ตอนที่ 349

Dragon Emperor Martial God จักรพรรดิ์เทพมังกร – ตอนที่ 349 บทที่ 349 : สิ้นสุดงานเลี้ยง เสียงปรบมือดังสนั่นหวั่นไหวอยู่นานราวสองนาที หลิงหยุนโค้งศรีษะลงน้อมรับการปรบมือจากทุกคน เสี่ยวเม่ยหนิงทิ้งตัวลงในอ้อมแขนของหลิงหยุนอย่างมีความสุข เสียงปรบมือที่ดังอย่างต่อเนื่องนั้น ไม่ได้เกิดจากความชื่นชมที่หลิงหยุนนำของขวัญมีค่ามากมายมาในวันนี้ แต่เพราะทุกคนต่างทึ่งในตัวหลิงหยุน และประทับใจในการวางตัวที่สบายๆ สงบเสงี่ยม แต่เต็มไปด้วยความเอื้ออาทร และความกตัญญูของหลิงหยุนที่ค่อยๆแสดงออกมาให้เห็นอย่างจริงใจนั่นเอง ในขณะที่ทุกคนต่างก็กำลังชื่นชมหลิงหยุนกันด้วยความจริงใจ มีหนึ่งคนที่กำลังยืนยิ้มอย่างกระอักระอ่วนใจอยู่ เพราะหลังจากที่ทุกคนได้เห็นของขวัญล้ำค่าที่หลิงหยุนนำมาทั้งหมดแล้ว ซึ่งแต่ละชิ้นล้วนเป็นของที่หาได้ยากยิ่งบนโลกใบนี้ ทำให้โสมเก้าร้อยปีของฮู๋เซ่าป๋ายนั้นแทบจะกลายเป็นของที่ไร้ราคาไปทันที แม้โสมเก้าร้อยปีจะเป็นของชั้นยอด และหาได้ยากมากบนโลกใบนี้ แต่ก็ไม่สามารถเทียบได้กับราชาโสมที่หลิงหยุนนำมาได้แม้แต่น้อย ไม่เพียงราชาโสมสองต้น แต่หลิงหยุนยังได้นำสมุนไพรเหอโชวูมามอบให้อีกถึงสองต้น ตอนนี้หลายคนได้ทยอยกลับไปนั่งที่เก้าอี้ของตนเอง ทำให้มีพื้นที่ว่างมากพอที่ทุกคนจะต้องตกตะลึง และอัศจรรย์ในตัวหลิงหยุนกันอีกครั้ง ระหว่างที่หลิงหยุนกำลังนั่งยองๆ มองดูเหตุการณ์ต่างๆที่ผ่านไปอย่างรวดเร็วนั้น ฮู๋เซ่าป๋าย-คุณชายแห่งสำนักหมอหุบเขาเทวะก็หันไปพูดกับหลิงหยุนว่า “หลิงหยุน.. ในเมื่อเจ้านำของขวัญออกมาจนหมดแล้ว จะคืนกล่องหยกให้ข้าได้หรือยัง? จุดประสงค์ของข้าที่มาในวันนี้ คือการนำของขวัญวันเกิดมาให้กับหนิงน้อย ถึงเวลาที่ข้าต้องมอบของขวัญให้กับนางแล้ว!” เสี่ยวหนิงยิ้มหวานและกำลังจะอ้าปากปฏิเสธ แต่เสียงของหลิงหยุนก็ดังขึ้นมาข้างหูของเธอ “ตอนนี้รับได้แล้ว!” โสมเก้าร้อยปีนั้น นับว่าเป็นโสมชั้นยอดที่หาได้ยากเช่นกัน แน่นอนว่าถึงตอนนี้หลิงหยุนก็ไม่ต้องการให้หนิงน้อยปฏิเสธ! เพราะเขาได้จัดการกำราบความยะโสโอหังของฮู๋เซ่าป่ายลงแล้ว และหากฮู๋เซ่าป๋ายต้องการจะโอ้อวดอะไรอีก ก็คงต้องใคร่ครวญอย่างหนักเสียก่อน! หลังจากที่ได้ยินคำพูดของหลิงหยุน เสี่ยวเม่ยหนิงจึงยิ้มพร้อมกับพยักหน้าให้กับฮู๋เซ่าป๋าย เป็นการยอมรับของขวัญวันเกิดที่เขานำมาให้ แต่จู่ๆ หลิงหยุนก็เกาศรีษะพร้อมกับพูดขึ้นว่า “เมื่อครู่.. ข้าได้นำกล่องหยกของเจ้าไปใส่อะไรบางอย่างให้เป็นของขวัญวันเกิดอีกชิ้นของหนิงน้อย!” จากนั้นหลิงหยุนก็ปล่อยมือที่โอบเสี่ยวเม่ยหนิง และก้มลงหยิบกล่องหยกในถุงพลาสติคสีดำออกมา และนำมันไปวางไว้บนโต๊ะ กล่องหยกของฮู๋เซ่าป๋ายนั้นเป็นกล่องสี่เหลี่ยมผืนผ้าที่ยาวสี่สิบเซ็นติเมตร และกว้างยี่สิบเซ็นติเมตร และด้านในนั้นหลิงหยุนได้บรรจุน้ำลายมังกรเอาไว้.. “ยังมีอะไรที่ล้ำค่ากว่าไข่มุกราตรีกับราชาโสมอีกเหรอ? ไม่อย่างนั้นหลิงหยุนคงไม่เลือกที่จะนำออกมาให้เป็นชิ้นสุดท้ายอย่างแน่นอน! ของขวัญชิ้นนี้น่าจะเป็นของล้ำค่าที่น่าประทับใจกว่าชิ้นอื่นๆแน่ๆ!” ตอนนี้หลายคนก็ได้กลับไปนั่งที่โต๊ะกันเกือบหมดแล้ว เหลือเพียงกลุ่มของผู้อาวุโสที่ยังคงยืนห้อมล้อมหลิงหยุนอยู่“พ่อหนุ่มหลิงหยุน.. ข้างในมีอะไรงั้นรึ?!” ชายชราอารมณ์ดีไม่สามารถอดทนรอจนหลิงหยุนเปิดฝากล่องได้ จึงได้ถามขึ้นด้วยความอยากรู้อยากเห็น!