออกมาพร้อมกัน ใบหน้าของพวกเขาเปลี่ยนจากนิ่งเฉยเป็นทนไม่ได้ โกรธขึ้ง งุนงง และยากที่จะเก็บซ่อนความสยดสยองบนใบหน้าไว้ได้ดังเช่นผู้อื่น ในความคิดเห็นของพวกเขาการต่อสู้ย่อมมีแพ้ชนะเป็นเรื่องธรรมดา หรืออาจถึงขั้นเสียชีวิตก็ไม่แปลก แต่การกระทำของหลิงหยุนเมื่อครู่นั้น นับว่าโหดเหี้ยมและป่าเถื่อนเกินกว่าที่ผู้ใดจะคาดคิด.. แต่สิ่งที่ยอดฝีมือเหล่านั้นยังไม่รู้ก็คือว่า..เมื่อครู่นั้นหลิงหยุนได้เมตตาปราณีอย่างที่สุดแล้ว หากเขาเพิ่มพลังหมัดมากกว่านั้นอีกเพียงแค่นิดเดียว ก็สามารถทำให้ศรีษะของหลิวซุ่ยเฟิงหายวับไปกับตาได้ในทันที หากเป็นเช่นนั้นสภาพศรีษะของหลิวซุ่ยเฟิงคงจะไม่ต่างจากลูกพลับที่ถูกทุบจนเละ..“อามิตตาพุทธ!”หลวงจีนหยวนเจี๋วยก้าวออกมาข้างหน้าอีกครั้งสีหน้าของเขาบ่งบอกว่าไม่สามารถอดทนต่อการกระทำของหลิงหยุนได้อีกต่อไป จึงได้ร้องตะโกนออกมาอย่างเดือดดาล“ประสกน้อย..เจ้าทำเกินไปแล้ว!”หลวงจีนเจี๋วยหยวนยืนมองร่างที่กำลังจะขาดใจตายของหลิวซุ่ยเฟิงด้วยความรู้สึกผิดในใจ..เมื่อครู่ที่หลิงหยุนจู่โจมหลิวซุ่ยเฟิงซึ่งยืนอยู่ด้านหลังกับศิษย์สำนักเส้าหลินและบู๊ตึ๊งนั้นด้วยความแข็งแกร่งของหลวงจีนเจี๋วยหยวน หากเขาพยายามอย่างดีที่สุด เขาเชื่อว่าจะสามารถขัดขวางหลิงหยุน และสามารถช่วยหลิวซุ่ยเฟิงให้รอดชีวิตได้ แต่เพราะวิชาตัวเบาของหลิงหยุนนั้นรวดเร็วมากจนเกินไป ในระหว่างที่หลวงจีนเจี๋วยหยวนกำลังลังเลอยู่นั้น หลิงหยุนก็ลากคอหลิวซุ่ยเฟิงไปได้สำเร็จแล้ว!ในฐานะภิกษุผู้มีเมตตาจิตมีหรือที่หลิวซุ่ยเฟิงต้องอยู่ในชะตากรรมเช่นนี้ หลวงจีนเจี๋วยหยวนจะไม่ตำหนิตนเอง!หลิงหยุนร้องตอบหลวงจีนเจี๋วยหยวนกลับไปด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันและไม่แม้แต่จะชายตาไปมองร่างของหลิวซุ่ยเฟิง เขาเอามือไขว้หลังพร้อมกับพูดจาประชดประชันหลวงจีนเจี๋วยหยวนทันที..“ข้าทำเกินไปงั้นรึไต้ซือเจี๋วยหยวน.. นี่ท่านไม่ได้ล้อข้าเล่นใช่หรือไม่?”“ข้าเป็นเพียงเด็กที่เพิ่งจะจบจากโรงเรียนมัธยมปลายใช้ชีวิตปกติในเมืองจิงฉู ไม่เคยสร้างความขุ่นเคืองใจให้กับพวกท่านเลยแม้แต่น้อย อีกทั้งยังไม่เคยพบเจอพวกท่านมาก่อนด้วยซ้ำไป! บอกข้าที.. มีท่านใดในที่นี้ที่ข้าเคยพบเจอมาก่อนบ้างหรือไม่”“อ่อ..ข้ารู้จักอยู่หนึ่งคนสินะ!” หลิงหยุนพูดพร้อมกับยกมือขึ้นชี้ไปทางหลิวซุ่ยเฟิงที่นอนกองอยู่กับพื้น “ก็คือเจ้านั่น..”“แต่ท่าน..แล้วก็ยอดฝีมือสำนักต่างๆมากมาย กลับมาซุ่มอยู่ที่ตีนเขาหลงเหมิน เพื่อรอคอยให้สำนักดาบสวรรค์ใช้น้าหญิงของข้าเป็นเหยื่อล่อให้ข้าออกมาปรากฏตัว นี่นับเป็นการกระทำที่ชั่วช้าหรือไม่.. ในเมื่อทุกท่านต้องการจะสังหารข้านัก.. ก็เชิญลงมือได้เลย!”“แต่ก่อนที่จะลงมือ..ข้าขอบอกให้ทุกท่านได้เข้าใจก่อนว่า ข้า – หลิงหยุนหาใช่คนป่าเถื่อนไร้เมตตาอย่างที่พวกท่านคิดไม่! แต่เป็นเพราะหลิวซุ่ยเฟิง และสำนักดาบสวรรค์ตั้งใจเรียกทุกคนมาที่นี่เพื่อสังหารข้า เช่นนี้แล้ว.. เหตุใดข้ายังต้องปราณีพวกมันด้วยเล่า”จากนั้นหลิงหยุนก็หันไปถามหลวงจีนเจี๋วยหยวนว่า“ไต้ซือเจี๋วยหยวน.. ข้าขโมยคัมภีร์จากสำนักเส้าหลินของท่านไปหรืออย่างไรกัน”..ไอลีนโนเวลจากนั้นจึงหันไปทางนักพรตชงซวีพร้อมกับถามขึ้นว่า“นักพรตชงซวี.. ข้าไปก่อกวนสำนักบู๊ตึ๊งของท่านเช่นนั้นรึ”“ข้าครอบครองกระบี่โลหิตแดนใต้แล้วยังไงเรื่องนี้เกี่ยวข้องอะไรกับพวกท่านอย่างนั้นรึ?”“หากข้าฝึกวิชาดูดลมปราณ..ทุกท่านมีปัญหาอะไรงั้นรึ”“ข้าเป็นคนดีหรือคนเลวทรามชั่วช้า ล้วนแล้วแต่เป็นเรื่องของข้า! จำเป็นต้องให้พวกท่านมาอบรมข้างั้นรึ”ถึงแม้ว่าคำพูดของหลิงหยุนจะฟังดูก้าวร้าวแต่ทั้งหมดล้วนแล้วแต่เป็นความจริง ทำให้ทั้งหลวงจีนเจี๋วยหยวน และนักพรตชงซวีไม่อาจตอบโต้ได้..