ตอนที่ 335

บทที่ 335 : ฆ่าโตโยโทมิ และเผายากิอุ กระบี่โลหิตแดนใต้.. สีดำสนิทของมันกำลังจะเปลี่ยนเป็นหลุมดำที่เยือกเย็นขนาดใหญ่! ครั้งนี้แตกต่างจากกรณีของชางกวนเจี๋วยกับคนอื่นๆ เพราะครั้งนี้เขาตั้งใจให้กระบี่เล่มนี้ได้สำแดงฤทธิ์เดชของมันอย่างเต็มที่! ศัตรูของหลิงหยุนคราวนี้เป็นชาวต่างชาติ อีกทั้งยังอยู่ในป่าลึกอย่างเสินหนงเจี๋ย เขาจึงไม่จำเป็นต้องแสดงความเมตตาปราณีกับคนพวกนี้ และไม่คิดจะยั้งมือแม้แต่น้อย! พลังหยินในจุดตันเถียนของหลิงหยุน พุ่งผ่านเส้นลมปราณเยิ่น และวิ่งตรงเข้าสู่กระบี่โลหิตแดนใต้ที่อยู่ในมือของเขา ทำให้กระบี่สีดำยิ่งดูเย็นยะเยือกมากยิ่งขึ้น! โทคุงาวะและคนอื่นๆ ต่างก็จ้องมองหลิงหยุนด้วยความรู้สึกเย็นวาบ เพราะเพียงแค่เริ่มต้น ก็แทบไม่มีใครกล้าต้านทานเขาอีก ยอดฝีมือชาวญี่ปุ่นคนหนึ่งกำลังดึงดาบที่อยู่ข้างตัวออกมา แต่กลับพบว่าเสื้อผ้าของตนเองนั้นขาด เพราะถูกตู้กู่โม่ฟันเข้านั่นเอง “ยากิอุ.. คุณเป็นยังไงบ้าง?” คนที่ทำหน้าที่คุ้มครองโทคุงาวะกระโดดถอยหลังออกไปไกลหลายเมตรเพื่อหลบกระบี่ที่ทรงพลังของหลิงหยุน โทคุงาวะรีบตรงเข้าไปถามยอดฝีมือขาวญี่ปุ่นด้วยความเป็นห่วง “นี่..” ยอดฝีมือชาวญี่ปุ่นผู้นั้นก้มมองดูตนเองที่เกือบจะได้รับบาดเจ็บอย่างไม่ทันตั้งตัว เขารู้สสึกทั้งโกรธและทั้งอายจนร้องตะโกนด่าตู้กู่โม่ และดวงตาเล็กหรี่ก็จ้องมองตู้กู่โม่ด้วยความโกรธ.. หลิงหยุนและตู้กู่โม่ยืนเคียงข้างกัน ต่างฝ่ายต่างก็เตือนให้ระมัดระวังยอดฝีมือชาวญี่ปุ่นพวกนี้ เพราะดูเหมือนพวกมันต่างก็มีกำลังภายในสูงส่ง! โทคุงาวะเห็นว่าน่าจะเป็นการปลอดภัยกว่า หากเขาและพรรคพวกจะยอมเป็นฝ่ายถอย เพราะทั้งคู่ดูเหมือนจะเป็นยอดฝีมือที่ไม่ธรรมดา! “สหาย.. ท่านทั้งสองคนดูไม่เหมือนเจ้าหน้าที่ขององค์การลี้ลับเลย! พวกคุณโจมตีทำร้ายพวกเราทำไมกัน? คุณสองคนไม่เกรงว่าการกระทำเช่นนี้จะเป็นการทำลายมิตรภาพของพวกเราทั้งสองประเทศงั้นหรือ?” ทันทีที่หลิงหยุนปรากฏตัว เขาก็สังหารชาวญี่ปุ่นไปแล้วถึงหกคน เป็นนักโบราณคดีสี่คน ส่วนที่เหลืออีกสองคนเป็นนักวิจัยซากวัตถุโบราณ เช่นนี้แล้วจะไม่ให้โทคุงาวะรู้สึกขุ่นเคืองได้อย่างไรกัน?! หลังจากที่โทคุงาวะสำรวจหลิงหยุนและตู้กู่โม่อยู่ครู่หนึ่ง เขาก็พบว่าทั้งคู่นั้นแต่งตัวประหลาด และเสื้อผ้าก็ขาดวิ่น เขาจึงค่อนข้างมั่นใจว่าทั้งคู่นั้นไม่น่าจะใช่คนขององค์กรลี้ลับ จึงค่อยรู้สึกโล่งอก และต้องการไต่ถามความเป็นมาของทั้งคู่ หลิงหยุนที่ยืนถือกระบี่ตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา “สหายเหรอ?! ใครเป็นสหายกับพวกแก? แล้วพวกแกขนยอดฝีมือพร้อมอาวุธมากมายเข้ามาในป่าลึกเสินหนงเจี๋ยทำไมกัน?” โทคุงาวะจ้องมองหลิงหยุนพร้อมกับตอบไปว่า “พวกเราเป็นนักวิจัยทางด้านวิทยาศาสตร์จากประเทศญี่ปุ่น มาที่นี่ก็เพื่อเปิดเผยเรื่องลี้ลับของป่าแห่งนี้ให้กับชาวโลกได้รู้ สิ่งที่พวกเราทำนั้น นับว่าเป็นการเสียสละให้กับโลกของเรา และเสียสละให้กับความก้าวหน้าทางวิทยาศาสตร์ของประเทศคุณ! และพวกเราก็ได้รับอนุญาติจากทางการของจีนแล้วด้วย!” หลิงหยุนหัวเราะเสียงดัง “อย่ามาโกหกข้างๆคูๆหน่อยเลย! มาสำรวจและวิจัยเกี่ยวกับวิทยาศาสตร์งั้นเหรอ? แล้วทำไมต้องพายอดฝีมือและอาวุธมามากมายด้วย? แล้วสัตว์หายากที่พวกแกล่ามานี่.. เกี่ยวกับการวิจัยทางวิทยาศาสตร์ด้วยสินะ?!” โทคุงาวะตอบโต้กลับไปทันที “พวกเราเข้ามาผจญภัยในป่าลึกอย่างเสินหนงเจี๋ย พกอาวุธมาป้องกันตัวก็ไม่แปลกอะไร ส่วนสัตว์ที่ล่ามานั้นก็เพื่อทำการศึกษาเกี่ยวกับเรื่องของสัตว์ดึกดำบรรพ์..” ตู้กู่โม่ตะโกนสวนออกไปทันที “ศึกษาเรื่องของสัตว์ดึกดำบรรพ์งั้นรึ? การศึกษาคงต้องกินสมองลิงขนทองด้วยสินะ?” เมื่อโทคุงาวะเห็นว่าอีกฝ่ายดูเหมือนจะรู้เห็นทุกอย่างหมดแล้ว ใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที เขาหันไปมองรอบๆตัวแล้วพูดขึ้นยิ้มๆว่า “กินสมองลิงขนทองแล้วจะเป็นอะไรไป? ไม่มีใครเห็นสักหน่อย? แล้วทำไมเสื้อผ้าของพวกแกถึงได้ขาดรุ่งริ่ง…?! พวกแกเป็นใคร?” หลิงหยุนก้าวเท้าไปข้างหน้าพร้อมกับหัวเราะเสียงดัง “ฉันก็เป็นผู้ทักษ์ป่าฝ่ายซ้ายของเสินหนงเจี๋ยน่ะสิ!” จากนั้นก็ยกมือขึ้นชี้ไปทางตู้กู่โม่แล้วพูดว่า “ส่วนนั่นผู้พิทักษ์ฝ่ายขวา!”เสินหนงเจี๋ยมีผู้พิทักษ์ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? โทคุงาวะได้ฟังถึงกับต้องถามขึ้นอย่างงุนงง “ผมไม่เคยได้ยินว่ามีผู้พิทักษ์เสินหนงเจี๋ยด้วย..”หลิงหยุนยิ้มหยันและพูดต่อว่า “นั่นเพราะแกไม่รู้และไม่เคยพบต่างหาก แต่รู้ตอนนี้ก็สายไปแล้วล่ะ!”โทคุงาวะเองก็หวังว่าจะหาข้อมูลว่าฝ่ายของหลิงหยุนเป็นใครกันแน่ ส่วนหลิงหยุนเองก็พยายามจะหาข้อมูลที่เป็นประโยชน์จากโทคุราวะให้มากที่สุด!หลังจากที่หลิงหยุนสำเร็จวิชาลับหยินหยาง และเข้าสู่ขั้นปรับร่างกาย-4นั้น จุดตันเถียนของเขาก็แปลกไป แม้แต่เขาเองยังยากที่จะคาดเดากำลังภายในของตนเองออก จึงไม่จำเป็นต้องพูดถึงโทคุงาวะที่ย่อมไม่มีทางดูออกเช่นกัน..แต่โทคุงาวะก็ดูออกว่าตู้กู่โม่นั้นมีกำลังภายในอยู่ขั้นใหน เขาดึงเวลาจนมั่นใจว่าอีกฝ่ายมากันเพียงแค่สองคนเท่านั้น และไม่มีกองหลังตามมาสนับสนุนอย่างแน่นอน ในใจจึงค่อยรู้สึกผ่อนคลายโทคุงาวะยกมือขึ้นชี้หน้าหลิงหยุน “โตโยโทมิ ยากิอุ พวกคุณสองคนจัดการกับเด็กที่ใช้กระบี่สีดำประหลาดนั่น ช่วยผมจัดการหยุดมันไว้ชั่วคราวก่อน หลังจากผมจัดการฆ่าผู้พิทักษ์ฝ่ายขวานี่แล้ว ผมจะเข้าไปช่วยพวกคุณสองคน!”