บทที่ 977 : ชางซงบาดเจ็บ!

เพียงแค่สี่ดาบของหลิงหยุนก็สามารถสังหารยอดฝีมือของสำนักแดนใต้ไปได้ถึงเก้าคน.. ณยอดเขาหลงเหมินแห่งนี้ ตั้งแต่หลิงหยุนมาถึงเขายังไม่ได้ชักกระบี่โลหิตแดนใต้ออกมาจากฝักเลย แต่ทันทีที่กระบี่สีดำเผยตัวออกจากฝัก ก็ได้สังหารผู้คนไปมากมายอย่างไม่ปราณี ยอดฝีมือที่อยู่ในบริเวณนั้นจึงได้แต่ยืนมองด้วยความตกตะลึง.. หลวงจีนเจี๋วยหยวนแห่งวัดเส้าหลินเองก็ได้แต่ยืนมองนิ่งไม่พูดไม่จาส่วนนักพรตชงซวีแห่งบู๊ตึ๊งก็ได้แน่นิ่งอึ้งเช่นกัน.. มือกระบี่ทั้งสามแห่งสำนักกระบี่คุนหลุนเองก็ถึงกับนิ่งไปด้วยความตกตะลึงแม้กระทั่งหลี่เคิ่นวู๋ที่คร้านจะยุ่งเรื่องของผู้อื่น ก็ยังถึงกับอ้าปากค้างตาโตด้วยความตกใจ.. ส่วนผู้ทรงศีลทั้งสี่จากเขาหลงหู่นามว่าชางซงซีเสีย จุ้ยจู่ และชิงเฟิงนั้น เมื่อได้พบเห็นภาพที่น่าสยดสยองและหวาดกลัวเช่นนั้น ก็ถึงกับสั่นเทิ้มไปทั้งร่าง และพูดอะไรไม่ออกแม้แต่คำเดียว.. ศิษย์หญิงคนที่หกของสำนักดาบสวรรค์นามว่าจงชวนเยี่ยนที่เพิ่งหายจากอาการตกใจเรื่องของหลิวซุ่ยเฟิง เมื่อได้เห็นภาพที่น่าสยดสยองอีกครั้ง ก็เกือบจะเป็นลมหมดสติเป็นครั้งที่สอง.. เพราะภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้าเวลานี้หนึ่งคนถูกฟันร่างแยกออกจากกันเป็นสองซีก สามคนถูกฟันเข้าที่ท้อง และอวัยวะภายในไหลออกมากองรวมกันอยู่ที่พื้น ส่วนอีกสี่คนศรีษะขาดออกจากร่าง และกงซุ่นหลี่ถูกฟันจนร่างกายขาดครึ่งท่อน! สภาพเช่นนี้ไม่ควรเรียกว่าการสังหารแต่มันคือการสับร่างของศัตรูได้อย่างน่าสยดสยองมากกว่า! และสิ่งที่ทำให้เหล่ายอดฝีมือทั้งหมดตกใจอย่างที่สุดนั้นก็คือ..ความแข็งแกร่งที่น่าอัศจรรย์ของหลิงหยุน.. ศิษย์สำนักแดนใต้ล้วนแล้วแต่อยู่ในขั้นเซียงเทียน-3หรือเหนือกว่า ส่วนกงซุ่นหลี่นั้นอยู่ในระดับสูงสุดขั้นเซียงเทียน-7 แต่ยังไม่ทันที่ทั้งหมดจะได้ทำอะไร ก็ถูกหลิงหยุนสังหารตายแล้วอย่างนั้นหรือ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง..ภาพที่กงซุ่นหลี่ถูกกระบี่โลหิตแดนใต้ฟันขาดครึ่งท่อนนั้น ทุกคนต่างก็เห็นกันอย่างชัดเจนว่า.. ตัวกระบี่ไม่ได้สัมผัสกับร่างของกงซุ่นหลี่เลยแม้แต่น้อย แต่มันคือลมปราณที่พวยพุ่งจากตัวกระบี่สีดำ หลิงหยุนสามารถสังหารยอดฝีมือด้วยลมปราณ! เมื่อครั้งที่เหล่ายอดฝีมือขึ้นมาพบร่างที่ไร้ศรีษะของกัวเสี่ยวเทียนต่างก็คาดเดาว่าหลิงหยุนน่าจะต้องแข็งแกร่งอย่างมาก และนั่นก็เป็นเพียงแค่การคาดเดาเท่านั้น.. แต่เวลานี้..