ตอนที่ 407

Dragon Emperor Martial God จักรพรรดิ์เทพมังกร – ตอนที่ 407 [ติดตามข่าวสารได้ที่เพจ : จักรพรรดิ์เทพมังกร ] บทที่ 407 : ข่าวคราวของฉินจิวยื่อ! แม้ฉินตงเฉี่วยจะรู้สึกอับอาย และไม่พอใจอยู่บ้าง แต่โดยนิสัยที่เป็นคนมีเหตุมีผลของนาง นางจึงไม่คิดที่จะลงโทษหลิงหยุนแม้แต่น้อย หลังจากที่ว่ายอยู่ในน้ำทะเลครู่ใหญ่ คราบเลือดต่างๆที่ติดตามร่างกายของหลิงหยุน ก็ถูกน้ำทะเลชะล้างจนแทบไม่เหลือแล้ว จากนั้นเขาจึงถอดเสื้อผ้าชุดเก่าออก และเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าชุดใหม่ที่เรียกออกมาจากแหวนพื้นที่ ส่วนเสื้อผ้าชุดเก่าก็โยนทิ้งลงไปในทะเล หลิงหยุนรู้ดีว่าฉินตงเฉี่วยคงจะยังไม่ออกมาอีกครู่ใหญ่ เขาจึงนั่งลงที่ชายหาด จ้องมองคลื่นที่ซัดเข้ามาลูกแล้วลูกเล่าพร้อมกับครุ่นคิดอะไรบางอย่าง หลิงหยุนมั่นใจว่าหลังจากเหตุการณ์สังหารหมู่ในคืนนี้ ตระกูลซันคงได้รับความเสียหายอย่างหนัก และคงจะไม่กล้าส่งคนมาวุ่นวายกับเขาอีกช่วงเวลาหนึ่งเลยทีเดียว และนับตั้งแต่ที่มือสังหารระดับสวรรค์ขององค์การนักฆ่าถูกหลิงหยุนฆ่าตายไปในคืนนั้น จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีมือสังหารขององค์กรนักฆ่าปรากฏตัวที่เมืองจิงฉูให้เห็นอีกเลย หลิงหยุนเดาว่าคนที่ว่าจ้างองค์กรนักฆ่าให้มาสังหารเขานั้น น่าจะกำลังติดตามเขาด้วยตัวเองอยู่เป็นแน่ เรื่องนี้นับว่าเป็นเรื่องที่กวนใจหลิงหยุนมากที่สุด เพราะจนป่านนี้ยังไม่รู้เลยว่าใครกันแน่ที่จ้องเอาชีวิตของเขาอยู่? เพราะสำหรับหลิงหยุนแล้ว การเผชิญกับศัตรูซึ่งๆหน้า ต่อให้มาเป็นกองทัพ เขาก็ไม่นึกหวาดกลัวแม้แต่น้อย แต่ศัตรูที่หลบซ่อนไม่เปิดเผยตัวต่างหาก ที่น่าสะพรึงกลัวสำหรับเขา! แต่ถึงอย่างไร ตอนนี้เขาก็สำเร็จวิชาพลังลับหยินหยางแล้ว และอีกเพียงแค่เจ็ดวันหลังจากนี้ เขาก็จะสามารถเข้าสู่ขั้นปรับร่างกาย-6 ได้แล้ว ถึงตอนนั้นเขาจะแข็งแกร่งกว่าที่เป็นอยู่นี้ถึงสองเท่า และนั่นก็เพียงพอที่จะช่วยให้เขาสามารถปกป้องตัวเองได้ เฉิงเม่ยเฟิงถูกสำนักจิ้งซินนำตัวกลับไปแล้ว ส่วนเกาเฉินเฉินก็ยังคงเงียบไปไม่ได้ข่าวคราวอะไรเลย เสี่ยวเม่ยเม่ยนั้นยิ่งแล้วใหญ่ เพราะไม่รู้แม้กระทั่งว่าหายไปใหน และอยู่ที่ใหน? หลิงหยุนเกลียดแม่ชีมี่ยื่อที่ให้เฉิงเม่ยเฟิงกินโอสถไร้ใจเข้าไป และดูเหมือนว่าฤทธิ์ของมันนั้นจะน่าอัศจรรย์มาก