ตอนที่ 312

บทที่ 312 : ประตูแห่งความตาย หากอยู่บนพื้นดิน หลิงหยุนย่อมมีวิธีที่จะจัดการกับศัตรูได้อย่างแน่นอน แต่ตอนนี้อยู่ใต้น้ำ กระแสน้ำก็ค่อนข้างเชี่ยวและลึกมาก หลิงหยุนจึงทรงตัวค่อนข้างลำบาก และต่อให้เขามีศักยภาพที่สูงส่งแต่ก็ยากที่จะทำได้ดีเหมือนอยู่บนพื้นดิน ในเมื่อต้องเอาตัวรอด วิธีเดียวที่หลิงหยุนคิดได้ในตอนนี้ก็คือต้องเข้าไปอยู่ในปากที่ใหญ่ของเจ้าปีศาจตนนี้เท่านั้น อย่างแรกก็คือเพื่อให้มั่นใจว่าเขาจะไม่ถูกฟันของมันกัดเข้า! ช่างเป็นโชคดีของหลิงหยุนที่การฝึกบ่มเพาะมาจนถึงระดับสูงสุดของขั้นปรับร่างกาย-3 ทำให้เขาสามารถอยู่ในน้ำได้นานถึงสองสามนาทีโดยไม่มีปัญหาอะไร มิเช่นนั้นแล้ว การตัดสินเช่นนี้สามารถทำให้หลิงหยุนเป็นอันตรายถึงชีวิตได้เลยทีเดียว! แม้ในเวลานี้แขนของหลิงหยุนจะนับว่ามีพละกำลังมาก แต่เขาก็อดแปลกใจไม่ได้เมื่อพบว่าแขนที่แข็งแกร่งทั้งสองข้างของตัวเองนั้น กลับไม่สามารถที่จะฉีกปากขนาดใหญ่ของเจ้าสัตว์ประหลาดตัวนี้ได้! แต่ก็โชคดีที่เจ้าปีศาจน้ำตัวนี้ก็ไม่สามารถกัดหลิงหยุนได้เช่นกัน เรียกได้ว่าต่างคนต่างก็มีกำลังที่ใกล้เคียงกัน! หากสู้แรงของมันไม่ได้ หลิงหยุนอาจต้องถูกมันกัดตายไปแล้วแน่ๆ ระหว่างที่อยู่ในปากของมันนั้น เขาก็จัดการเรียกพู่กันจักพรรดิออกมาจากแหวนพื้นที่ “เอาล่ะ.. เตรียมตัวตายได้แล้ว!” เวลานี้.. หลิงหยุนเองก็ไม่รู้ว่าเขาออกมาไกลจากฝั่งแค่ใหนแล้ว หลังจากที่เรียกพู่กันจักรพรรดิออกมา หลิงหยุนก็กระโดดและเต้นไปเต้นมาเหมือนที่เคยเต้นรำอยู่บนเวทีกับเกาเฉินเฉิน เพียงแต่ตอนนี้เขากลับเต้นอยู่ในปากของปีศาจน้ำตนนี้แทน จากนั้นหลิงหยุนก็ใช้ฝ่ามือกระแทกเข้ากับเพดานปากของมัน พร้อมกับพูดออกมาว่า “เอาล่ะ.. ข้าจะฝึกคัดอักษรก็แล้วกัน!” จากนั้นหลิงหยุนก็ใช้พู่กันจักรพรรดิเขียนคำว่า ‘ปาก’ ซึ่งคำว่าปากในอักษรจีนนั้นก็คือรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้านั่นเอง.. แต่เพราะผนังเพดานปากของมันหนามาก หลิงหยุนต้องออกแรงเขียนซ้ำๆถึงสามครั้งจึงจะสามารถทำให้เป็นรอยได้! แต่นับว่าโชคดีที่หลิงหยุนมีพู่กันจักรพรรดิ เพราะหากเป็นมีดสั้นธรรมดาคงจะไม่สามารถแทงเข้าไปในเนื้อที่หนาอย่างมากของเจ้าปีศาจน้ำตนนี้ได้แน่ สำหรับหลิงหยุนแล้ว มันยากกว่าการฆ่างูเหลือมยักษ์มากนัก.. หลังจากที่เขียนรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดหนึ่งเมตรได้แล้ว หลิงหยุนก็ออกแรงดันเพื่อเปิดช่องสี่เหลี่ยมบนเพดานปากที่เขียนไว้ออก ลักษณะไม่ต่างจากรถเปิดประทุนเฟอรารี่ของหนิงน้อย! แต่หลิงหยุนกลับต้องตกใจอย่างมาก เมื่อเจ้าสัตว์น้ำประหลาดร่างยักษ์ตนนี้ดิ้นรนไปมาอย่างคลุ้มคลั่งด้วยความเจ็บปวด และเปลี่ยนทิศทางเป็นว่ายทวนกระแสน้ำแทนหลิงหยุนรีบโหนตัวปีนออกจากช่องสี่เหลี่ยมบนปากของเจ้าปีศาจน้ำที่เขาเพิ่งเปิดออก จากนั้นก็อาศัยจังหวะที่ออกมายืนอยู่ด้านบนได้แล้ว รีบกระโจนลงน้ำและใช้แรงทั้งหมดที่มีว่ายเข้าฝั่งอย่างรวดเร็ว!