บทที่ 992 : ไม่มีใครยอมแพ้!

– “ห๊ะ.. ทำไมจู่ๆ ตาของข้าก็มองไม่เห็น!” ควันสีขาวที่เหมี่ยวเสี่ยวเหมาพ่นออกมาเมื่อครู่นั้นที่แท้ก็คือผงพิษชนิดร้ายแรง และหนึ่งในสามที่อยู่ท่ามกลางหมอกขาวนั้น ก็ถึงกับกรีดร้องออกมาอย่างตกใจ! “แย่แล้ว!พิษนี้รุนแรงมาก รีบหลับตาเร็วเข้า!” ยอดฝีมืออีกสองคนที่สวมผ้าคลุมปิดบังใบหน้าต่างก็รีบหลับตาลงทันที พร้อมกับซัดฝ่ามือของตนเองออกไปข้างหน้า เพื่อหวังให้พลังปราณที่พวยพุ่งออกจากฝ่ามือนั้น ซัดเอาหมอกพิษที่อยู่รอบๆ ตัวออกไปด้วย แต่พิษของเหมี่ยวเสี่ยวเหมานั้นเป็นพิษที่สามารถกำจัดได้ง่ายๆอย่างนั้นหรือ ทันทีที่ฝ่ามือของยอดฝีมือทั้งสองคนกระทบเข้ากับผงสีขาวฝ่ามือของพวกเขาทั้งคู่ก็กลายเป็นสีแดงอย่างน่ากลัว และค่อยๆ เปื่อยเน่าอย่างน่าสยดสยอง! เจ้าทองอ้วนที่รอคอยโอกาสอยู่นั้นก็รีบบินฝ่าหมอกสีขาวเข้าไปอย่างรวดเร็ว และตรงเข้ากัดยอดฝีมือทั้งสามคนไปคนละหนึ่งครั้ง แต่เพียงแค่นั้นก็มากพอแล้ว.. ยอดฝีมือทั้งสามคนต่างก็ทิ้งอาวุธในมือพร้อมกับนอนกลิ้งลงกับพื้น และกรีดร้องออกมาอย่างโหยหวน ดูแล้วช่างเป็นภาพที่น่าหวาดกลัวยิ่งนัก “นางใช้พิษ..สังหารนางก่อน!” คนของสำนักโลหิตมารเพิ่งจะรู้ว่าการจะยึดบ้านหลังนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายๆอย่างที่เคยคิดไว้ ในวินาทีแห่งความเป็นความตายนั้น พวกเขาจึงลืมคำสั่งของโอรสพรรคมารจนหมดสิ้น.. ยอดฝีมือจากสำนักโลหิตมารสองคนรีบกลั้นหายใจและเดินพลังปราณปกป้องร่างกายไว้ทันที จากนั้นจึงพุ่งเข้าใส่เหมี่ยวเสี่ยวเหมาพร้อมอาวุธในมือ! เหมี่ยวเสี่ยวเหมาเองก็ไม่รีรอที่จะกระโดดหลบเธอได้จัดการติดยันต์เทวะเหินไว้ที่ร่างกายแล้ว เวลานี้จึงสามารถเคลื่อนที่ได้เร็วกว่าเดิมถึงสองเท่า ในขณะที่เจ้าทองอ้วนนั้นก็คอยบินตามอยู่บนท้องฟ้า และยอดฝีมือทั้งสองคนก็ไม่สามารถตามเธอได้ทัน.. ในเวลาเดียวกันนั้นเอง..ตี้เสี่ยวอู๋ก็กำลังประมือกับศิษย์สำนักโลหิตมารคนหนึ่งอยู่ หลังจากที่ปะทะกัน ทั้งคู่ต่างก็กระเด็นถอยหลังออกไปคนละสามก้าว ทำให้ศิษย์สำนักโลหิตมารถึงกับอึ้งไป และเอ่ยออกมาอย่างงุนงง “เจ้าเด็กนี่ขั้นยังต่ำนักแต่เหตุใดร่างกายของมันจึงได้แข็งแกร่งถึงเพียงนี้!” เวลานี้ตี้เสี่ยวอู๋อยู่ในระดับสูงสุดขั้นโฮ่วเทียน-6ในขณะที่ศิษย์สำนักโลหิตมารนั้นอยู่ในชั้นเซียงเทียน-2 ก่อนหน้าจะประมือกันนั้นเขายังนึกหัวเราะเยาะตี้เสี่ยวอู๋ แต่กลับคิดไม่ถึงว่าตนเองกลับไม่สามารถทำอะไรตี้เสี่ยวอู๋ได้.. หากจะพูดกันตามตรง..การที่หลิงหยุนเป็นผู้ดูแลฝึกฝนทั้งวิชานู่เตา และดาราคุ้มกายให้กับตี้เสี่ยวอู๋ด้วยตัวเองนั้น แม้เขาจะอยู่เพียงแค่ระดับสูงสุดขั้นโฮ่วเทียน-6 และยังไม่เก่งกาจสามารถเท่าหลิงหยุนนั้น แต่ก็สามารถรับมือกับยอดฝีมือขั้นเซียงเทียน-1ได้…ไอรีนโนเวล. เหตุผลที่หลิงหยุนเลือกฝึกวิชาดาราคุ้มกายนั้นก็เพราะวิชานี้เป็นวิชาที่ทำให้ร่างกายแข็งแกร่งอย่างมาก และช่วยให้สามารถรับมือคู่ต่อสู้ที่เหนือกว่าตนเองได้ถึงสามขั้น โดยไม่ตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบ.. ขั้นเซียงเทียน-2นั้นห่างจากขั้นโฮ่วเทียน-6 ถึงห้าขั้น แต่ตี้เสี่ยวอู๋ก็ไม่มีทางเลือก และจำเป็นต้องสู้เพื่อเอาชีวิตรอด!