ตอนที่ 348

Dragon Emperor Martial God จักรพรรดิ์เทพมังกร – ตอนที่ 348 บทที่ 348 : หัวเราะทีหลังดังกว่า (6) “หลิงหยุน.. ข้ายอมรับว่าไข่มุกราตรีของเจ้านั้นเป็นสมบัติล้ำค่าจริง แต่มันก็คือไข่มุกราตรี ไม่ใช่โสม.. แต่เจ้ากล้าพูดว่าโสมของข้าไม่..” หลังจากที่ฮู๋เซ่าป๋ายเห็นไขมุกราตรีเม็ดใหญ่ทั้งสิบแปดเม็ดแล้ว เขาก็ตกใจสุดขีด และถึงกับอึ้งไปนาน ใบหน้าที่บิดเบี้ยวน่าเกลียดเพราะความโกรธนั้น เริ่มแดงขึ้นเรื่อยๆ จนเปลี่ยนเป็นสีม่วงในที่สุด แต่มาถึงขั้นนี้เขาเองก็ไม่ต้องการที่จะยอมรับความพ่ายแพ้ จากที่ทุกคนเคยจับตามองฮู๋เซ่าป๋าย ตอนนี้สายตาทุกคู่กลับไปจับจ้องอยู่ที่หลิงหยุนแทน “มาถึงขึ้นนี้แล้ว เจ้ายังจะไม่ยอมรับความพ่ายแพ้อีกรึ! ใครๆในที่นี้ต่างก็เห็นพ้องต้องกันว่า โสมของเจ้าไม่อาจเทียบกับไข่มุกราตรีล้ำค่าทั้งสิบแปดเม็ดนั้นได้ เจ้ายอมรับซะเถิดว่ามันเหนือกว่าโสมของเจ้ามากมายนัก! “ยอมรับความพ่ายแพ้เถอะ.. อย่าพยายามอีกเลยพ่อหนุ่ม!” ตอนนี้เหตุการณ์กลับตาลปัตร.. เพราะทุกเสียงเปลี่ยนมาเข้าข้างหลิงหยุนกันหมด! หลิงหยุนมองฮู๋เซ่าป๋ายด้วยสายตาเฉยเมยพร้อมกับยิ้มอย่างสบายอกสบายใจ “ของขวัญของข้ายังไม่หมด.. นั่นน่ะแค่เรียกน้ำย่อย เจ้าจะรีบร้อนแก้ตัวไปทำไม?!” “โสมแค่เก้าร้อยปีของเจ้าจะมีค่าอะไรกันนักเชียว? ข้าจะให้เจ้าดูเป็นขวัญตาว่าราชาแห่งโสมของจริงนั้นเป็นยังไง?” พูดจบหลิงหยุนก็ล้วงมือเข้าไปในถุงพลาสติคสีดำ และหยิบโสมต้นใหญ่ออกมา.. พลังชีวิตในห้องรับแขกพุ่งขึ้นมาทันที และแน่นอนว่าท่าหมอเสี่ยวที่อยู่ในขั้นเซียงเทียนย่อมสัมผัสได้อย่างแน่นอน “โอ้นั่น..! โสมนั่นต้นใหญ่เหลือเกิน?!” “ไม่น่าเชื่อ.. ทำไมโสมถึงได้ต้นใหญ่ถึงเพียงนั้น? ไม่ธรรมดา.. ไม่ธรรมดาจริงๆ” ครั้งนี้.. กลับกลายเป็นว่าผู้ชายทุกวัยต่างก็ร้องเสียงดังออกมาอย่างตกอกตกใจ! บางคนมองเห็นเหมือนหลิงหยุนกำลังหิ้วเด็กทารากแรกคลอดไว้ในมือ บางคนมองว่าเป็นใบหน้าของชายชราที่มีเครา มีจมูก มีคิ้ว และกำลังห้อยหัวลงมา แต่ที่เหมือนกันคือ.. ทุกคนต่างก็ชื่นชอบอย่างมาก! “โอ้.. โสมนั่นต้นใหญ่มากๆ ฉันว่ามันน่าจะหนักราวสามหรือสี่กิโลได้! ทำไมถึงได้ใหญ่ขนาดนั้น?” “หลิงหยุน.. เจ้าวางลงก่อนจะดีไม๊ อย่าทำมันหักล่ะ!”