จากนั้นโทคุงาวะก็มองไปทางมิสเตอร์เฉินที่กำลังซ่อนอยู่หลังต้นไม้ พร้อมกับคิดในใจว่า หลังจากจัดการเรื่องนี้เสร็จ จึงค่อยจัดการกับมิสเตอร์เฉินเป็นรายต่อไปโตโยโทมิและยากิอุพยักหน้าพร้อมกัน จากนั้นทั้งสามคนก็ชักดาบยาวออกมา และแยกกันไปจัดการกับตู้กู่โม่และหลิงหยุน!ระหว่างนั้น หลิงหยยุนกับตู้กู่โม่เองก็ได้แอบตกลงกันเช่นกัน เมื่อเห็นพวกมันวิ่งเข้ามา..หลิงหยุนก็ปล่อยให้ตู้กู่โม่ปะทะกับโทคุงาวะ และได้บอกเขาให้ใช้ความหนาแน่นของต้นไม้ในป่าให้เป็นประโยชน์ หลิงหยุนบอกตู้กู่โม่ให้ใช้วิชาที่เคลื่อนไหวได้รวดเร็วหลบโทคุงาวะไปก่อน หลังจากที่เขาสังหารยอดฝีมือชาวญี่ปุ่นสองคนตายแล้ว แน่นอนว่ารายต่อไปก็คือโทคุงาวะ!โตโยโทมิ ยูจิ และยากิอุ ซาบุโร่ ยกมือที่ถือดาบขึ้นและวิ่งเข้าใส่หลิงหยุน ต้องยอมรับว่าพวกมันเคลื่อนไหวได้รวดเร็วได้อย่างน่าอัศจรรย์!แต่หลิงหยุนเพียงแค่แสยะยิ้มและยืนสงบนิ่ง รอคอยให้ดาบยาวทั้งสองเล่มพุ่งเข้าใส่ร่างของเขา และสำหรับหลิงหยุนแล้ว มันไม่ต่างจากดาบเก่าๆเล่มหนึ่งเท่านั้นเองชัวะ!!หลิงหยุนบิดเอวเงื้อกระบี่โลหิตแดนใต้สีดำในมือฟันเข้าที่ดาบยาวทั้งสองด้ามเพียงแค่ครั้งเดียว!แต่มันทั้งรวดเร็วและรุนแรง!ทั้งโตโยโทมิ ยูจิ และยากิอุ ซาบุโร่ ต่างก็คิดเอาเองว่าพวกตนจะไม่ถูกหลิงหยุนฟันเข้าอย่างแน่นอน แต่ทั้งคู่กลับต้องตกใจสุดขีด เมื่อพบว่ากระบี่สีดำของหลิงหยุนนั้นพุ่งเข้าใส่หน้าอกของตนเอง พวกเขาจึงรีบกระโดดหลบกระบี่ยาวที่ฟันลงมาได้อย่างรวดเร็ว!“มันสายเกินไปแล้ว!” หลิงหยุนร้องบอกพร้อมกับใช้มังกรพรางร่างพุ่งเข้าหาร่างของโตโยโทมิอย่างรวดเร็วราวกับสายลม!“ห๊ะ?!” โตโยโทมิเพิ่งได้เห็นความเร็วที่แท้จริงของหลิงหยุน เขาคาดไม่ถึงจริงๆว่าหลิงหยุนจะเคลื่อนไหวได้รวดเร็วถึงเพียงนี้ ดังนั้นเมื่อจู่ๆหลิงหยุนก็มายืนอยู่ตรงหน้า เขาจึงกรีดร้องออกมาด้วยความหวาดกลัว!หลิงหยุนเพียงแค่ยิ้มเล็กน้อย มือขวาถือกระบี่จ่อเข้าไปที่คอหอยของโตโยโทมิที่กำลังกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว และแล้วกระบี่สีดำก็แทงทะลุเข้าที่ลำคอของโตโยโทมิ!เสียงกรีดร้องของโตโยโทมิขาดหายไปทันที และเลือดสีแดงสดก็ค่อยๆไหลออกมาจากลำคอของเขา มือชี้ไปที่กระบี่วิเศษของหลิงหยและทำท่าจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ในที่สุดก็ล้มฟุบลงไปในพุ่มไม้!เลือดพุ่งออกมาจากลำคอของโตโยโทมิอย่างมากมาย จนพุ่มไม้นั้นกลายเป็นสีแดงเกือบจะทันที!หลิงหยุนขยับตัวเพียงแค่สองครั้ง โตโยโทมิก็ตายซะแล้ว!