ระหว่างที่ว่ายน้ำหนีเข้าฝั่งอยู่นั้น หลิงหยุนก็ได้ยินเสียงคล้ายคลื่นดังกระหึ่มอยู่ด้านหลัง เขาหันกลับไปมองในขณะที่มือก็ว่ายน้ำไปด้วย สิ่งที่เขาเห็นช่างน่าสะพรึงยิ่งนัก.. เจ้าปีศาจน้ำที่หลิงหยุนเพิ่งหนีออกมาจากปากมันนั้น กำลังถูกปีศาจน้ำที่เขาเองก็ไม่รู้ว่าเป็นตัวอะไรบ้างอีกหลายตัว กำลังจู่โจมและรุมกัดอย่างบ้าคลั่ง!“แย่แล้ว.. เจ้าปีศาจเปิดประทุนที่น่าสงสาร!” แม้หลิงหยุนจะตกใจอย่างมาก แต่เขาก็รู้ดีว่าในสถานการณ์แบบนี้เขาจะปลอดภัย เพราะเหล่าปีศาจน้ำที่กำลังกินเหยื่อจะไม่สนใจเขาหลิงหยุนอยู่ห่างจากริมฝั่งแม่น้ำราวสามสิบเมตร แต่ก็ถูกกระแสน้ำพัดกลับเข้าไปอีก หลังจากพยายามอยู่นานในที่สุดหลิงหยุนก็สามารถว่ายกลับเข้าฝั่งได้ และรีบปีนขึ้นฝั่งอย่างรวดเร็วแม้เหตุการณ์ครั้งนี้จะดูเหมือนธรรมดาไม่อันตรายอะไรนัก แต่ความจริงแล้วหลิงหยุนกลับตื่นเต้นอย่างมาก หากไม่ใช่เพราะการตอบสนองและการตัดสินใจที่รวดเร็วของตัวเอง เขาคงไม่สามารถเอาชีวิตรอดจากปีศาจน้ำตัวแรกกลับมาได้แน่.. ไม่แน่ว่าตอนนี้เขาอาจจะตายอยู่กลางแม่น้ำไปแล้วก็ได้“นั่นมันตัวอะไรกันแน่? ปลาฉลามงั้นหรือ? หรือว่าเป็นจระเข้? แต่มันก็ดูไม่เหมือนทั้งสองอย่าง…”หลิงหยุนใช้มือเช็ดน้ำที่อยู่บนใบหน้าออก จ้องมองลงไปในน้ำที่มืดมิดพร้อมกับพึมพัมกับตัวเอง และรีบถอยหลังออกไปไกลราวสิบเมตร เพราะไม่รู้ว่าจะมีตัวอะไรพุ่งออกมาอีกหรือไม่?หลิงหยุนรู้สึกหนาว และพบว่าร่างกายของเขาเปลือยเปล่าสวมเพียงกางเกงชั้นในตัวเดียว และรองเท้าผ้าใบที่เปียกโชกอีกหนึ่งคู่“ครั้งนี้แหวนพื้นที่ช่วยข้าไว้ได้มากทีเดียว ไม่เช่นนั้นข้าคงต้องถูกฝังอยู่ในท้องของปีศาจน้ำที่น่ากลัวแน่.. คิดแล้วก็สยองจริงๆ!”หลิงหยุนพูดไม่ผิด เพราะหากเขาไม่มีพู่กันจักรพรรดิ เขาก็คงไม่สามารถหนีออกมาจากปากของเจ้าปีศาจน้ำที่ดุร้ายนี้ได้ลองจินตนาการดู หากไม่มีแหวนพื้นที่ ระหว่างที่เขาอาบน้ำทำความสะอาดร่างกายและซักเสื้อผ้าที่เปื้อนเลือดอยู่นั้น เขาก็คงต้องวางพู่กันจักรพรรดิไว้ตามพื้น หากต้องเผชิญหน้ากับอันตรายกะทันหันอย่างเมื่อครู่ เขาคงต้องกลายเป็นศพไปแล้วอย่างแน่นอนในเมื่อชุดกีฬาเก่าของเขาตกลงไปในน้ำเรียบร้อยแล้ว เขาจึงต้องเรียกชุดกีฬาและรองเท้าผ้าใบคู่ใหม่ออกมาจากแหวนพื้นที่“นี่หากข้าสามารถสร้างแหวนพื้นที่ที่ใหญ่กว่านี้ได้ในวันข้างหน้า ข้าจะเอารถแลนด์โรเวอร์เก็บในนั้น!”หลิงหยุนคิดอย่างตื่นเต้นระหว่างที่กำลังสวมเสื้อผ้าชุดใหม่ จากนั้นเขาก็เรียกยันต์อัคนีออกมา และโยนชึ้นกลางอากาศพร้อมกับร้องตะโกนว่า “ทำลาย!”