บทที่ 986 : เขาคือคนผู้นั้นใช่หรือไม่?

ทันทีที่เห็นสายตางุนงงของหลี่เคิ่นวู๋หลิงหยุนก็รู้ได้ทันทีว่าหลี่เคิ่นวู๋ไม่ได้พูดโกหกอย่างแน่นอน.. ยิ่งไปกว่านั้นคนอย่างหลี่เคิ่นวู๋ออกจะภูมิอกภูมิใจในสำนักกระบี่คุนหลุนของตนเองยิ่งนักมีหรือที่จะยอมโกหกเรื่องแบบนี้.. หลิงหยุนกรอกตาไปมาและกำลังครุ่นคิดคำนวณอะไรบางอย่างอยู่ในใจ หลังจากนั้นจึงถามหลี่เคิ่นวู๋ต่อ.. “ข้ารู้ว่าสำนักกระบี่คุนหลุนของเจ้ามีหน้าที่พิทักษ์ปกป้องทางเข้าคุนหลุนไม่ทราบว่าสองสามปีมานี้มีผู้ใดเข้าไปคุนหลุน หรือมีผู้ใดออกจากคุนหลุนบ้างหรือไม่” หลวงจีนเจี๋วยหยวนกับนักพรตชงซวีต่างก็หันไปมองหน้ากันด้วยความตกตะลึงและนึกประหวั่นพรั่นพรึงอยู่ในใจ พร้อมกับคิดว่าเด็กคนนี้ช่างร้ายกาจนัก! หลิงหยุนรู้ว่าคนอย่างหลี่เคิ่นวู๋จะไม่พูดโกหกจึงแสร้งทำเป็นว่ารู้ทุกสิ่งทุกอย่างแล้ว และเลือกที่จะไม่ถามออกไปตรงๆว่า ‘คุนหลุนคืออะไร’ แต่กลับเลี่ยงไปถามว่ามีใครเข้า และออกจากคุนหลุนบ้าง? เพื่อเป็นการหาเบาะแสข้อมูลแทน.. นั่นเพราะหากหลี่เคิ่นวู๋ตอบว่ามีผู้ใดเข้าออกคุนหลุนบ้างแล้วย่อมเป็นเครื่องยืนยันว่าคุนหลุนในที่นี้จะต้องเป็นสถานที่ หรือไม่ก็ต้องเป็นกองกำลังที่แข็งแกร่ง และลึกลับ จนแม้แต่เหล่ายอดฝีมือในยุทธภพก็ไม่อาจล่วงรู้ได้ เว้นแต่ผู้ที่สูงส่งจริงๆ! แต่ปฏิกิริยาและท่าทางของหลี่เคิ่นวู๋นั้น กลับไม่เป็นดังที่หลิงหยุนคาดคิด! ทันทีที่ได้ยินหลิงหยุนพูดคำว่า‘คุนหลุน’ สีหน้าของหลี่เคิ่นวู๋ก็เปลี่ยนไปทันที และดูเหมือนจะตกใจอย่างมากด้วย จากนั้นก็ไม่ยอมพูดอะไรออกมาอีกเลยแม้แต่คำเดียว หลิงหยุนเข้าใจว่าหลี่เคิ่นวู๋น่าจะตกใจว่าหลิงหยุนรู้เรื่องนี้ได้อย่างไรสายตาของหลี่เคิ่นวู๋บ่งบอกว่า.. ต่อให้หลิงหยุนสังหารเขา เขาก็จะไม่ยอมปริปากพูดเรื่องนี้อย่างแน่นอน! แต่ถึงแม้แผนการของหลิงหยุนจะล้มเหลวเขาก็ไม่ได้รู้สึกผิดหวังนัก เพราะจากท่าทีของหลี่เคิ่นวู๋เวลานี้ ทำให้เขาสามารถคาดเดาอะไรบางอย่างที่เป็นประโยชน์ได้มาก.. ‘ต้องเป็นสถานที่ลึกลับหรือกองกำลังที่ทรงพลังอย่างมากแน่ และคงจะยิ่งใหญ่มากพอที่จะทำให้แม้แต่หลวงจีนเจี๋วยหยวนกับนักพรตชงซวี รวมทั้งหลี่เคิ่นวู๋ไม่กล้าปริปากพูดออกมา!’ หลิงหยุนได้แต่แอบถอนหายใจก่อนจะพูดออกไปว่า“เอาล่ะ.. ข้าไม่มีอะไรจะถามเจ้าแล้ว! เห็นแก่หน้าไต้ซือเจี๋วยหยวนและนักพรตชงซวี ข้าจะไม่ฆ่าเจ้า! เจ้าไปได้..” “แต่เจ้าจดจำคำพูดของข้าให้ดี..