ตอนที่ 382

Dragon Emperor Martial God จักรพรรดิ์เทพมังกร – ตอนที่ 382 [ติดตามข่าวสารได้ที่เพจ : จักรพรรดิ์เทพมังกร ] บทที่ 382 : ลงมือคืนนี้! “ได้โปรด.. งั้นเหรอ? ไม่มีประโยชน์หรอก.. มันช้าไปแล้วเว้ย!” ถังเมิ่งจ้องหน้าหลัวจ้งอย่างแค้นใจ และพูดกับมันด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรังเกียจเหยียดหยัน หลัวจ้งรีบหันไปมองหลิงหยุนพร้อมกับอ้อนวอนเสียงอ่อน “หลิงหยุน.. พวกเราไปหาที่อื่นคุยกันไม่ดีกว่าเหรอ?” หลิงหยุนยิ้มมุมปากก่อนจะตอบไปด้วยน้ำเสียงค่อนข้างเบา “ตอนนี้แกรู้จักฉันดีหรือยัง? คิดจะจัดการกับฉันด้วยปืนกระจอกๆพวกนั้น ฉันจะบอกแกให้เอาบุญว่ายังห่างไกลนัก!” “ฉัน.. ฉันผิดไปแล้ว! ฉันผิดไปแล้วจริงๆ..” น้ำเสียงของหลัวจ้งเต็มไปด้วยการวิงวอนร้องขอ ในเมื่อเป็นฝ่ายเสียเปรียบและตกอยู่ในกำมือของอีกฝ่ายแล้ว เขาจึงไม่สนใจสถานะและตำแหน่งหน้าที่ที่สูงส่งของตนเองอีก หลัวจ้งจึงยอมก้มหัวงกๆให้กับหลิงหยุนอย่างสิโรราบ “ไสหัวไปซะ!” หลิงหยุนขี้เกียจที่จะฟังคำพูดไร้สาระของหลัวจ้งต่อ จึงรีบไล่เขาไป.. “พี่หยุน!” เมื่อถังเมิ่งเห็นหลิงหยุนปล่อยหลัวจ้งไป ก็รู้สึกกระวนกระวายใจขึ้นมาทันที เพราะกว่าที่จะบีบหลัวจ้งให้จนมุมได้ หากปล่อยไปง่ายๆแบบนี้ ก็คงน่าเสียดายแย่ หลิงหยุนหันไปมองถังเมิ่งนิ่ง.. ถังเมิ่งจึงเริ่มเข้าใจว่าหลิงหยุนคงจะมีแผนอื่นรอรับอยู่ เขาจึงไม่พูดอะไรอีก “แล้วคลิปนั่น..” หลัวจ้งพูดพร้อมกับมองไปยังโทรศัพท์ในมือของถังเมิ่ง หลิงหยุนตอบกลับไปเพียงว่า “แกยังไม่รีบไสหัวไปอีกเหรอ? ฉันยุ่งมาก ไม่มีเวลามาฟังแกพล่ามไร้สาระหรอกนะ!” หลิงหยุนพูดจบก็หันไปมองหัวหน้าแก๊งมังกรเขียว-หลงคุน และไม่สนใจหลัวจ้งอีก.. ดวงตาที่คมราวกับเหยี่ยวของตี้เสี่ยวอู๋จับจ้องอยู่ที่หลัวจ้ง และพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ผู้อำนวยการหลัว.. ขอบคุณที่กักขังผมไว้ถึงสี่วันเต็มๆ ผม.. ตี้เสี่ยวอู๋รับรองว่าต้องตอบแทนคืนอย่างสาสมแน่!” รูปร่างของตี้เสี่ยวอู๋นั้นสูงใหญ่กว่าหลัวจ้งมาก เขาจึงต้องโน้มตัวลงไปพูด และหลัวจ้งเองก็สัมผัสได้ถึงกระแสความดุร้ายที่แผ่ซ่านออกมา เขาถึงกับผงะและถอยหลังออกไปไกลถึงสองก้าว หลัวจ้งจ้องมองหลิงหยุน ถังเมิ่ง และตี้เสี่ยวอู๋อยู่ครู่หนึ่งคล้ายครุ่นคิดอะไรอยู่ แต่แล้วก็กลับหน้าซีดขึ้นมาและร้องสั่งลูกน้องว่า “ถอนกำลัง!”ทันทีที่บรรดานักข่าวได้ยินว่าหลัวจ้งสั่งถอนกำลัง พวกเขาต่างก็เข้าไปรุมล้อมหลัวจ้งเพื่อสัมภาษณ์ แต่หลัวจ้งกลับเอาแต่เดินก้มหน้าไม่พูดไม่จา และผลักนักข่าวที่พากันกรูเข้ามารุมล้อมออกไป แล้วรีบเดินไปขึ้นรถตำรวจที่จอดอยู่ และรีบขับหนีนักข่าวอย่างรวดเร็ว“เร็วเข้า.. รีบออกไปจากที่นี่!” ทันทีที่ขึ้นไปนั่งบนรถได้ หลัวจ้งก็ส่งคนขับรถทันทีรถตำรวจคันที่หลัวจ้งนั่งอยู่นั้น รีบกลับรถ และขับทะยานออกไปราวกับหมาป่าที่กำลังหนีการไล่ล่า!