ตอนที่ 333

บทที่ 333 : หกสาวชาวป่า – ออกจากเสินหนงเจี๋ย แสงรุ่งอรุณยามเช้าปรากฏขึ้น.. ทางด้านตะวันออกของหุบเขาแห่งหนึ่งซึ่งภูมิประเทศมีลักษณะสูงชันเล็กน้อย เป็นป่าทึบที่มีต้นไม้ขึ้นเขียวชะอุ่ม ชายคนป่าผู้หนึ่งที่มีร่างกายสูงใหญ่ราวสองเมตร ยืนถัดไปจากต้นไม้ใหญ่ ร่างของเขาสูงใหญ่ และผมสีน้ำตาลแดงก็ยาวลงมาปกคลุมร่างกาย จมูกค่อนข้างโด่งและใบหน้าค่อนข้างน่าเกลียด กำลังจ้องมองหลิงหยุนด้วยสายตาดุร้าย และอยากรู้อยากเห็น ตระกูลของตู้กู่โม่นั้นอยู่บนเทือกเขาเหิงต้วนที่กว้างใหญ่ไพศาล เป็นเทือกเขาที่ยาวที่สุดและกว้างใหญ่ที่สุดจากเหนือจรดใต้ของประเทศจีน ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ และเป็นส่วนหนึ่งของที่ราบสูงชิงไห่-ทิเบต ตู้กู่โม่รักการเดินทางและการผจญภัยมาตั้งแต่เด็ก เขาไม่เพียงเป็นผู้ที่มีพรสวรรค์ด้านฝึกตน แต่วิทยายุทธของเขานั้นยังล้ำลึกอีกด้วย อีกทั้งยังเป็นคนหนึ่งที่ศึกษาเรื่องค่ายกลต่างๆ การทำนายโชคชะตาในแบบโบราณ และแผนผังแปดทิศ ที่เขาศึกษาเรียนรู้ทั้งหมดนั้น ก็เพื่อให้ตนเองสามารถท่องเที่ยวผจญภัยไปตามภูเขา และแม่น้ำที่มีชื่อเสียงต่างๆได้ ตู้กู่โม่สามารถเข้าสู่ขั้นโฮ่วเทียน-7 ได้ตั้งแต่อายุสิบสี่ปี จากนั้นก็เริ่มผจญภัยไปรอบๆเทือกเขาเหิงต้วนก่อน เขาจึงเคยพบเจอคนป่าตามแนวที่ราบสูงจิงฉี-ทิเบตมาแล้วหลายครั้ง ระหว่างเทือกเขาเหิงต้วนและเสินหนงเจี๋ยนั้น คือมณฑลปาซันที่ตู้กู่โม่มักจะไปเล่นที่แม่น้ำอยู่บ่อยๆ อีกทั้งยังชอบวิ่งเล่นในป่าเสินหนงเจี๋ยแห่งนี้ด้วย เขาจึงคุ้นเคยกับเสินหนงเจี๋ยอย่างมาก ตู้กู่โม่ตกใจมาก.. แต่ไม่ใช่เพราะเขาพบคนป่า แต่เพราะเขารู้ว่าเสินหนงเจี๋ยนั้นอยู่ทางเหนือของมณฑลหูเป่ยต่างหาก! จากใต้ผืนดินของเขามังกรในเมืองจิงฉู มณฑลเจียงหนาน เขามาโผล่ที่ป่าเสินหนงเจี๋ยที่อยู่ทางด้านเหนือของมณฑลหูเป่ย แล้วจะไม่ให้เขาตกใจได้อย่างไรกัน?! ตอนนี้ทั้งสองคน.. คนหนึ่งอยู่ในขั้นปรับร่างกาย-4 ส่วนอีกคนก็ดูเหมือนจะเข้าสู่ขั้นเซียงเทียนแล้ว จึงไม่จำเป็นต้องพูดถึงกำลังภายในที่แข็งแกร่ง และการเคลื่อนไหวที่รวดเร็ว แน่นอนว่าทั้งคู่ย่อมมีฝีมือเหนือกว่าคนป่าอย่างแน่นอน เพราะฉะนั้น ทั้งคู่จึงไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวคนป่านี้แม้แต่น้อย และตอนนี้สายตาของคนป่าที่จ้องมองพวกเขานั้น ก็ไม่ต่างจากกำลังจ้องมองสัตว์ในสวนสัตว์เลยแม้แต่น้อย “เสินหนงเจี๋ยงั้นเหรอ? นี่พวกเรามาถึงมณฑลหูเป่ยเลยรึ?!” หลิงหยุนตกใจจนใจสั่น ตอนนี้เรื่องภูมิศาสตร์หลิงหยุนคล่องหมดแล้ว ก่อนที่เขาจะลงไปสำรวจหลุมยักษ์ เขาได้ทำการศึกษาตำนานและเรื่องลี้ลับที่เกี่ยวกับประเทศจีน เขาจึงรู้จักเสินหนงเป็นอย่างดีว่าเป็นชื่อของจักรพรรดิแห่งผืนดิน เสินหนงใช้เวลาคิดค้นเรื่องสมุนไพรอยู่เป็นเวลานาน และมันก็เป็นประโยชน์ต่อมวลมนุษยชาติอย่างมาก! ตู้กู่โม่ยกมือขึ้นชี้ไปที่ยอดเขาสูงสุดซึ่งอยู่ไกลออกไป “นั่นคือยอดเขาเสินหนงที่สูงที่สุด สูงถึงสามพันหนึ่งร้อยเมตร! ข้าขึ้นไปเที่ยวเล่นเมื่อปีที่แล้ว!” จากนั้นตู้กู่โม่ก็ร้องขึ้นอย่างตกใจ “ตามตำนาน.. เสินหนงก็เป็นจักรพรรดิแห่งผืนแผ่นดิน แล้วจู่ๆพวกเราก็มาโผล่ที่นี่ หรือว่าสมุดจักรพรรดิจะอยู่ที่นี่?!” ในเวลานั้นเอง จู่ๆคนป่าผู้นั้นก็กระโจนออกจากหลังต้นไม้ใหญ่ และกระโดดได้ไกลถึงเจ็ดแปดเมตร อีกทั้งยังมีความรวดเร็วว่องไวอย่างน่าอัศจรรย์! และปรากฏว่าเป็นหญิงชาวป่า.. “จากที่ข้าอ่านมา.. หญิงชาวป่าที่เสินหนงจะจับผู้ชายกลับไปเพื่อทำลูกให้พวกเธอ นายว่าเธอกำลังคิดจะทำแบบนั้นอยู่ไม๊?”