ตอนที่ 311

บทที่ 311 : สัตว์ประหลาดใต้น้ำ เพราะเจ้างูเหลือมยักษ์ประมาทหลิงหยุนเมื่อครู่ ทำให้มันต้องได้รับบาดเจ็บ ครั้งนี้มันจึงระมัดระวังมากกว่าเดิม มันหันหัวหลบและตะปูทั้งสี่เล่มก็พุ่งเข้าใส่เกล็ดที่แข็งราวกับเหล็กของมันก่อนจะร่วงลงสู่พื้น เมื่อเห็นว่าครั้งนี้หลิงหยุนไม่สามารถทำอะไรมันได้ เจ้างูยักษ์ดูเหมือนจะใจกล้าและฮึกเหิมขึ้นมาใหม่ หลิงหยุนซัดตะปูเข้าใส่มันอีกครั้ง มันสะบัดหัวหลบและตะปูก็ร่วงลงพื้นเช่นเคย ลำตัวใหญ่ยักษ์ของมันเตรียมพร้อมพุ่งเข้าใส่หลิงหยุนกับเจ้าขาวปุย ลำตัวของมันพุ่งทะยานขึ้นสูงอยู่กลางอากาศ ท่วงท่าแข็งแกร่งและดุร้าย แต่หลังจากที่ประเมินดูแล้ว หลิงหยุนมั่นใจว่าเขาจะสามารถรับมือได้อย่างแน่นอน หลิงหยุนอุ้มเจ้าขาวปุยกระโดดหลบห่างออกไปก่อน จากนั้นจึงเดินออกมาเพื่อยั่วยุเจ้างูเหลือมยักษ์พร้อมกับยิ้มเย้ยที่มุมปาก จากแสงไฟของยันต์อัคนีเมื่อครู่ ทำให้หลิงหยุนสามารถมองเห็นสภาพของเจ้างูยักษ์ได้ชัดเจนครู่หนึ่ง มันไม่เพียงได้รับบาดเจ็บจากการโจมตีด้วยยันต์อัคนีของหลิงหยุน แต่ตามลำตัวของมันยังมีรอยบาดแผลที่เกิดจากกระสุนปืน และใบมีดอีกด้วย หลิงหยุนจึงไม่แปลกใจนักที่เจ้างูยักษ์จะเลิกสนใจเจ้าขาวปุย และพุ่งเป้ามาที่เขาแทน! เมื่อเจ้างูยักษ์พบว่าหลิงหยุนเคลื่อนไหวได้อย่างรวดเร็วคล่องแคล่วอย่างน่าอัศจรรย์ ลำตัวของมันจึงค่อยๆลดต่ำลง เพื่อพุ่งเป้าไปที่เท้าของเขาแทน หลิงหยุนร้องตะโกนออกไปอย่างท้าทายว่า “เข้ามาเลย!” เมื่อลำตัวใหญ่ยักษ์ของเจ้างูเหลือมเลื้อยราบอยู่กับพื้น หลิงหยุนก็ก้าวออกมาด้านหน้าราวหนึ่งเมตร จากนั้นก็กระโจนขึ้นไปขี่อยู่บนลำตัวของมันอย่างไม่เกรงกลัว “เอาล่ะ.. ใหนๆข้าก็เคยขี่มังกรที่อยู่บนเมฆมาก่อนแล้ว วันนี้จะลองขี่งูเล็กๆที่อยู่ๆบนพื้นดินอย่างเจ้าดูบ้าง!” หลิงหยุนพูดออกมาอย่างเย้ยหยัน เจ้างูยักษ์บิดลำตัวและสะบัดไปมาด้วยความโกรธเกรี้ยว ร่างของมันส่ายสะบัดขึ่นลงราวกับคลื่นยักษ์ในมหาสมุทรก็ไม่ปาน แต่หลิงหยุนกลับยึดลำตัวของมันไว้แน่นราวกับกำลังควบม้า “ในเมื่อเจ้าดุร้ายมากนัก ข้าก็จะควักหัวใจกับดีของเจ้าออกมากิน! ตอนนี้มีแต่เจ้ากับเข้า ไม่มีคนอื่นอยู่ด้วย จะได้ไม่มีใครว่าข้าใจคอโหดเหี้ยมกับสัตว์อย่างเจ้า?” หลิงหยุนแอบวัดระยะช่วงลำตัวของเจ้างูยักษ์อยู่ในใจ เขากำลังหาตำแหน่งของหัวใจและถุงน้ำดีบนลำตัวของมัน หลังจากกะตำแหน่งได้แล้ว หลิงหยุนก็ไถลร่างของเขาลงไปอยู่กลางลำตัวของเจ้างูยักษ์ แล้วเงื้อมือข้างที่ถือพู่กันจักรพรรดิขึ้น และจ้วงแทงลงไปบนเกล็ดที่แข็งทนทานของมัน จากนั้นก็กรีดลงมาเป็นเส้นตรงที่มีขนาดเท่าเส้นผ่าศูนย์กลางของลูกบาสเก็ตบอล มีหรือที่เจ้างูเหลือมยักษ์จะทนกับความเจ็บปวดของบาดแผลได้? ร่างที่เจ็บปวดของมันดิ้นรนไปมากลางอากาศอย่างคลุ้มคลั่ง เพื่อต้องการสะบัดร่างของหลิงหยุนที่เกาะอยู่ให้หลุดออกไป หลิงหยุนจัดการล้วงมือเข้าไปลำตัวของมัน แต่ก็ถึงกับตกใจเมื่อพบว่ามีศพของมนุษย์อยู่ในท้องของมัน เขาขมวดคิ้วด้วยความรู้สึกเสียดาย!