ตอนที่ 417

Dragon Emperor Martial God จักรพรรดิ์เทพมังกร – ตอนที่ 417 [ติดตามข่าวสารได้ที่เพจ : จักรพรรดิ์เทพมังกร ] บทที่ 417: ไม่จำเป็นต้องอดกลั้นอีกแล้ว! หลังจากสามทุ่มไปแล้ว รถราบนถนนก็เริ่มเบาบางลงมาก หลิงหยุนจึงควบแลนด์โรเวอร์ออกจากตัวเมืองมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออก เพื่อกลับไปที่บ้านในอ่าวจิงฉูอย่างรวดเร็ว และเพียงแค่ยี่สิบนาทีก็ถึงบ้านเรียบร้อยแล้ว หลิงหยุนไม่ยอมให้ฉินตงเฉี่วยและหนิงหลิงยู่ช่วยยกของลงจากรถ เขาจัดการนำของทุกอย่างไปไว้ในบ้านเองคนเดียวจนเรียบบร้อย “น้าหญิง ท่านยังจำยอดฝีมือสองคนที่แยกกับข้าเมื่อคืนนี้ได้ไม๊? ข้าอยากจะออกไปพบพวกเขาหน่อย..” หลังจากที่หลิงหยุนจัดการขนของเรียบร้อยแล้ว เขาก็กระซิบบอกเพื่อเป็นการขออนุญาตฉินตงเฉี่วย ฉินตงเฉี่วยมองหลิงหยุนพร้อมกับทำเสียงจุ๊ๆ และแววตาก็เต็มไปด้วยความลังเลสงสัย ดูเหมือนนางจะไม่เชื่อคำพูดของหลิงหยุนนัก “เจ้าต้องการไปพบสองคนนั้น.. แค่นั้นจริงๆรึ?” ฉินตงเฉี่วยยิ้มอย่างมีเลศนัยพร้อมกับถามขึ้นอย่างไม่ค่อยจะเชื่อ หลิงหยุนจึงรีบตอบกลับไปทันที “เท่านั้นจริงๆ! เมื่อคืนเหล่ากุ่ยได้รับบาดเจ็บ ข้าอยากจะไปดูอาการของเขาหน่อย หากไม่ดีขึ้นข้าก็จะได้ช่วยรักษาให้.. ช่วงนี้เป็นช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อ ข้าต้องมั่นใจว่าจะไม่มีอะไรผิดพลาด..” ฉินตงเฉี่วยมองหลิงหยุนพร้อมกับทำเสียงหัวเราะหึหึ ก่อนจะตอบไปว่า “ถ้างั้นเจ้าก็ไปได้.. แต่ยังไงก็ต้องกลับมานอนที่บ้าน เข้าใจไม๊?” แม้ว่าหนิงหลิงยู่จะไม่อยากให้หลิงหยุนไป แต่เธอก็รู้ดีว่าหลิงหยุนมีธุระมากมายที่ต้องไปจัดการ อีกอย่างวันนี้เขาก็พาเธอไปเที่ยวตลอดทั้งวันแล้ว แม้จะรู้สึกเหนื่อยและหมดเรี่ยวหมดแรง แต่หนิงหลิงยู่ก็ยังร้องบอกหลิงหยุน “พี่ใหญ่ หมั่นเช็คมือถือด้วยนะ ระวังเรื่องแบตด้วย อย่าให้พวกเราติดต่อพี่ไม่ได้อีกล่ะ..” หลิงหยุนถึงกับเหงื่อตก เขารีบพยักหน้ารับ จากนั้นก็รีบวิ่งออกไปจากห้องนั่งเล่น และขับรถแลนด์โรเวอร์ออกไปทันที แม้จะบอกว่าหญิงสาวทั้งคู่ว่าออกไปดูอาการของเหล่ากุ่ย แต่ความจริงแล้ว หลิงหยุนต้องการออกไปหาเหยาลู่ เพราะตั้งแต่ที่เขารักษาอาการบาดเจ็บให้เธอไปเมื่อครั้งนั้น เขาเองก็ยังไม่ได้พบหน้าเธออีกเลย หลิงหยุนจึงอดที่จะเป็นห่วงเธอไม่ได้ ก่อนที่จะขับรถออกไปนั้น หลิงหยุนก็ได้หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาดู แล้วก็พบว่ามีข้อความหลายข้อความ แล้วก็มีสายที่ไม่ได้รับอีกหลายสาย -พี่หลิงหยุน ทำไมถึงไม่รับโทรศัพท์ฉัน เห็นข้อความนี้แล้วก็ตอบกลับฉันด้วย..- ข้อความจากเสี่ยวเม่ยหนิง -หลิงหยุน.. ฉันคิดถึงคุณ..- ข้อความจากเหยาลู่-หลิงหยุน วันนี้ไม่มาเรียนเหรอ? ถ้านายไม่มาเรียน ครูประจำชั้นจะไปที่บ้านนายแล้วนะ! แล้วทำไมโทรไปถึงไม่รับสาย?