แต่หลิงหยุนก็เชื่อมั่นว่า เขาจะสามารถรักษาผลลัพธ์ที่เกิดจากโอสถไร้ใจนี้ได้อย่างแน่นอน ไม่ว่าสำนักจิ้งซินจะอยู่ที่ใหนก็ตาม เขาจะต้องหาให้พบ หลิงหยุนจะต้องไปนำตัวเฉิงเม่ยเฟิงกลับมาในอีกไม่ช้าแน่.. สำหรับเกาเฉินเฉินที่กลับไปยังบ้านเกิดที่ปักกิ่งนั้น หลิงหยุนคาดว่าเธอคงจะไม่ได้มีปัญหาอะไรใหญ่โตมาก ดังนั้น.. คนที่หลิงหยุนเป็นห่วงมากที่สุดจึงเป็นเสี่ยวเม่ยเม่ยที่ไม่รู้แม้แต่ว่าหายไปที่ใหน อีกทั้งองค์กรนักฆ่าก็ลึกลับ แล้วเขาจะไปหาเจอได้อย่างไรกัน? ยังมีเหล่ากุ่ยอีกคนที่ดูลึกลับ เขาเป็นคนนิสัยใจคออย่างไรกันแน่? และเพราะเหตุใดจึงต้องคอยตามคุ้มครองเขาด้วย อีกทั้งเหล่ากุ่ยยังเป็นคนที่รู้เรื่องราวมากมาย ดูแล้วช่างน่ากลัวไม่น้อย! หลิงหยุนนึกถึงแม่ของตัวเอง – นางฉินจิวยื่อ ที่ตอนนี้ยังหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย และจู่ๆ ฉินตงเฉี่วยก็ปรากฏตัว หรือว่าน้าหญิงจะเป็นคนที่แม่ของเขาส่งมาคอยปกป้องคุ้มครองเขากับหนิงหลิงยู่ “แล้วนี่ถ้าน้าหญิงโกรธข้าเรื่องเมื่อครู่จริงๆ ข้าคง..” ขณะที่หลิงหยุนกำลังรำพึงรำพันกับตัวเอง และไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรกับสิ่งที่เกิดขึ้นไปแล้ว เขาก็ได้ยินเสียงไพเราะของฉินตงเฉี่วยดังขึ้นอยู่ด้านหลัง หลิงหยุนรีบลุกขึ้นมาทันที เขาฉีกยิ้มให้กับฉินตงเฉี่วยจนเห็นลักยิ้มลึกข้างแก้มซ้ายได้อย่างชัดเจน ทำให้ใบหน้าของเขาดูมีเสน่ห์มากยิ่งขึ้น“น้าหญิง.. ท่านช่างงดงามราวกับเทพธิดาที่อยู่บนสวรรค์..” หลิงหยุนเอ่ยชมด้วยน้ำเสียงจริงจังผ้าคลุมหน้าของฉินตงเฉี่วยได้ลอยไปกับสายน้ำเรียบร้อยแล้ว นางจึงไม่ใส่ใจอีก ความงามของนางนั้นไม่ได้ด้อยไปกว่านางฉินจิวยื่อเลยแม้แต่น้อย แต่แววตานั้นกลับดูเยือกเย็นและถือดีกว่า อีกทั้งยังดูเป็นคนที่ดุร้ายกว่าเล็กน้อย แต่ด้วยความขี้เล่นของนางนั้น ทำให้หลิงหยุนไม่ได้ใส่ใจและอยากจะรู้อายุจริงของนางอีกแม้ว่าเสื้อผ้าของนางจะไม่ได้โชกน้ำจนรัดร่างบอบบางเหมือนเมื่อครู่ แต่ก็ยังคงเปียกอยู่ไม่น้อย อีกทั้งลมทะเลที่พัดมา ยังทำให้กระโปรงของนางโบกสะบัดจนแนบกับร่างอยู่เป็นครั้งคราวแม้ฉินตงเฉี่วยจะยังโกรธและอายอยู่ไม่น้อย แต่ในเมื่อหลิงหยุนเอาแต่พร่ำชมในความงดงามของนางอย่างจริงใจ นางจึงได้แต่ภูมิอกภูมิใจอย่างบอกไม่ถูกแม้ตลอดระยะเวลายี่สิบกว่าปีมานี้ ฉินตงเฉีวยจะใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการฝึกฝนตนอย่างหนัก แต่นางก็รู้ตัวดีว่าตนเองนั้นเป็นหญิงสาวที่งดงามหมดจดอย่างหาใครเทียบได้ยากเช่นกัน“ข้าไม่ตำหนิเจ้าหรอก!”