ตอนที่ 420

Dragon Emperor Martial God จักรพรรดิ์เทพมังกร – ตอนที่ 420 [ติดตามข่าวสารได้ที่เพจ : จักรพรรดิ์เทพมังกร ] บทที่ 420: ดอกไม้เบ่งบาน! หมู่บ้านแห่งนี้อยู่แถบชานเมืองด้านเหนือของเมืองจิงฉูชื่อว่าหมู่บ้านฟู่หัว ล้อมรอบไปด้วยภูเขาสีเขียว และแม่น้ำหลายสาย ต้นไม้เขียวชอุ่ม สภาพแวดล้อมค่อนข้างเงียบสงบ แต่ก็หรูหรา เหมาะสำหรับคนมีฐานะร่ำรวยที่อยากจะมาใช้ชีวิตสงบๆ บ้านแต่ละหลังล้วนเป็นบ้านเดี่ยว หากเทียบกับหมู่บ้านของหลิงหยุนแล้ว บ้านในหมู่บ้านฟู่หัวนี้จะหลังเล็กกว่า และมีพื้นที่ใช้สอยน้อยกว่า “บรรยากาศยอดเยี่ยมมาก.. คุณเลือกเก่งไม่เบาเลย..” เมื่อเข้าไปภายในเขตหมู่บ้าน หลิงหยุนก็ลดความเร็วของรถ จากนั้นก็เปิดกระจกลงเพื่อรับลม และอากาศที่สดชื่น หลิงหยุนสัมผัสได้ถึงความเย็น และกลิ่นหอมของต้นไม้ดอกไม้ อีกทั้งพลังชีวิตที่กระจายอยู่ ในระดับกลางของขั้นปรับร่างกาย-5 นั้น หลิงหยุนสามารถดูดซับพลังชีวิตจากต้นไม้ดอกไม้เหล่านี้ได้ แม้ว่าจะมีอยู่อย่างเบาบาง แต่ก็มีไปตลอดทาง และค่อนข้างมีประโยชน์กับร่างกายของหลิงหยุน “ฉันชอบความเงียบสงบ..” ใบหน้าเล็กๆของหลินเมิ่งหานเริ่มร้อนผ่าว และไม่กล้าแม้แต่จะหันไปมองหน้าหลิงหยุน แม้กระทั่งเสียงพูดของเธอก็ยังสั่น หลินเมิ่งหานเริ่มตื่นตระหนกมากขึ้นเรื่อยๆ และใจของเธอก็เต้นรัวไม่ต่างจากเสียงกลอง เพราะนี่เป็นครั้งแรกสำหรับเธอ แล้วจะไม่ให้เธอตื่นเต้นได้อย่างไรกัน! หลินเมิ่งหานกำลังคิดว่า เธอดื่มมามากพอสมควร น่าจะทำให้เธอกล้ามากขึ้น! “บ้านของคุณหลังใหน?” “หลังที่อยู่ด้านในสุด นายขับตรงไปเรื่อยๆ..” หลิงหยุนคิดในใจว่า.. นี่สิถึงจะเป็นบุคลิกที่แท้จริงของหลินเมิ่งหาน เขาเหลือบมองหลินเมิ่งหานที่ตอนนี้เริ่มนั่งเงียบไม่พูดไม่จาอีก.. เมื่อขับไปถึงบ้านโซนในสุด หลินเมิ่งหานก็ยกมือชึ้ไปที่บ้านหลังหนึ่งทางด้านตะวันออกเฉียงเหนือ พร้อมกับพูดด้วยเสียงที่เบาราวกับเสียงยุง “หลังนั้น..” หลินเมิ่งหานรู้สึกอาย หน้าของเธอแดงไปจนถึงใบหู และเสียงพูดก็เริ่มเบาลงเรื่อยๆ คืนนี้.. สำหรับครั้งแรกของหลินเมิ่งหาน เธอรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะเป็นชู้กับสามีของคนอื่น