หลิงหยุนไม่ได้ต้องการหัวใจและดีงูของมันมากินเอง แต่เขาต้องการนำไปให้เข้าขาวปุย!“คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะกินคนไปมากมายเช่นนี้ คิดซะว่านี่เป็นการล้างแค้นให้กับคนพวกนั้นก็แล้วกัน!”หลิงหยุนพึมพำพร้อมกับออกแรงจ้วงแทงพู่กันจักรพรรดิลงไปบนลำตัวห่างจากหัวของมันลงมาราวเจ็ดนิ้ว..ตำแหน่งจากหัวของมันลงมาเจ็ดนิ้วนั้น เป็นตำแหน่งที่มันจะไม่สามารถทำอันตรายอะไรหลิงหยุนได้ เพราะเป็นตำแหน่งที่มันไม่สามารถหันมาฉกได้ แต่ก็ไม่ใช่ว่าตำแหน่งที่วัดจากหัวลงมาเจ็ดนิ้วจะเป็นจุดที่งูฉกไม่ถึงทุกตัว มันขึ้นอยู่กับขนาดความยาวของงูแต่ละตัวด้วยตอนนี้ลำตัวใหญ่ยักษ์ของเจ้างูเหลือมตั้งขึ้นกลางอากาศ และพุ่งเข้าใส่ก้อนหินอย่างคลุ้มคลั่งอีกครั้ง มันต้องการให้ร่างของหลิงหยุนกระแทกเข้ากับก้อนหินเหล่านั้น!แต่หลิงหยุนรีบหมุนตัวกลับไปอยู่อีกด้าน และออกแรงกดพู่กันจักรพรรดิลงไปบนลำตัวของมันลึกขึ้นด้วย มันเสียงร้องดังด้วยความเจ็บปวด!สภาพของเจ้างูเหลือมนั้นน่าสลดสังเวชอย่างที่สุด และไม่ว่ามันจะโยกหรือสะบัดอย่างไร ก็ไม่สามารถทำให้หลิงหยุนหลุดออกจากลำตัวของมันได้ เลือดสดๆไหลพุ่งออกมาจากลำตัวและค่อยๆหมดแรง ในที่สุดร่างใหญ่ยักษ์ขของเจ้างูเหลือมก็นอนแน่นิ่งอยู่บนก้อนหิน..หลังจากที่สู้กับงูเหลือมยักษ์ ร่างกายของหลิงหยุนก็เต็มไปด้วยเลือดที่มีกลิ่นคาวเหม็นคุ้งไปหมด เขาจึงหันไปบอกกับเจ้าขาวปุยว่า“ไปล้างทำความสะอาดร่างกายกับข้า จะได้ออกไปจากตรงนี้!”แต่เจ้าขาวปุยกลับไม่ขยับเขยื้อน สายตาของมันจับจ้องอยู่ที่ร่างแน่นิ่งของงูยักษ์ เมื่อหลิงหยุนเห็นเช่นนั้นเขาจึงพูดขึ้นว่า “นี่ขาวปุย! หัวใจกับดีงูพวกนั้น เจ้าไม่สามารถกินได้แล้ว!”เจ้าขาวปุยเงยหน้าขึ้นมอง ดวงตาสีดำเป็นประกายของมันจ้องมองหลิงหยุนด้วยความสงสัยหลิงหยุนเห็นเช่นนั้นจึงตอบมันกลับไปว่า “งูเหลือมตัวนี้กินคนเข้าไปตั้งหลายคน เจ้ากินเครื่องในของมันไม่ได้แล้วล่ะ?”แม้ว่าเจ้าขาวปุยจะเป็นเพียงแค่สุนัขจิ้งจอก แต่อีกไม่นานมันก็จะกลายร่างได้แล้ว หลิงหยุนจึงไม่ต้องการให้มันกินของพรรณนี้เข้าไปหากเจ้างูเหลือมยักษ์ตัวนี้สามารถกลายร่างเป็นมังกรน้ำได้ในวันข้างหน้า หลิงหยุนคงจะต้องเจาะเอาทับทิมสีแดงที่อยู่บนหัวของมันออกมาแน่ เพราะจะเป็นประโยชน์ต่อการฝึกฝนของเขาและเจ้าขาวปุยอย่างมากในอนาคต แต่เจ้างูยักษ์ตัวนี้ยังห่างไกลการกลายร่างอีกมากนักเจ้าขาวปุยทำสีหน้าเหมือนไม่เข้าใจ มันส่ายหัวไปมา แต่ก็ตัดใจจากความอยากได้หัวใจและดีงู แล้วตามหลิงหยุนไปที่แม่น้ำร่างกายของหลิงหยุนในเวลานี้เต็มไปด้วยเลือดของงู เขาจึงไม่สนใจคางคกยักษ์ที่อยู่ตามทางเดิน แต่ระหว่างทางที่หลิงหยุนเดินตรงไปที่แม่น้ำท่ามกลางความมืดนั้น เหล่าคางคกที่อยู่บนพื้นต่างก็พากันกระโดดหนีด้วยความหวาดกลัว เพราะมันได้กลิ่นคาวเลือดงูบนตัวของ