ฉินตงเฉี่วยร้องบอกหลิงหยุนพร้อมกับโบกมือเรียก “เจ้าเข้ามานี่..”หลิงหยุนไม่ต้องการให้ร่างของฉินตงเฉี่วยหนาวสั่นเพราะแรงลม เขาจึงรีบเข้าไปยืนตรงหน้าของนางทันทีหลิงหยุนได้บทเรียนจากเหตุการณ์เมื่อครู่แล้ว ตอนนี้เขาจึงไม่กล้าแม้แต่จะชายตามองเรือนร่างของฉินตงเฉี่วย จึงได้แต่จับจ้องอยู่ที่ใบหน้าสวยงามของนางเพียงอย่างเดียว พร้อมกับถามออกไปว่า“น้าหญิง.. ท่านตกลงไปในทะเลเมื่อครู่ ไม่เป็นอะไรมากใช่ไม๊?!”ฉินตงเฉี่วยพยายามที่จะไม่นึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกลางทะเลก่อนหน้านี้ แต่คำถามของหลิงหยุนกลับทำให้นางต้องหวนไปนึกถึงอีก นางจึงได้แต่ดุหลิงหยุน“จำไว้ว่า..ต่อไปเจ้าอย่าได้พูดถึงเรื่องนี้อีก! ไม่อย่างนั้นข้าจะทำโทษเจ้าจริงๆ!”หลิงหยุนได้แต่เกาศรีษะยิ้มๆ และไม่กล้าพูดอะไรอีก..ใบหน้าสวยงามของฉินตงเฉี่วยแดงราวกับลูกตำลึง นางพยายามสงบจิตใจอยู่ครู่ใหญ่ หลังจากที่สงบจิตสงบใจได้แล้ว จึงค่อยเอ่ยเริ่มถามหลิงหยุน“เจ้าเด็กดื้อ.. บอกมาว่าเจ้าเอาเสื้อผ้าที่ใหนมาเปลี่ยน?” ฉินตงเฉี่วยถามขึ้นด้วยความอยากรู้อยากเห็นก่อนหน้านี้ ฉินตงเฉี่วยได้ตามไปขวางทางปี่หยวนเจียไว้ เพื่อสอบถามเรื่องราวบางอย่างจากเขา หลังจากได้คำตอบแล้ว นางจึงปล่อยตัวปี่หยวนเจียไป จากนั้นนางก็มุ่งหน้าไปยังบ้านตระกูลเฉิง และแอบซุ่มดูอยู่ในป่านอกหมู่บ้าน ระหว่างนั้นนางได้เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดว่าหลิงหยุนลงมือสังหารยอดฝีมือทั้งสามอย่างไรบ้าง..ฉินตงเฉี่วยได้เห็นตะปูที่ออกมาจากฝ่ามือของหลิงหยุน ได้เห็นกระบี่มังกรขาว และกระบี่โลหิตแดนใต้ที่เดี๋ยวก็ผลุบเดี๋ยวก็โผล่ ทำให้นางอดที่จะประหลาดใจไม่ได้ อีกทั้งตอนนี้หลิงหยุนยังมีเสื้อผ้าชุดใหม่มาเปลี่ยนอีกด้วย!หลิงหยุนชูนิ้วมือข้างซ้ายให้ฉินตงเฉี่วยดูพร้อมกับตอบไปด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ความลับอยุ่ในแหวนลึกลับวงนี้ ข้างในมันมีพื้นที่สำหรับเก็บของ เรียกว่า – แหวนพื้นที่”ฉินตงเฉี่วยถึงกับตกใจ ก่อนจะโน้มตัวเข้าไปมองแหวนพื้นที่ในนิ้วของหลิงหยุน พร้อมกับพึมพำว่า