ตอนที่ 320

บทที่ 320 : กระบี่โลหิตแดนใต้ – นายน้อยแห่งนิกายมาร สมองของหลิงหยุนประมวลหาข้อสรุปจากข้อมูลที่ได้คุยกับตู้กู่โม่ในช่วงเวลาสั้นๆ ข้อแรก.. ตอนนี้ทั้งตระกูลเก่าแก่และนิกายลับต่างก็รู้ว่าพู่กันจักรพรรดิได้กำเนิดขึ้นแล้ว และรู้แม้กระทั่งว่าพู่กันจักรพรรดิอยู่ในเมืองจิงฉู ข้อสอง.. จากตำนานโบร่ำราณของชาวจีน พู่กันจักรพรรดิและสมุดจักรพรรดินั้นจะถือกำเนิดในเมืองจิงฉู และพู่กันจักรพรรดิก็ได้ถือกำเนิดในเมืองจิงฉูเรียบร้อยแล้ว และตอนนี้ก็อยู่ในแหวนพื้นที่ของหลิงหยุน ดังนั้นตามตำนานที่เล่าลือกันว่าสมุดจักรพรรดิจะถือกำเนิดที่เมืองจิงฉูนั้นก็น่าจะเป็นความจริงเช่นกัน และสุดท้าย.. ปรากฏการณ์มังกรเล่นน้ำ เหตุการณ์ฝนตกหนักอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน และปรากฏการณ์หลุมยุบขนาดใหญ่ ทั้งสามสิ่งนี้เกิดขึ้นในวันเดียวกันหลังจากที่พู่กันจักรพรรดิจดจำหลิงหยุนได้ เพราะฉะนั้น.. ภายในค่ายกลมังกรหยินหยางแห่งนี้ จึงมีความเป็นไปได้อย่างมากว่าจะมีสมุดจักรพรรดิอยู่จริงๆ ว่ากันว่าจักรพรรดิแห่งผืนดินนั้นคือฝูซี.. แต่จะเป็นเช่นนั้นจริงๆหรือไม่? เพราะจากตำนานลี้ลับและตำนานโบร่ำโบราณที่หลิงหยุนไปค้นคว้ามานั้น มีทั้งจักรพรรดิแห่งสรวงสวรรค์ จักรพรรดิแห่งผืนแผ่นดิน และจักรพรรดิแห่งมวลมนุษยชาติ ผู้คนส่วนมากยังเข้าใจว่าจักรพรรดิแห่งผืนแผ่นดินนั้นคือ.. เสินหนง! เป็นไปได้หรือไม่ว่าค่ายกลมังกรหยินหยางแห่งนี้ เสินหนงจะเป็นผู้สร้างขึ้น? ขนาดพู่กันจักรพรรดิยังยอดเยี่ยมถึงเพียงนี้ คงไม่ต้องพูดถึงความอัศจรรย์ของสมุดจักรพรรดิ? แม้ในหัวของหลิงหยุนจะมีความคิดมากมายผุดขึ้นมา แต่สีหน้าของเขากลับสงบนิ่งราวกับไม่ใส่ใจ เขาส่ายหน้าอย่างไม่แยแสพร้อมกับพูดยิ้มๆ “มันก็เป็นแค่ตำนานโบร่ำโบราณ นายจะจริงจังไปทำไมกัน.. ตลกสิ้นดี!” ท่ามกลางความมืดมิด ร่างของตู้กู่โม่ตั้งตรงอย่างระวังตัว และดาบในมือของเขาก็พุ่งเข้าใส่หางของเจ้างูยักษ์ที่จู่โจมเข้ามากะทันหัน ตู้กู่โม่ยิ้มพร้อมกับพยักเพยิดไปทางงูยักษ์ตรงหน้าพร้อมกับพูดขึ้นว่า “นี่น่ะเหรอ.. มีแต่ในตำนาน? ในสายตาของคนธรรมดา เรื่องพวกนี้อาจเป็นแค่เรื่องลี้ลับ แต่ดูเจ้างูยักษ์นี่สิ เจ้าเคยเห็นงูใหญ่ขนาดนี้มาก่อนงั้นเหรอ? ดูเหมือนจะใหญ่กว่ามังกรในตำนานอีกนะ แล้วจะอธิบายสิ่งที่เห็นอยู่นี้ว่ายังไง?” หลิงหยุนยิ้มเยาะในใจ เขามองไปที่ร่างงูยักษ์อย่างผยองพร้อมกับคิดในใจว่า ‘มันก็แค่งูที่มีขนาดใหญ่เท่านั้นเอง!’ แต่หลังจากที่สังเกตุดูเจ้างูยักษ์มานาน หลิงหยุนก็เริ่มเห็นว่าขนาดของเจ้างูยักษ์ตัวนี้ไม่ได้มาตรฐาน เพราะหัวของมันกลับดูไม่โตเต็มที่‘ช่างโชคร้าย.. วันนี้มียอดฝีมือมากมายอยู่ที่นี่ เจ้ายักษ์นี่คงจะต้องเผชิญกับสถานการณ์ลำบากซะแล้ว..’ หลิงหยุนนึกสงสารอยู่ในใจเงียบๆในขณะเดียวกันหลิงหยุนเองก็เริ่มสังเกตุเห็นความผิดปกติของร่างกายตัวเอง แม้ที่นี่จะมีพลังชีวิตจากน้ำลายมังกรเข้มข้นมาก และหลิงหยุนก็ได้เปิดรูขุมขนดูดซับเข้าไปเป็นเวลานานแล้ว แต่กลับดูเหมือนว่ามันยังไม่เต็มเสียที!‘หลังจากเข้าสู่ขั้นปรับร่างกาย-4 แล้ว จุดตันเถียนและเส้นลมปราณของข้าขยายใหญ่แค่ใหนกัน? แต่ก็น่าจะไม่เกินสองเท่าจากขั้นสามนี่นา และต่อให้ฝึกดารกะดายันถึงขั้นสองแล้ว ก็ไม่น่าจะขยายใหญ่ไปมากกว่าสองเท่าได้ แล้วทำไมดูดซับพลังชีวิตเข้าไปมากเท่าไหร่ก็ยังไม่เต็มล่ะ?’ความจริงแล้ว ตอนนี้ร่างกายของหลิงหยุนไม่เพียงดูดซับพลังชีวิตได้ในปริมาณมาก แต่ยังดูดซับได้เร็วอีกด้วย! เรียกได้ว่าเร็วกว่าขั้นปรับร่างกายสามหลายเท่ามาก!‘เกิดอะไรขึ้นกับร่างกายของข้า? น่าเสียดายที่ข้าไม่สามารถมองเห็นร่างกายภายในของตัวเองได้ ไม่เช่นนั้นข้าก็คงจะรู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่!’หลิงหยุนไม่รู้ว่าตอนนี้พลังชีวิตในร่างกายของเขานั้นได้แบ่งออกเป็นห้าสาย – สายแรกเป็นพลังอมตะที่อยู่ตรงจุดกึ่งกลางศรีษะด้านบน.. เป็นสีฟ้า สายที่สองเป็นพลังอมตะที่อยู่ตรงตำแหน่งดวงตาที่สามหว่างคิ้ว.. เป็นสีทองอ่อน สายที่สามและสี่เป็นพลังอมตะที่อยู่ภายในจุดตันเถียน.. มีสีขาวและสีดำ ส่วนสายที่ห้านั้นเป็นพลังรูปมังกรที่เกิดจากการหลวมรวมระหว่างพลังอมตะและปราณมังกร!ในการฝึกวิชาพลังลับหยินหยางเพื่อเข้าสู่ขั้นปรับร่างกาย-4 ในครั้งนี้ หลิงหยุนใช้ทั้งพลังอมตะที่หลงเหลือจากขั้นอมตะเมื่อครั้งที่อยู่ในโลกบ่มเพาะ พลังอมตะจากพู่กันจักรพรรดิ และพลังหยินจากดวงตามังกรหยิน ช่างเป็นการฝึกฝนที่สิ้นเปลืองมากจริงๆ!?ดังนั้น แม้ว่าจะอยู่ในขั้นปรับร่างกาย-4 เหมือนกัน แต่ความแข็งแกร่งของหลิงหยุนในขั้นนี้บนโลกมนุษย์ กลับเหนือกว่าเมื่อครั้งอยู่ในโลกบ่มเพาะมากมายนัก“นั่นมัน.. จิ้งจอกสองหางสีขาว ช่างเป็นจิ้งจอกที่สวยงามนัก..” ตู้กู่โม่เพิ่งจะสังเกตุเห็นเจ้าขาวปุย ดวงตาทั้งคู่ของเขาเป็นประกายพร้อมกับร้องออกมาอย่างตื่นเต้นเจ้าขาวปุยมองตู้กู่โม่ที่กำลังจ้องมองมันอย่างเย็นชา จากนั้นก็รีบวิ่งไปซ่อนอยู่ด้านหลังของหลิยหยุนแต่หลิงหยุนกลับเม้มริมฝีปากจ้องมองเหตุการณ์ที่กำลังเกิดขึ้นตรงหน้าโดยไม่สนใจคำพูดของตู้กู่โม่ เขากำลังครุ่นคิดว่าจะฉวยโอกาสเข้าไปเอาน้ำลายมังกรได้อย่างไรแม้ว่าเจ้างูยักษ์นี้จะมีพละกำลังมากมาย แม้ลำตัวด้านบนและหางของมันจะสะบัดไปมาอย่างรุนแรง แต่ลำตัวกว่ายี่สิบเมตรที่อยู่ตรงกลางนั้นกลับล้อมบ่อหินที่มีน้ำลายมังกรอยู่นิ่งไม่ขยับเขยื้อนแม้ว่ายอดฝีมือพวกนั้นจะเก่งมาก แต่ก็ถูกจู่โจมอย่างรุนแรงจากเจ้างูยักษ์อย่างต่อเนื่องและค่อนข้างอันตรายอีกทั้งเกล็ดใหญ่ยักษ์ของมันนั้นก็เหนือกว่าโล่ที่ทำจากเหล็กเสียอีก อาวุธในมือของเหล่ายอดฝีมือต่างก็ไม่สามารถตัดขาดได้