- ข้อความจากฉางหลิงส่วนอีกสองข้อความนั้นถูกส่งมาจากเบอร์ที่เขาไม่รู้จัก แต่หลิงหยุนแค่อ่านก็รู้แล้วว่าเป็นข้อความมาจากหลิวหยานและจ้าวหยิง เพราะสองข้อความต่างก็มีนัยยะไม่ต่างกันนัก-สุดหล่อ.. ยังยุ่งอยู่ไม๊? เมื่อไหร่จะว่างไปดื่มกาแฟกันล่ะ? ฉันคิดถึงเธอมากนะรู้ไม๊? ว่างเมื่อไหร่ก็โทรมาได้นะจ๊ะ..-ส่วนอีกข้อความส่งมาจากถังเมิ่ง -พี่หยุน ประตูร้านเสื้อผ้าจัดการซ่อมเรียบร้อยแล้วนะ เปลี่ยนกุญแจใหม่หมดแล้ว ลูกกุญแจอยู่ที่ฉัน-หลิงหยุนจัดการตอบข้อความของเสี่ยวเม่ยหนิงและฉางหลิง เขารู้ว่าทั้งคู่ยังคงอยู่ในช่วงทบทวนบทเรียนจึงไม่อยากโทรเข้าไปรบกวนจากนั้นก็โทรหาเหยาลู่บอกกับบเธอว่า เขากำลังจะเข้าไปหา เหยาลู่ได้ฟังถึงกับดีใจอย่างมากส่วนข้อความของหญิงบริการสองคนอย่างหลิวหยานกับจ้าวหยิงนั้น หลิงหยุนยุ่งอยู่ และยังมีอะไรต้องทำอีกมากจึงไม่สนใจที่จะตอบกลับไปในตอนนี้หลังจากจัดการตอบข้อความเท่าที่จำเป็นแล้ว หลิงหยุนก็ขับรถตรงไปที่คลีนิคสามัญชนของเขา เมื่อไปถึงเขากลับเห็นคลินิกยังคงเปิดไฟสว่างไสว ภายในร้านยังมีเสียงตอกตะปู และเสียงเลื่อยไม้ ไม่น่าเชื่อว่าคนงานยังคงตกแต่งร้านอยู่จนดึกจนดื่น“นี่สี่ทุ่มเข้าไปแล้ว.. คนงานยังทำงานกันอยู่อีกเหรอนี่..”หลิงหยุนสังเกตเห็นว่า ประตูหน้าต่างที่พังยับเยินก่อนหน้านี้ ได้ถูกเปลี่ยนใหม่หมดแล้ว แต่ด้านล่างยังรกอยู่เพราะยังไม่ได้เริ่มตกแต่ง จึงเต็มไปด้วยเศษไม้ และฝุ่นเต็มไปหมดระหว่างที่เห็นหลิงหยุนเดินเข้าไปนั้น เหยาลู่ก็ร้องทักทายเสียงดังด้วยความดีใจ และรีบวิ่งเข้าไปกอดหลิงหยุนทันที จากนั้นขอบตาของเธอก็เริ่มแดง..เธอเฝ้ารอหลิงหยุนด้วยความคิดถึง!แต่ถึงอย่างไรก็ตาม ภายใต้ภาพลักษณ์ที่ดูอ่อนโยนของเหยาลู่นั้น ภายในกลับแข็งแกร่งอย่างไม่น่าเชื่อ แม้เธอจะเป็นผู้ที่ได้รับผลกระทบจากเหตุการณ์ครั้งนี้รุนแรงที่สุด และได้รับบาดเจ็บอย่างสาหัส แต่เมื่อได้พบหลิงหยุน เธอกลับไม่คร่ำครวญหรือแสดงความอ่อนแอออกมาให้เห็นแม้แต่น้อย มีเพียงดวงตาที่แดงก่ำเท่านั้น“กำลังรอผมอยู่ใช่ไม๊?!” หลิงหยุนกอดเหยาลู่แน่นอยู่ครู่หนึ่ง และลูบไล้แผ่นหลังของเธอเป็นการปลอบโยนพร้อมกับกระซิบถามหลังจากนั้น หลิงหยุนจึงเดินเข้าไปทักทายซูกงซึ่งเป็นหัวหน้าช่างพร้อมกับยื่นเงินสดจำนวนหนึ่งหมื่นหยวนให้กับเขา“พี่ชาย.. วันนี้ทุกคนต่างก็ทำงานกันเหน็ดเหนื่อย ถ้าไงรับเงินนี่ไป และพาทุกคนไปหาอะไรดื่มแก้ร้อนกันนะ..”ซูกงรีบปฏิเสธทันที และพูดขึ้นอย่างซื่อๆ “น้องชาย.. พวกเราทำทุกอย่างด้วยใจ ไม่เกี่ยวกับเงินเลย อีกอย่างครั้งที่แล้วท่านก็ได้มอบเงินไว้ให้พวกเรามากมายแล้ว ไม่จำเป็นต้องให้เพิ่มอีกแล้ว”แต่หลิงหยุนกลับยิ้มและยัดเงินปึกนั้นลงไปในมือของซูกงพร้อมกับพูดขึ้นว่า “เหยาลู่ยังไม่รู้เรื่องราวที่เกิดขึ้น เธอจึงได้มาเฝ้าทุกคนทำงานในวันนี้ ต่อไปผมจะไม่ให้เธอมาอีก เรื่องคลีนิคต้องรบบกวนพี่ชายช่วยดูแลให้ด้วย!”