ตอนที่ 419

Dragon Emperor Martial God จักรพรรดิ์เทพมังกร – ตอนที่ 419 [ติดตามข่าวสารได้ที่เพจ : จักรพรรดิ์เทพมังกร ] บทที่ 419: โลกของเราสองคน! หลิงหยุนถูกเทพธิดาหลินเมิ่งหานจูบ แต่นั่นไม่ได้มีผลต่อการเดินของเขาเลยแม้แต่น้อย เขายังคงโอบกอดร่างของหลินเมิ่งหานเดินออกไปพร้อมกับดื่มด่ำในรสจูบที่เร่าร้อนของเธอไปด้วย ทั้งคู่ค่อยๆก้าวเดินออกไปจากแองเจลบาร์ “ว้าว! สุดยอดจริงๆ!” ใครบางคนร้อนตะโกนออกมา “เฮ้อ.. เด็กสาวสมัยนี้ช่างใจกล้า.. สมัยพวกเรายังไม่กล้าทำขนาดนี้เลย..” บางคนก็พูดออกมาอย่างไม่พอใจ “น่าเสียดาย.. ฉันนั่งอยู่ที่นี่ตั้งนานกลับเพิ่งจะเจอสาวสวยคุณภาพขนาดนี้ แต่น่าเสียดายที่หมอนั่นเอาไปซะแล้ว!” “นายอย่าฝันไปเลย.. นายไม่เห็นหรือไงว่าไอ้หนุ่มหน้าหล่อนั่นดุแค่ใหน? มันไม่รอให้นายได้เอาแม่สาวสวยนั่นไปกินหรอก มันคงจะหักขานายก่อนแล้ว!” “คู่นั้นสุดยอดจริงๆ.. โคตรอิจฉาเลยว่ะ..” …… หนุ่มสาวที่รักการเที่ยวกลางคืนต่างก็รู้กันดีว่า ที่แองเจลบาร์แห่งนี้เป็นที่ที่พวกเขามักมาเสาะหาคู่นอนในแบบที่เรียกว่า One-night stand คือหากถูกใจกัน ก็ควงคู่กันออกไปมีสัมพันธ์เพียงแค่คืนเดียว แล้วต่างฝ่ายต่างก็แยกย้ายกันไป เมื่อหลินเมิ่งหานเดินเข้ามาที่แองเจลบาร์แห่งนี้เพียงคนเดียว บรรดาหนุ่มๆที่อยู่ในบาร์ต่างก็ตาเป็นประกาย ทุกคนต่างจ้องมองหลินเมิ่งหานไม่ต่างจากหมาป่าที่กำลังมองเหยื่ออย่างหิวโหย! แต่ไม่ว่าจะเป็นชายหนุ่มหน้าใหน ทั้งนักรัก หนุ่มร่างสูงใหญ่ หนุ่มฐานะร่ำรวย หรือหล่อเหลาเพียงใด ใครก็ตามที่กล้าเดินเข้าไปทักทายหลินเมิ่งหาน ก็ต้องถูกเธอไล่ตะเพิดเสียงเย็นออกมากันทุกคน “ไปให้พ้น!” และแน่นอนว่าหนุ่มๆเหล่านั้นต่างก็ถึงกับนิ่งอึ้งและพูดไม่ออก แต่ก็ไม่มีใครยอมกลับไปที่นั่งของตัวเอง และเฝ้ารอว่าใครกันที่จะได้สาวสวยคุณภาพเช่นนี้ไปครอบครอง และคิดไม่ถึงว่ากลับเป็นหลิงหยุนชายหนุ่มที่เพิ่งเข้ามาในร้านได้ไม่นาน! ท่ามกลางเสียงซุบซิบ เสียงเป่าปาก และเสียงปรบมือ หลิงหยุนโอบกอดร่างที่เร่าร้อนของหลินเมิ่งหานซึ่งกำลังรัดเขาแน่นราวกับงูนั้น ค่อยๆเดินออกไปจากแองเจลบาร์ เมื่อไปถึงที่รถ หลิงหยุนก็ผลักหลินเมิ่งหานเบาๆ พร้อมกับดิ้นหลุดจากการจูบของเธอ เขาจ้องมองริมฝีปากที่เผยอรอของหลินเมิ่งหาน ก่อนจะยิ้มมุมปากและถามขึ้นว่า “คุณจูบผมพอหรือยัง?” ใบหน้าของหลินเมิ่งหานแดงก่ำ แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ หรือเป็นเพราะความอับอายกันแน่ มือสองข้างของเธอยังคงกอดคอหลิงหยุนไว้แน่น พร้อมกับจ้องมองหลิงหยุนนิ่ง จากนั้นริมฝีปากแดงก็ตำหนิหลิงหยุน “นี่ตาทึ่ม..! คนเขาอุตส่าห์มอบจูบแรกให้ แต่นายกลับทำเหมือนไม่เห็นค่า..” หลิงหยุนจ้องมองลึกลงไปในดวงตาของหลินเมิ่งหานนิ่งนาน แต่จู่ๆเขาก็นึกขำขึ้นมา จึงถามออกไปอย่างแปลกใจว่า “นี่คุณเมาจริงหรือเปล่า?” หลินเมิ่งหานเองก็จ้องมองหลิงหยุนเช่นกัน ดวงตาคู่สวยเป็นประกายนั้นมีแววตกใจเล็กน้อย นอกเหนือจากใบหน้าสวยงามที่แดงก่ำแล้ว ก็ไม่เหลือร่องรอยของความมึนเมาเลยแม้แต่น้อย?! “ก็แค่เบียร์สิบกว่าขวด.. ปริมาณแอลกอฮอล์แค่นั้นไม่พอจะทำให้ผู้หญิงอย่างฉันเมาได้หรอก?” ดูเหมือนหลินเมิ่งหานจะดูภูมิอกภูมิใจไม่น้อยที่ทำให้หลิงหยุนแปลกใจได้.. “แต่เมื่อครู่คุณทำเหมือนจะล้มลงไป!?” หลิงหยุนถามอย่างหงุดหงิด“ก็ฉันลุกพรวดพราดแบบนั้น มันก็เสียการทรงตัวน่ะสิ ก็เท่านั้นเอง! แต่คิดไม่ถึงว่านายจะอ่อนโยนแบบนี้..”