หากเจ้ากับสำนักกระบี่คุนหลุนต้องการกลับมาแก้แค้นข้า ก็มาหาข้าโดยตรงได้เลย! แต่หากเจ้าใช้วิธีชั่วช้ากล้าตอแยกับคนรอบตัวข้าแล้วล่ะก็.. ถึงเวลานั้นอย่าได้ตำหนิว่าข้าโหดเหี้ยมก็แล้วกัน!” ร่างของหลี่เคิ่นวู๋สั่นสะท้านเขาทั้งโกรธและรู้สึกอัปยศอดสูอย่างมาก แต่ก็ไม่กล้าตอบโต้หลิงหยุน จึงได้แต่อดทนอดกลั้นไว้ก่อน.. จากนั้น..หลี่เคิ่นวู๋ก็กัดฟันข่มความเจ็บปวด และเดินตรงเข้าไปหาร่างของท่านอาทั้งสามที่ถูกหลิงหยุนสังหาร แต่กลับพบว่าจื่อเยี่ยและจื่อหยางได้เสียชีวิตไปนานแล้ว มีเพียงจื่อกวงที่นอนหายใจรวยรินหลังจากถูกกระบี่ของหลิงหยุนฟันใส่ครั้งสุดท้าย แม้จะยังมีชีวิตแต่ก็ได้รับบาดเจ็บสาหัสอย่างมาก หลี่เคิ่นวู๋ก้มหน้าลงกับพื้นต่อหน้าจื่อเยี่ยกับจื่อหยางเขาระเบิดน้ำตาออกมาพร้อมกับร้องตะโกนเสียงดัง “ท่านอาทั้งสอง!” จื่อเยี่ยกับจื่อหยางนั้นได้ช่วยชีวิตของเขาไว้ด้วยการเอาตัวเองกันกระบี่ของหลิงหยุนจนได้รับบาดเจ็บสาหัส และตายในที่สุด แม้หลี่เคิ่นวู๋อาจะเป็นคนยะโสถือดี แต่ก็ไม่ใช่คนใจคอโหดเหี้ยม “ท่านอาทั้งสองท่านช่วยชีวิตข้าไว้! ข้า – หลี่เคิ่นวู๋สาบานว่า หลังจากนี้จะกลับไปฝีกฝนให้หนัก เพื่อที่จะได้มาทำหน้าที่แทนพวกท่านในวันข้างหน้าได้” จากนั้น..หลี่เคิ่นวู๋ก็หยุดนิ่งไป! เขากัดฟันกรอดก่อนจะพูดออกมาว่า “และจะได้กลับมาแก้แค้นให้กับพวกท่านทั้งสองด้วย!”หลิงหยุนยิ้มจนเห็นฟันขาวเรียงรายเป็นประกายจากนั้นจึงพูดออกไปว่า “หลี่เคิ่นวู๋.. เจ้านับเป็นลูกผู้ชายคนหนึ่งทีเดียว ที่กล้าพูดว่าจะกลับมาแก้แค้นต่อหน้าข้าเช่นนี้! เจ้าไม่ต้องกังวลไป.. ข้าจะรักษาชีวิตไว้ให้ดี รอคอยวันที่เจ้าจะกลับมาแก้แค้นก็แล้วกัน!”ไม่ว่าจะผิดหรือถูกไม่ว่าจะอยู่หรือตาย ไม่ว่าจะพ่ายแพ้หรือชนะ.. การที่หลี่เคิ่นวู๋กล้าประกาศต่อหน้าหลิงหยุนว่าจะกลับมาแก้แค้นเขานั้น นับว่าเข้มแข็งกว่าฮู๋ฉีเฟิงแห่งสำนักดาบสวรรค์มากนัก!หลิงหยุนไม่เคยหวาดหวั่นต่อศัตรูและไม่เคยเกรงกลัวหากศัตรูจะแข็งแกร่งกว่า อีกทั้งเขาเป็นฝ่ายเอ่ยปากว่าจะไว้ชีวิตหลี่เคิ่นวู๋แล้ว แน่นอนว่าเขาย่อมไม่กลืนน้ำลายตัวเองแน่!จากนั้น..หลี่เคิ่นวู๋ก็จัดการผูกร่างไร้วิญญาณของจื่อเยี่ยกับจื่อหยางไว้บนหลังของตนเอง และช่วยประคองร่างของจื่อกวงที่แทบไม่มีเรี่ยวแรงจะเดินในเวลานี้ หลี่เคิ่นวู๋ไปยืนอยู่หน้าหลวงจีนเจี๋วยหยวน และนักพรตชงซวีพร้อมกับคุกเข่าลง..