แต่ตี้เสี่ยวอู๋ก็ไม่ได้มีเพียงวิชาดาราคุ้มกายเท่านั้นเขายังมียันต์เพชร และยันต์เกราะสำหรับป้องกันตัวอีกด้วย จึงทำให้เวลานี้ร่างกายของตี้เสี่ยวอู๋แข็งแกร่งเทียบเท่ายอดฝีมือขั้นเซียงเทียน-2 เลยทีเดียว!และถึงแม้ว่าหลิงหยุนจะไม่อยู่บ้านแต่ที่นี่ก็ยังมีค่ายกลที่เขาสร้างไว้ มียันต์หลากหลายชนิดที่เขาเป็นผู้ปลุกเสก การต่อสู้ภายในบ้านจึงดุเดือดไม่แพ้กัน!หรืออาจจะพูดได้ว่าทุกคนที่อยู่ในบ้านเลขที่-1นั้น ต่างก็เปรียบเสมือนเงาของหลิงหยุนนั่นเอง!ตี้เสี่ยวอู๋กระเด็นถอยหลังออกไปสามก้าวแต่ก็ยังสามารถควบคุมพลังปราณในจุดตันเถียนไว้ได้ ทำให้เขารู้สึกภูมิอกภูมิใจอย่างมากตี้เสี่ยวอู๋เป็นผู้ที่หลงใหลในการฝึกวรยุทธและในเวลาเช่นนี้ เขาก็พร้อมสู้กับศัตรูอย่างถวายชีวิตหากไม่ล้มลงไปเสียก่อน!“เข้ามา!”ตี้เสี่ยวอู๋ร้องตะโกนออกไปพร้อมกับหันไปมองรอบๆตัว ก่อนจะจับจ้องอยู่ที่ศัตรูตรงหน้า และเปลี่ยนจากฝ่ามือมาเป็นกรงเล็บมังกรของวัดเส้าหลินทันที!“หึ..”ศิษย์สำนักโลหิตมารทำเสียงเหยียดหยันพร้อมกับใช้วิชาโลหิตมารพุ่งเข้าใส่ตี้เสี่ยวอู๋อีกครั้งการต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือดรุนแรงขึ้นเรื่อยๆเหมี่ยวเสี่ยวเหมาใช้ทั้งพิษ และดักแด้ทองคำสู้กับศัตรู ในขณะที่ตี้เสี่ยวอู๋ก็ใช้ร่างกายที่แข็งแกร่งของตนเองรับมือเช่นกัน…ทางด้านหวังเฟยฮู๋และลูกน้องที่เข้าไปช่วยกลุ่มของหนิงหลิงยู่ทั้งหกคนนั้นทั้งสามคนต่างก็ต้องประมือกับยอดฝีมือมาตลอดทาง และทุกคนต่างก็ได้รับบาดเจ็บคนของสำนักโลหิตมารนั้นไม่ได้โง่ทันทีที่พวกมันกระโดดข้ามกำแพงเข้ามาในสวนหน้าบ้านได้ ก็รีบตรงเข้าไปจัดการกับผู้ที่อ่อนด้อยที่สุดก่อน ซึ่งก็คือกลุ่มของหนิงหลิงยู่ทั้งหกคน..ศิษย์สำนักโหลิตมารสิบกว่าคนพุ่งเข้าไปอย่างไม่ลังเลและการที่หวังเฟยฮู๋กับลูกน้องประมือกับยอดฝีมือเป็นสิบเช่นนี้ ย่อมไม่ต่างจากเอาไข่ไปกระแทกกับหินดีๆนี่เอง..แต่ถึงแม้หวังเฟยฮู๋กับลูกน้องจะได้รับบาดเจ็บพวกเขาก็สู้ไม่ถอยเลยแม้แต่ครึ่งก้าว ทั้งหมดต่างก็ช่วยกันปกป้องหนิงหลิงหยู่ และคนอื่นๆไว้ยอดฝีมือขั้นเซียงเทียน-5ของสำนักโหลิตมารเห็นหวังเฟยฮู๋กระเด็นออกไปถึงสามก้าวแล้ว จึงพูดขึ้นว่า..“หวังเฟยฮู๋..พวกเจ้าทั้งสามคนเป็นแขกของตระกูลซันไม่ใช่รึ เหตุใดพวกเจ้าจึงทรยศต่อตระกูลซันเช่นนี้!?”หวังเฟยฮู๋ที่กระอักเลือดออกมารีบยกมือขึ้นเช็ดเลือดที่ปากพร้อมกับตอบไปว่า “ทรยศงั้นรึ ข้าเป็นเพียงแขกของตระกูลซัน และไม่เคยบอกว่าตนเองเป็นทาสรับใช้ตระกูลซัน ข้าจะอยู่กับผู้ใดนั้นเป็นเรื่องของข้า! แต่วันนี้ข้าจะไม่ปล่อยคนของสำนักโลหิตมารแน่!”ยอดฝีมือของสำนักโลหิตมารได้ยินก็ถึงกับยิ้มออกมา“ใครจะไม่ปล่อยใครกันแน่ ข้าจะบอกอะไรให้.. คืนนี้คนในบ้านหลังนี้อย่าหวังมีชีวิตรอดออกไปแม้แต่คนเดียว หากเจ้ากล้าขัดขวาง ก็อย่าได้ตำหนิว่าสำนักโหลิตมารโหดร้ายกับเจ้าก็แล้วกัน!”