“อาวุโสครับ.. อย่ารีบร้อนไป ถึงผมเปิดให้ดูตอนนี้อาวุโสก็คงจะไม่รู้จัก!” หลิงหยุนตอบพร้อมกับยิ้มให้อย่างสดใสสำหรับน้ำลายมังกรแล้ว.. ต่อให้เป็นไข่มุกราตรี ราชาโสม หรือสมุนไพรเหอโชวู ก็ล้วนแล้วแต่ไม่อาจเทียบกับมันได้!ทุกคนจ้องมองด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น ทุกคนต่างก็กลั้นหายใจในขณะที่หลิงหยุนค่อยๆเปิดกล่องหยกออก..“มันคืออะไรกัน? ทำไมถึงได้มีกลิ่นหอมหวลแบบนี้?!”คนที่ไม่รู้จักถึงกับร้องถามออกมาด้วยความสงสัย ในขณะที่หลายคนก็กำลังสูดดมกลิ่นหอมของน้ำลายมังกรที่อบอวลไปทั่วทั้งห้องกันจนเต็มปอด และตอนนี้พลังชีวิตของน้ำลายมังกรแผ่กระจายออกมาเต็มไปหมดไม่เพียงแค่ทุกคนจะประหลาดใจ แม้แต่หลิงหยุนเองก็แปลกใจเช่นเดียวกัน เพราะโดยปกติแล้ว น้ำลายมังกรสีขาวคล้ายนมนั้น จะไร้รสไร้กลิ่น แต่เพราะเหตุใดตอนนี้มันจึงได้ส่งกลิ่นหอมตลบอบอวลไปทั่วทั้งห้องเช่นนี้?หลิงหยุนเองก็แอบดูดซับพลังชีวิตที่กระจายออกมาจากน้ำลายมังกรอยู่เงียบๆ และหลังจากนึกเปรียบกับเมื่อครั้งที่อยู่ในค่ายกลมังกรหยินหยาง ก็พบว่าคุณภาพและคุณสมับติของมันก็ไม่ได้มีปัญหาอะไร‘แต่ไม่สิ.. ครั้งนี้ดูเหมือนน้ำลายมังกรจะมีพลังชีวิตที่บริสุทธิ์มากกว่า..’ หลิงหยุนครุ่นคิดอย่างหนัก แล้วก็นึกไปถึงน้ำเต้าที่บรรจุน้ำลายมังกรมา‘หรือจะเป็นเพราะน้ำเต้าลูกนั้น?! ช่างน่าประหลาดนัก?!’‘ใช่แล้ว.. ต้องเป็นเพราะน้ำเต้าลูกนั้นแน่ๆ!!’ หลิงหยุนตื่นเต้นดีใจอย่างมาก แต่ก็ยังคงรักษาใบหน้าและท่าทางที่สงบนิ่งไว้ได้ทุกคนในห้องต่างก็พากันสูดดมกลิ่นหอมหวลกันอย่างไม่ลืมหูลืมตา แต่ก็ไม่มีใครรู้ว่ามันคืออะไร และต่างก็กำลังรอคำตอบจากหลิงหยุนมีเพียงท่านหมอเสี่ยว ฮู๋เซ่าป๋าย และหลงเทียนยู่ที่ตื่นเต้นจนเก็บอาการไม่อยู่ ทั้งสามคนต่างก็พุ่งมาด้านหน้า และตรงไปที่กล่องหยกใส่น้ำลายมังกรทันที ทั้งสามคนได้แต่อึ้งและพูดอะไรไม่ออกแม้แต่คำเดียว…ขณะที่หลิงหยุนหัวเราะ และกำลังจะเอ่ยปากอธิบายนั้น เขาก็สังเกตุเห็นว่าดูเหมือนทั้งทั้งสามคนจะรู้จักน้ำลายมังกร การที่ท่านหมอเสี่ยวและฮู๋เซ่าป๋ายรู้จักนั้น หลิงหยุนไม่ได้รู้สึกแปลกใจแม้แต่น้อย แต่การที่หลงเทียนยู่ที่อายุยังน้อย กลับรู้จักน้ำลายมังกรเช่นกัน ทำให้หลิงหยุนนึกแปลกใจไม่น้อยทีเดียว!ท่านหมอเสี่ยว ฮู๋เซ่าป๋าย และหลงเทียนยู่ ต่างก็มองตากัน แล้วริมฝีปากของท่านหมอเสี่ยวก็ขยับเล็กน้อยคล้ายกับกำลังพูดอะไรบางอย่างกับสองคนนั่น จากนั้นทั้งคู่ก็พยักหน้า..หลิงหยุนรู้ได้ทันทีว่าท่านหมอเสี่ยวได้ใช้กระแสจิตคุยกับฮู๋เซ่าป๋ายและหลงเทียนยู่!ท่านหมอเสี่ยวยกมือขึ้นป้องปากแล้วทำเสียงกระแอมก่อนจะพูดขึ้นว่า “หลิงหยุน.. นี่เป็นน้ำลายมังกรใช่ไม๊?”หลิงหยุนยิ้มพร้อมกับพยักหน้า แต่เขาไม่ได้บอกว่าตนเองยังมีน้ำลายมังกรอยู่อีกจำนวนมากแค่ใหน..!