“หลี่เคิ่นวู๋ขอบพระคุณไต้ซือเจี๋วยหยวนกับท่านนักพรตชงซวีอย่างยิ่งที่ช่วยเหลือข้าในครั้งนี้หากมีโอกาสข้าจะต้องตอบแทนพวกท่านทั้งสองอย่างแน่นอน!”หลวงจีนเจี๋วยหยวนยกมือข้างหนึ่งขึ้นพนมไว้ที่หน้าอกพร้อมกับพูดขึ้นว่า“อามิตตาพุทธ.. คุณชายหลี่ ท่านจื่อกวง ค่อยๆเดินนะ อภัยที่อาตมาส่งพวกท่านตรงนี้!”ส่วนนักพรตชงซวีก็เพียงแค่พยักหน้าและยิ้มให้กับคนทั้งคู่เท่านั้น..หลี่เคิ่นวู๋และจื่อกวงหันหลังเดินจากไปและหลังจากเดินไปได้ราวสองสามก้าว จื่อกวงก็หันมาพูดกับหลิงหยุนด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง“หลิงหยุน..จื่อหยางกับจื่อเยี่ยตายด้วยน้ำมือเจ้า ความแค้นครั้งนี้สำนักกระบี่คุนหลุนต้องให้เจ้าชดใช้คืนแน่!”หลิงหยุนโบกมือพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา“ข้าจะรอ!”จากนั้น..ร่างของหลี่เคิ่นวู๋กับจื่อกวงก็หายลับตาไปท่ามกลางความมืด!จี้เสี่ยวฉิงที่เข้าร่วมประมือพร้อมกับเหล่ายอดฝีมือทั้งห้าคนแต่กลับถูกหลิงหยุนฟันกระบี่หักจนกระอักเลือดออกมา แม้จะได้รับบาดเจ็บภายใน แต่ก็ไม่ถึงกับสาหัสนัก..เวลานี้..ดูเหมือนจี้เสี่ยวฉิงจะอับอายอย่างมาก เพราะหลิงหยุนแทบไม่สนใจนาง และไม่เห็นนางอยู่ในสายตาด้วยซ้ำไปครั้งนี้นางลงจากเขามาพร้อมกับศิษย์ร่วมสำนักอีกสี่คนเพื่อต้องการมากำจัดมารของยุทธภพ แต่เวลานี้ไม่เพียงจะหนีก็หนีไม่ได้ แต่ยังถูกหลิงหยุนเมินเฉยไม่เห็นนางอยู่ในสายตาด้วยซ้ำไป ความรู้สึกเช่นนี้เป็นความรู้สึกที่น่าอัปยศอดสูยิ่งนัก!จี้เสี่ยวฉิงเดินเข้าไปหาหลิงหยุนพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา“หลิงหยุน.. เชิญเจ้าสังหารข้าได้!”หลิงหยุนตอบกลับยิ้มๆ“หากไม่ใช่เพราะสถานการณ์บีบบังคับ ข้าจะไม่สังหารสตรีโดยเด็ดขาด!”จี้เสี่ยวฉิงเสนอตัวยอมตายแต่หลิงหยุนกลับปฏิเสธ นางจ้องมองหลิงหยุนครู่หนึ่งพร้อมกับร้องถามเสียงห้วน“เหตุใดเจ้าจึงไม่สังหารสตรี”หลิงหยุนส่ายหน้าพร้อมตอบกลับไปว่า“ไม่ฆ่าก็คือไม่ฆ่า.. เหตุใดต้องมีเหตุผลมากมายด้วยเล่า”“อามิตตาพุทธ..”เสียงของหลวงจีนเจี๋วยหยวนดังขึ้นนักพรตชงซวีเพียงแค่ยิ้มเล็กน้อยและเอ่ยขึ้นว่า “แม่นาง.. มดตัวเล็กมันยังรักชีวิตของมัน เหตุใดเจ้ายังต้องดื้อรั้นจะตายด้วยเล่า ทุกคนต่างก็มีเส้นทางชีวิตเป็นของตนเอง เจ้าก็รีบลงจากเขาไปเถิด..”