หลิงหยุนฟังแล้วก็ได้แต่ขมวดคิ้ว จากนั้นจึงถอนหายใจก่อนจะถามกลับไปว่า “แล้วโทรจิกผมขนาดนั้น มีเรื่องอะไรหรือเปล่า? ไม่รู้หรือยังไงว่าผมกำลังเตรียมตัวที่จะไป..”หลิงหยุนรีบร้อนมากจนเกือบจะหลุดปากพูดไปว่า เขากำลังเตรียมตัวจะไปเข้าหอหลินเมิ่งหานถึงกับอึ้งไป เธอเบียดหน้าอกของตัวเองแนบกับหน้าอกของหลิงหยุนแรงขึ้นพร้อมกับถามไปว่า“นายเตรียมตัวจะไปทำอะไรเหรอ?”แต่ยังไม่ทันที่หลิงหยุนจะได้ตอบ เขาก็ได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นแรงของหลินเมิ่งหาน ในใจอดคิดไม่ได้ว่าหลินเมิ่งหานดูเหมือนจะตั้งใจยั่วยวนเขามากเหลือเกิน?“นายจะไปนอนกับใคร.. ห๊ะ?!”จู่ๆ เมื่อหลินเมิ่งหานนึกถึงสาวงามแห่งเมืองจิงฉูที่ชื่อฉิงเม่ยเฟิง อารมณ์ของเธอก็เดือดดาลทันที และถามออกไปด้วยความไม่พอใจหลิงหยุนก้มหน้าลงจ้องมองหน้าอกใหญ่โตของหลินเมิ่งหาน เขาหัวเราะเบาๆพร้อมกับตอบไปว่า “ก็นี่ได้เวลาเข้านอนของผมแล้ว..”หลินเมิ่งหานตั้งใจไว้แล้วว่า วันนี้เธอจะมอบทุกอย่างให้กับหลิงหยุน ตอนนี้หลิงหยุนจ้องมองเรือนร่างของเธอด้วยสายตาเร่าร้อน แม้เธอจะรู้สึกอาย แต่ก็ฝืนพูดออกไปว่า“แล้วตอนฝันล่ะ.. นายฝันถึงใคร?”หลิงหยุนไม่ตอบ แต่ใช้มือซ้ายโอบแผ่นหลังของหลินเมิ่งหานแนบตัวเขาแทนคำตอบ หลินเมิ่งหานสัมผัสได้ถึงความรู้สึกรุนแรงผ่านการสัมผัสนั้นช่างเป็นความรู้สึกที่ประหลาด และหลินเมิ่งหานเองก็ไม่สามารถปฏิเสธความรู้สึกเช่นนั้นได้ อีกทั้งเธอก็ไม่คิดที่จะปฏิเสธ! เพียงแต่สถานที่ไม่อำนวย..“ถ้างั้น.. ที่ใหนดี?” หลิงหยุนถามยิ้มๆตอนนี้ต่อให้หลินเมิ่งหานต้องการจะหนี หลิงหยุนก็ไม่ปล่อยให้เธอหนีไปได้แน่“ที่บ้านของฉัน..”“ไปกันเลย!”หลิงหยุนหยุดฝ่ามือที่กำลังลูบไล้แผ่นหลัง และรีบเปิดประตูรถให้หลินเมิ่งหานขึ้นไป“บอกทางด้วย..”แล้วรถแลนด์โรเวอร์ก็ทะยานออกไปทันที…….ภายในเบาะด้านข้างคนขับ หลินเมิ่งจัดแจงเสื้อผ้าให้เรียบร้อย จากนั้นก็หันไปมองหลิงหยุนด้วยความรู้สักสับสนคืนนี้หลิงหยุนจะเป็นผู้ชายคนแรกสำหรับเธอ ความบริสุทธิ์ของเธอจะตกเป็นของเขา และหลิงหยุนเป็นผู้ชายเพียงคนเดียวที่เธอต้องการมอบสิ่งนี้ให้!ต่อให้เป็นว่าที่สามีในอนาคตของเธอ หลงเทียนเจียวแห่งตระกูลหลงในปักกิ่ง ก็ไม่เหมาะสมที่จะได้ครอบครอง!เด็กผู้ชายที่ดื้อรั้นคนนี้ ไม่เพียงแค่ช่วยชีวิตของเธอไว้ แต่เขายังเป็นผู้ที่ช่วยรักษาพรหมจรรย์ให้กับเธอ เขาได้ช่วยเธอไว้ถึงสองครั้งสองครา!‘ผมชอบว่ายน้ำหน้าหนาว..’ หลินเมิ่งหานได้แต่หัวเราะทุกครั้งเมื่อนึกถึงคำพูดประโยคนี้ของหลิงหยุนที่เขาพูดกับเธอตอนที่ได้พบกันครั้งแรก