ทุกคนต่างก็ได้เห็นประจักษ์กับตาตนเองแล้ว! สองหมัดและสี่ดาบอันทรงพลังของหลิงหยุนที่ปรากฏต่อสายตาผู้คนนั้น..ก็สามารถบ่งบอกถึงความแข็งแกร่งของเขาได้โดยที่ไม่ต้องพรรณาให้เสียเวลา.. โอ๊ก..อ๊าก..หลังจากที่นิ่งเงียบกันไปครู่ใหญ่..ก็ตามมาด้วยเสียงอาเจียนมากมายเวลานี้ยอดฝีมือที่รายล้อมหลิงหยุนอยู่นั้นหลายคนถึงกับก้าวเท้าถอยหลังออกไปอย่างไม่รู้ตัว ราวกับว่าไม่สามารถควบคุมขาทั้งสองข้างของตนเองไว้ได้..ในสภาพที่น่าสยดสยองเช่นนี้ใครยังจะบ้าพร่ามเรื่องความถูกต้อง และคุณธรรมบ้าบออะไรได้อีกเล่าในสายตาของทุกคนเวลานี้..หลิงหยุนไม่ต่างจากชายคลุ้มคลั่งที่จ้องจะฆ่าคนเพียงถ่ายเดียว อีกทั้งยังโหดร้ายราวกับปีศาจที่หลุดออกมาจากขุมนรก!และครั้งนี้ดูท่ากระบี่โลหิตแดนใต้จะได้ดื่มเลือดมนุษย์เข้าไปจนอิ่มหนำเพราะหลิงหยุนสัมผัสได้ว่ากระบี่สีดำในมือของเขานั้น ดูเหมือนจะหนักขึ้นกว่าเดิมมาก..กระบี่สีดำเงาในมือของหลิงหยุนที่เปล่งประกายระยิบระยับนั้นดูคล้ายกับว่าเกล็ดมังกรสีดำที่อยู่ภายในตัวกระบี่นั้นกำลังขยับตัว ทำให้เวลานี้กระบี่โลหิตแดนใต้ดูราวกับมังกรสีดำตัวใหญ่ที่มีชีวิต และกำลังแยกเขี้ยว กางกรงเล็บเพื่อเลือกเหยื่ออยู่..อีกทั้งอัญมณีสีดำทั้งสองเม็ดที่ติดอยู่ด้านข้างของโคนกระบี่และดูคล้ายกับดวงตามังกรนั้น เวลานี้ก็ได้เปลี่ยนเป็นสีแดงเข้มอีกด้วย..หลังจากที่สังเกตดูความเปลี่ยนแปลงของกระบี่โลหิตแดนใต้แล้วหลิงหยุนก็เงยหน้าขึ้นมองไปยังกลุ่มผู้ทรงศีลจากเขาหลงหู่ทั้งสี่คน..“ถึงคราวของพวกเจ้าแล้ว..ข้าขอแนะนำให้พวกเจ้าทั้งสี่คนเข้ามาพร้อมๆกัน!”หลิงหยุนเดินถือกระบี่สีดำเข้าไปหาผู้ทรงศีลเหล่านั้นพร้อมกับร้องเตือนทุกคนด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ..ในขณะที่หลิงหยุนเองก็ได้แต่คิดอยู่ในใจว่า‘ยังเหลืออีกยี่สิบสี่คนสินะ..’“สวรรค์เมตตา!”ผู้ทรงศีลนามว่าชางซงจ้องมองหลิงหยุนที่กำลังสาวเท้าเข้ามาหาตนเองอย่างช้าๆแววตาของเขานั้นบ่งบอกถึงความหวาดกลัวภายในใจที่ไม่อาจปกปิดไว้ได้ และจู่ๆ เขาก็ถึงกับร้องเสียงหลง และหันไปพูดกับนักพรตบู๊ตึ๊งว่า“ชงซวี..ดูเหมือนหลิงหยุนได้เสียสติไปแล้ว! ท่านจะยืนดูอยู่นิ่งๆ เช่นนี้อย่างนั้นรึ”ชงซวียังคงจ้องมองหลิงหยุนที่ค่อยๆสาวเท้าเข้าไปหาผู้ทรงศีลจากเขาหลงหู่ ก่อนจะแสยะยิ้มมุมปาก และกระโดดออกไปยืนด้านหน้า ในขณะที่หลิงหยุนยังคงก้าวเดินเข้าไปอย่างไม่หวั่นเกรง..