บางคนเห็นหลิงหยุนคว้าโสมต้นใหญ่ขนาดนั้นออกมา ก็ทั้งตื่นเต้น ทั้งกลัวว่าหลิงหยุนจะทำหลุดมือและหล่นลงบนพื้นเสียหายท่านเสี่ยวหมอเทวดาไม่สามารถอดรนทนได้อีกต่อไป เขาเดินเข้ามายืนอยู่ตรงหน้าหลิงหยุน พร้อมกับเอื้อมมือที่สั่นมาหยิบโสมไปพิจารณา และเขาก็ต้องตกใจอย่างมากเมื่อพบว่าโสมต้นนี้มีอายุมากกว่าสองพันปีได้“เร็วเข้า.. ตามเฒ่าเสี่ยวไปดูกัน!” ชายชราอารมณ์ดีไม่สนใจอะไรอีก เขารีบเดินตามท่านหมอเสี่ยวออกไปทันทีผู้อาวุโสคนอื่นๆต่างก็เดินตามมาด้วยเช่นกัน ทุกคนต่างก็ต้องการยลโมโสมต้นใหญ่ที่มีรูปร่างคล้ายมนุษย์!“โสมต้นนี้น่าจะต้องมีอายุไม่ต่ำกว่าสองพันห้าร้อยปี เพราะดูเหมือนมันจะโตเต็มที่แล้ว หากปล่อยไว้โตกว่านี้ มันคงวิ่งได้แล้ว..”“หลิงหยุน.. เจ้าไปเอามาจากใหน?” ท่านหมอเสี่ยวถึงกับยืนตัวสั่น และร้องถามออกมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ!“นี่เฒ่าเสี่ยว.. ท่านถือให้แน่นๆหน่อย สั่นแบบนั้นเดี๋ยวก็ตกหรอก!”ชายชราอีกคนร้องบอกท่านหมอเสี่ยวที่กำลังมือสั่น และรีบยื่นมือออกไปช่วยจับโสมไว้อย่างระมัดระวัง..หลิงหยุนเพียงแค่ยิ้ม แล้วล้วงมือลงไปในถุงพลาสติหยิบโสมขึ้นมาอีกต้น แล้วเดินเข้าไปหาชายชราอารมณ์ดีพร้อมกับพูดขึ้นว่า“อาวุโส.. ท่านไม่ต้องกังวลไป ผมยังมีอีกต้นครับ!?”ปรากฏว่าโสมต้นนี้กลับใหญ่กว่า หนักกว่า และเป็นรูปร่างที่ชัดเจนกว่าโสมต้นแรก และดูไม่แตกต่างจากคนแก่เลยแม้แต่น้อย!“โอ้.. นี่มันอะไรกันพ่อหนุ่ม! เจ้ามีราชาโสมถึงสองต้นเชียวรึ?!”ชายชราอารมณ์ดีถึงกับมือสั่น และเกือบจะเป็นลมล้มลงไปที่พื้น แต่โชคดีที่ตลอดหลายปีมานี้เขาฝึกมวยไทเก๊กอยู่เป็นประจำ จึงยังสามารถทรงตัวได้อย่างรวดเร็ว เขาจ้องมองโสมที่อยู่ในมือจนตาแทบถลนออกมาจากเบ้า!ไม่เพียงแค่ชายชราอารมณ์ดีที่มีอาการเช่นนั้น แต่ทุกคนที่อยู่ในห้องรับแขก รวมทั้งฮู๋เซ่าป๋ายที่กำลังมีปัญหากับหลิงหยุน และคนอื่นๆก็ถึงกับมีอาการจุก!‘หลิงหยุนมันมีถึงสองต้น?! เป็นไปได้ยังไงกัน?’ ฮู๋เซ่าป๋ายตกใจจนแทบช็อค เขาเป็นถึงคุณชายแห่งสำนักหมอหุบเขาเทวะ เขาย่อมรู้ดีว่าราชาโสมต้นที่ชายชราถือยอยู่นั้น มีอายุเกือบสามพันปีเลยทีเดียว!ฮู๋เซ่าป๋ายรับรู้ถึงความพ่ายแพ้ได้ทันที!ในเวลานั้นเอง บางคนก็กำลังโต้เถียงกันเกี่ยวกับราชาโสมทั้งสองต้น และหลายคนก็ละสายตาจากต้นโสม และหันไปจ้องหน้าหลิงหยุนแทน!