ตู้กู่โม่ไม่ได้รู้สึกหวาดกลัว แต่กลับนึกขำคำพูดของหลิงหยุน..ทันทีที่เขาพูดจบ หญิงชาวป่าก็เดินตรงมาหาพวกเขาทั้งคู่ พร้อมกับจ้องมองด้วยสายตาที่ไม่ต่างจากกระทิงดุ หญิงสาวมองตู้กู่โม่ และหลิงหยุน จากนั้นก็หันมาหยุดอยู่ที่ใบหน้าของหลิงหยุน พร้อมกับอ้าปากยิ้ม“นี่พ่อยอดคน! ในเมื่อเจ้าหล่อเหลามากเหลือเกิน แล้วก็หล่อเหลากว่าข้ามากมายนัก งั้นก็ลองให้พวกนางจับเจ้าไป แล้วเจ้าก็ลองเล่นกับพวกนางดูหน่อยก็แล้วกัน..”ตู้กู่โม่ชี้ไปที่หลิงหยุนพร้อมกับหัวเราะเสียงดัง แต่จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังกระหึ่มขึ้น ปรากฏว่าเพียงแค่พริบตาเดียว ก็มีหญิงชาวป่าอีกหลายคนปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าคนทั้งคู่ และล้อมพวกเขาไว้แต่หลิงหยุนกลับไม่ใส่ใจ เขาร้องบอกตู้กู่โม่ “ตอนนี้มีมากกว่าหนึ่งแล้ว.. นายคงไม่รอดแล้วล่ะ?”ตู้กู่โม่มองหลิงหยุนพร้อมกับตอบไปว่า “เจ้าไม่รู้อะไร? พวกนางต้องการมีลูก เจ้าหล่อเหลากว่าข้ามากนัก พวกนางไม่ต้องการข้าหรอก!”แล้วก็เป็นอย่างที่ตู้กู่โม่พูดจริงๆ หญิงชาวป่าทั้งหกคนต่างก็ไม่สนใจตู้กู่โม่ พวกนางต่างพากันล้อมหลิงหยุนไว้ พร้อมกับอ้าปากใหญ่ๆและกรีดร้องออกมาอย่างดีใจ“ท่าทางแบบนี้แปลว่าเลือกข้าแล้วใช่ไม๊?!” หลิงหยุนถึงกับอึ้งจากนั้น.. สาวชาวป่าคนหนึ่งก็ยื่นฝ่ามือที่มีขนาดใหญ่เท่าใบพัดออกมาให้หลิงหยุน..“ฮ่า ฮ่า ฮ่า.. นี่นางต้องการให้เจ้าไปนอนกับนางในถ้ำนะ นางไม่ได้ต้องการเงิน อย่าเข้าใจผิดล่ะ! ฮ่า ฮ่า!” ตู้กู่โม่ได้แต่หัวเราะเยาะและล้อเลียนหลิงหยุน“หุบปากไปเลย..!! พวกนางต้องนอนกับนายต่างหาก..” หลิงหยุนรู้ว่านี่เป็นสัญชาติญาณและวิถีชีวิตตามธรรมชาติของพวกเธอ เขาไม่ต้องการทำร้ายหญิงสาวเหล่านี้ จึงได้แต่ใช้มังกรพรางร่างหนีออกจากวงล้อมของหญิงสาวทั้งหกคนหญิงสาวชาวป่าทั้งหกที่กำลังดีใจราวกับได้เห็นดอกไม้แสนสวยที่อยู่ตรงหน้าพวกเธอ แต่จู่ๆ หลิงหยุนก็หายตัวไป และไม่รู้ว่าหายไปใหนเมื่อพวกเธอหาหลิงหยุนไม่พบ จึงหันไปทางตู้กู่โม่แทน แต่ครั้งนี้พวกเธอเรียนรู้แล้วว่าตู้กู่โม่จะหนีไปเช่นเดียวกับหลิงหยุน จึงเพิ่มความรวดเร็วในการจู่โจมตู้กู่โม่แต่ถึงอย่างนั้น.. พวกเธอก็ไม่สามารถเร็วไปกว่าตู้กู่โม่ที่เข้าสู่ขั้นเซียงเทียนแล้วได้ ร่างของเขาเคลื่อนที่ไปไกลถึงสิบเมตร ปล่อยให้พวกเธออยู่กับความว่างเปล่า..“วันนี้คู่ต่อสู้เป็นหญิงสาวชาวป่า ข้าไม่ต้องการต่อสู้กับพวกเจ้า” ตู้กู่โม่หลบออกมาได้ก็เอาแต่หัวเราะหลิงหยุนอุ้มเจ้าขาวปุยยืนอยู่บนหลังของเจ้าสสีนิล ดูช่างสง่างามอย่างมาก หลิงหยุนตะโกนเร่งตู้กู่โม่ “เร็วเข้า.. รีบออกไปจากที่นี่กันได้แล้ว!”