ทั้งเจ้าหน้าที่ตำรวจและหน่วยพิเศษพร้อมอาวุธต่างก็ถอนกำลังออกจากที่เกิดเหตุด้วยความรู้สึกที่ไร้เกียรติและพ่ายแพ้อย่างยับเยิน“ลุงหลงครับ.. ขอบคุณที่ช่วยเหลือผมในวันนี้ ถ้าวันนี้ไม่มีสมาชิกของแก๊งมังกรเขียวจำนวนมากมาย เรื่องราวอาจจะไม่จบลงราบรื่นแบบนี้แน่..” หลิงเอ่ยขอบคุณหลงคุณด้วยสีหน้ายิ้มแย้มความสุภาพอ่อนน้อมของหลิงหยุนนั้น หลงคุนรับรู้ได้จากใจ เพราะลูกน้องที่เขานำมาด้วยนั้นแทบจะไม่ได้ช่วยเหลืออะไรหลิงหยุนเลยหลิงคุนส่ายหน้าพร้อมตอบกลับไปอย่างยิ้มแย้มเช่นกัน “ไม่จริงหรอกหลิงหยุน.. เธอทำได้ดีมากต่างหาก เธอนี่เก่งมาก เก่งอย่างไม่น่าเชื่อ!”“ไม่จริงหรอกครับลุงหลง.. หากไม่ใช่เพราะคุณลุงอยู่ที่นี่ หลัวจ้งคงจะไม่ยอมคุยกับผมดีๆแบบนี้แน่..”หลิงหยุนพูดให้หน้าหลงคุนอีกครั้ง ก่อนจะพูดต่อว่า “ลุงหลงครับ.. วันนี้ผมยังมีธุระที่ต้องไปสะสางอีกมาก แต่ไม่มีคนเพียงพอที่จะจัดการกับขยะสองชิ้นนั่น..”หลิงหยุนพูดคำว่าขยะสองชิ้นพร้อมกับโบ้ยปากไปทางกู่เหลียนซันและเถียนป๋อเตา..หลงคุนเข้าใจคำพูดของหลิงหยุนได้ทันที เขาพยักหน้าพรัอมกับตอบไปว่า “ไม่เป็นไร.. เธอไปจัดการธุระของเธอให้เสร็จ ส่วนสองคนนั่นฉันจะเป็นคนจัดการให้เอง รับรองว่าพวกมันหนีไปใหนไม่ได้แน่..”หลิงหยุนยิ้มออกมาพร้อมกับเอ่ยขอบคุณ “เป็นพระคุณมากครับลุงหลง ไว้ผมจัดการธุระเสร็จเรียบร้อยเมื่อไหร่ จะไปขอบคุณลุงหลงด้วยตัวเองอีกครั้ง”หลงคุนพยักหน้ายิ้มๆ จู่ๆแขนยาวๆของหลงคุนก็เอื้อมไปคว้าตัวหลงหวู่เข้ามาพร้อมกับพูดขึ้นว่า“หลิงหยุน.. ฉันขอแนะนำเธออย่างเป็นทางการ นี่ลูกสาวของฉัน ชื่อ..หลงหวู่ หวังว่าพวกเธอทั้งคู่จะสามารถเข้ากันได้ดีนะ..”“เอ่อ.. ครับผม.. ครับ!”หลิงหยุนค่อนข้างงุนงงและไม่เข้าใจว่าเพราะอะไรหลงคุนจึงต้องพูดว่า ‘เข้ากันได้ดี’ ออกมา แต่เขาก็ได้แต่พยักหน้ายิ้มๆหลงหวู่มองหลิงหยุนตาโต แต่จู่ๆก็ทำเสียงฮึดฮัดพร้อมกับเอยปากต่อว่าหลิงหยุน “หลิงหยุน.. นายสั่งให้คนตบหน้าฉัน ฉันจะคิดบัญชีนี้กับนายทีหลัง!”เมื่อหลงหวู่พูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา ชายหนุ่มทั้งสามคนต่างก็ทำหน้าไม่ถูก เพราะตอนที่หลิงหยุนสั่งให้เสี่ยวเม่ยเม่ยตบหน้าหลงหวู่นั้น ทั้งตี้เสี่ยวอู๋และถังเมิ่งต่างก็อยู่ในเหตุการณ์ด้วยทั้งคู่แต่ชายหนุ่มทั้งสามคนก็ไม่เบาเลยทีเดียว เพราะการแสดงของพวกเขานั้นยิ่งกว่านักแสดงมืออาชีพ ทั้งสามคนต่างก็แสร้งทำเป็นมองหน้ากันด้วยสายตางุนงงไม่เข้าใจ และทำราวกับคนความจำเสื่อมที่จำอะไรไม่ได้แล้วหลงหวู่หันกลับไปมองเหลียงเฟิงอี้กับฉางหลิที่อยู่ไม่ไกลนัก จากนั้นก็หันกลับมามองหน้าหลิงหยุนพร้อมกับพูดขึ้นว่า“ส่วนบัญชีพวกนั้นก็จะเก็บไว้คิดกับนายทีหลังเหมือนกัน! ไปกันได้แล้ว!”