ตอนที่ 324

บทที่ 324 : ค่ายกลลวงตา และกระบี่ศิลา ดังที่สุภาษิตโบราณว่าไว้ ‘โลภมาก ลาภหาย’ – ซีเหมินกัง หนานกงเจี้ยน และชางกวนเจี๋วย ต่างก็โลภอยากจะได้สมบัติ จนกระเหี้ยนกระหือที่จะเปิดประตูศิลาให้ได้ และก็ใช้วิธีโง่เขลาอย่างที่สุด! ช่างเป็นการกระทำที่โง่เขลาและสิ้นคิดนัก! การที่ชายหนุ่มทั้งสามคนในกลุ่มของซีเหมินกังช่วยกันทลายประตูศิลานั้น กลับไปกระตุ้นกลไกของค่ายกลมรณะให้เริ่มทำงาน แต่ทั้งสามคนกลับยังไม่รู้ตัว และยังคงหัวเราะร่าเริงสนุกสนานกับการที่สามารถทลายประตูศิลาได้โดยบังเอิญ! หลิงหยุนกัดฟันข่มความโกรธ! เขานึกเสียใจที่ได้ปราณีชายหนุ่มทั้งสามก่อนหน้านี้ หากเขาฆ่าสามคนนี้ทิ้งตั้งแต่แรก เขาคงไม่ต้องเผชิญกับความยุ่งยากถึงเพียงนี้! แต่คิดได้ตอนนี้ก็สายไปเสียแล้ว เพราะเสียงครืนที่น่ากลัวนั่นยังคงดังอย่างต่อเนื่อง.. หลิงหยุนก้มลงใช้มือซ้ายอุ้มเจ้าขาวปุยขึ้นมาอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ร้องบอกตู้กู่โม่เสียงดัง.. “นายตามฉันมาเร็วเข้า!!” ระหว่างนาทีแห่งความเป็นความตายนั้น หลิงหยุนใช้มังกรพรางร่างขั้นสูงสุด วิ่งฝ่ากำแพงหินที่พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว! มีถ้ำหินเล็กๆอีกหกถ้ำที่เป็นเส้นทางทะลุมาสู่ถ้ำหินแห่งนี้ได้ แต่ก็อยู่ห่างไกลประตูศิลามาก หลิงหยุนรู้ว่าคงจะไม่ทันการหากเขาจะวิ่งไปยังถ้ำหินแห่งใดแห่งหนึ่ง เขาจึงเลือกที่จะวิ่งเข้าไปในตำแหน่งหัวใจมังกร และในฐานะปรมาจารย์ผู้รอบรู้เรื่องค่ายกลต่างๆ การที่หลิงหยุนจะวิ่งไปหยุดที่จุดใดนั้น ย่อมหมายความว่าเขาได้คำนวนว่าปลอดภัยดีแล้ว หรือไม่อย่างน้อยก็ต้องปลอดภัยได้ชั่วคราว ไม่เพียงแค่หลิงหยุนที่ได้ยินเสียงค่ายกลทำงาน แม้แต่ตู้กู่โม่เองเมื่อได้ยินเสียง เขาก็รู้ได้ทันทีว่ากำลังจะเกิดปัญหาใหญ่ขึ้นอย่างแน่นอน และเมื่อเห็นปฏิกิริยาของหลิงหยุน เขาก็ไม่ลังเลที่จะพุ่งตามไปทันที “นี่มันวิชาอะไรกัน.. ถึงเคลื่อนไหวได้รวดเร็วเช่นนี้?!” ตู้กู่โม่ถามหลิงหยุนด้วยความตกใจเล็กน้อย หลิงหยุนเพิ่งจะใช้วิชามังกรพรางร่างแสดงการเคลื่อนไหวที่รวดเร็วอย่างที่ตู้กู่โม่เองไม่เคยเห็นมาก่อน จนตู้กู่โม่ถึงกับตะลึง! ความรวดเร็วในการเคลื่อนไหวของหลิงหยุนนั้นถึงขนาดที่ว่า ร่างกายของของเขานั้นเคลื่อนที่ไปหยุดอยู่ที่หนึ่งแล้ว แต่เสียงร้องเตือนของเขาเพิ่งจะดังมาเข้าหูของตู้กู่โม่ที่อยู่หน้าประตูศิลา การเคลื่อนไหวที่รวดเร็วของหลิงหยุนนั้น ทำให้ตู้กู่โม่อดที่จะนึกถึงคำคำหนึ่งที่จะสามารถอธิบายปรากฏการณ์นี้ได้อย่างชัดเจน นั่นคือการเคลื่อนย้ายมวลสารในชั่วพริบตาแบบที่เรียกว่า ‘เทเลพอร์ต’! หลิงหยุนไม่ตอบคำถาม.. มือซ้ายของเขากอดเจ้าขาวปุยไว้แน่น ส่วนมือขวาก็ถือกระบี่โลหิตแดนใต้ไว้ ร่างของเขาพิงอยู่กับกำแพงหินด้านหลัง จากนั้นก็สั่งตู้กู่โม่ว่า “นายมายืนให้ชิดกำแพงหินไว้ จับเสื้อของฉันไว้ให้แน่น แล้วก็เตรียมตัวให้พร้อม!” ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดเมื่อเห็นแววตาตื่นตระหนกของหลิงหยุน ตู้กู่โม่จึงรีบจับชายเสื้อของเขาไว้ทันที พร้อมกับยกกระบี่ในมือขึ้นอยู่ในท่าเตรียมพร้อมอย่างเชื่อฟัง แต่ปากก็ร้องตะโกนถามไม่หยุด..“นี่เจ้ากำลังทำอะไร.. ให้ตายเถอะ! นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?!”ยังไม่ทันที่ตู้กู่โม่จะพูดจบ.. เขาก็ต้องตกใจสุดขีดเมื่อจู่ๆผนังหินที่ไม่รู้ว่าหนาเท่าไหร่ ก็เคลื่อนมาปรากฏอยู่ตรงหน้า และตามมาด้วยหมอกสีขาวที่หนาจนแทบมองอะไรไม่เห็น จากนั้นเพียงไม่กี่วินาที เขาก็ไม่สามารถมองเห็นอะไรได้อีกเลยแม้ว่าจะอยู่ในความมืดมิด แต่ทั้งหมดก็ล้วนเป็นยอดฝีมือในขั้นโฮ่วเทียน-8 ขึ้นไป สายตาของทุกคนจึงนับว่าต้องดีมาก อีกทั้งยังอยู่ในถ้ำมาถึงสามวันสามคืนแล้ว สายตาจึงสามารถปรับเข้ากับความมืดได้เป็นอย่างดีแล้วส่วนหลิงหยุนที่ฝึกวิชาดารกะดายันนั้น สายตาของเขาจึงดีกว่าตู้กู่โม่มาก แม้ในท่ามกลางความมืดมิด เขาก็ยังสามารถมองเห็นได้ไกลกว่าและชัดเจนกว่าตู้กู่โม่และการฝึกดารกะดายนั้น คือการฝึกเป็นหนึ่งเดียวกับดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ และดวงดาวที่ส่องสว่าง ดังนั้นในการฝึกผ่านไปแต่ละระดับย่อยนั้น สายตาของผู้ฝึกฝนก็จะดีขึ้นด้วย ตู้กู่โม่แม้จะเป็นยอดฝีมือ แต่ในด้านนี้ก็ไม่สามารถเทียบกับหลิงหยุนได้อย่างแน่นอนหมอกสีขาวที่หนาแน่นนั้น เพียงแค่พริบตาเดียวก็ทำให้ตู้กู่โม่ไม่สามารถมองเห็นกำแพงที่เพิ่งปรากฏตรงหน้าได้อีกเลย เขาเริ่มรู้สึกว่าดวงตาของเขาพร่ามัวและร่างกายเริ่มจะเป็นอัมพาตตู้กู่โม่ที่จับเสื้อของหลิงหยุนไว้แน่น กำลังจะร้องถามออกไป แต่หลิงหยุนก็ชิงพูดขึ้นมาเสียก่อน..“ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น..! คอยฟังเสียงอย่างเดียว แล้วก็อย่าไปคิดถึงกำแพงหินที่ล้อมรอบตัวนายอยู่ หากได้ยินเสียงคล้ายมีอะไรพุ่งออกมา จำไว้ว่านั่นคือเสียงของกระบี่ที่พุ่งออกมา!”ตู้กู่โม่ไม่เคยพบเห็นเหตุการณ์เช่นนี้มาก่อน แต่ก็สามารถเข้าใจคำพูดของหลิงหยุนได้อย่างแจ่มแจ้งว่า กำแพงหินที่เขามองเห็นนั้นเป็นแค่ค่ายกลลวงตา ส่วนหมอกสีขาวนั้นมีฤทธิ์ในการสร้างภาพหลอนให้เห็นว่ากำแพงหินกำลังบีบเข้ามาเรื่อยๆ และมีผลต่อจิตใจอย่างมากในเวลานี้.. สิ่งเดียวที่สามารถใช้งานได้คือการฟัง และความเชื่อมั่น!หลิงหยุนได้ยืนหลับตามาตั้งแต่แรก เขาจึงไม่เห็นทั้งหมอกขาวและกำแพงหิน ตอนนี้เขาเพียงแค่จดจ่ออยู่กับลมหายใจ และใช้หัวใจสัมผัสแทน..“นี่มันเกิดอะไรขึ้น? ทำไมถึงมีกำแพงหินล้อมข้าไว้มากมายแบบนี้!”“โอ้.. หมอกหนาขนาดนี้ ข้ามองไม่เห็นอะไรเลย..”“ซีเหมิน หนานกง พวกเจ้าอยู่ที่ใหน กำแพงหินพวกนี้เคลื่อนที่ได้ มันกำลังจะบดร่างของข้า!”ตอนนี้.. คนชั่วร้ายทั้งสามต่างก็พากันร้องตกใจ และใบหน้าของพวกเขาต่างก็เต็มไปด้วยความหวาดกลัว แม้ตอนนี้ทั้งสามคนจะยืนอยู่ด้วยกัน แต่เพราะหมอกขาวที่หนาทึบ ทำให้ไม่สามารถมองเห็นกันและกันได้!พวกเขาเห็นเพียงแค่หมอกหนาสีขาว และท่ามกลางหมอกสีขาวก็มีกำแพงหินสี่ด้านที่กำลังบีบรัดเข้ามา แคบลง.. และแคบลงเรื่อยๆ“ไม่นะ..!!!”