เพราะเธอเข้าใจมาตลอดว่าหลิงหยุนกับเฉิงเม่ยเฟิงมีสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งกันแล้ว หากหลินเมิ่งหานรู้ว่า นี่ก็เป็นครั้งแรกของหลิงหยุนเช่นกัน เธอก็น่าจจะรู้สึกผ่อนคลายมากกว่านี้ ทั้งคู่ต่างก็เป็นครั้งแรกของกันและกัน ต่างคนต่างก็ไม่เคยผ่านเรื่องแบบนี้มาก่อน และไม่ประสีประสาทั้งคู่ คงจะไม่มีใครหัวเราะเยาะใคร พวกเขาจะได้เรียนรู้เรื่องนี้ไปด้วยกัน หลินเมิ่งหานรู้สึกตื่นเต้นและกังวลอย่างมาก ส่วนหลิงหยุนเองก็พยายามปั้นหน้าให้นิ่งสงบมากที่สุด เพื่อพยายามเก็บงำความตื่นเต้นของตัวเองไว้ หากอยู่ต่อหน้าเฉิงเม่ยเฟิง เสี่ยวเม่ยเม่ย หรือว่าเกาเฉินเฉิน หลิงหยุนคงจะไม่รู้สึกตื่นเต้นถึงเพียงนี้ เพราะพวกเขาเคยเปลือยกายต่อหน้ากันและกันมาแล้ว อีกทั้งยังเคยสัมผัสเรือนร่าง และกอดจูบกันมาก่อนหน้านี้ แต่สถานการณ์ระหว่างเขากับหลินเมิ่งหานในตอนนี้ ทำให้หลิงหยุนรู้สึกคล้ายคนกำลังจมน้ำ หากเป็นเหยาลู่ หลิงหยุนเองก็คงไม่ตื่นเต้นถึงเพียงนี้เช่นกัน เพราะเหยาลู่นั้นค่อนข้างจงรักภักดิ์ดีต่อเขา ไม่ว่าหลิงหยุนต้องการอะไร เหยาลู่ก็จะเพียงแค่พยักหน้าและไม่เคยปฏิเสธ เธอคงจะทำให้หลิงหยุนมีความสุขอย่างมาก และคงทำให้เขารู้สึกราวกับเป็นจักรพรรดิก็ไม่ปาน ส่วนหลินเมิ่งหานนั้น หลิงหยุนรู้ดีว่าเธอแตกต่างจากผู้หญิงเหล่านั้น อีกทั้งภายใต้ชุดกระโปรงเดรสสีขาว ก็คือเรือนร่างที่เร่าร้อน! หลิงหยุนสัมผัสได้ว่าความสุขของเขาลดลงเล็กน้อยเพราะความตึงเครียด แต่ก็ยังมีความกระตือรือร้นที่จะได้มีสัมพันธ์กับเธอ“ขับรถเข้าไปจอดด้านในเลย..”หลินเมิ่งหานเปิดประตูรถลงไป และสั่งให้หลิงหยุนขับรถเข้าไปด้านใน และเมื่อเขาจอดรถเรียบร้อยแล้ว เธอก็เดินไปปิดประตูบ้านและตอนนี้บ้านหลังนี้ก็จะเป็นโลกส่วนตัวของพวกเขาทั้งสองคนแล้ว และจะไม่มีใครเข้ามาวุ่นวายได้อีก!ก่อนที่หลิงหยุนจะลงจากรถ เขารีบพิมพ์ข้อความส่งให้เหยาลู่-เหยาลู่.. ผมมีปัญหานิดหน่อย ไม่สามารถกลับไปอยู่กับคุณได้ ไม่ต้องห่วงนะ พักผ่อนเยอะๆล่ะ-หลังจากที่กดส่งไปแล้ว หลิงหยุนก็รีบปิดโทรศัพท์และเก็บเข้าไปในแหวนพื้นที่ แล้วจึงเดินลงจากรถไปบ้านหลังนี้แม้จะเล็กแต่ก็เป็นระเบียบเรียบร้อย หลิงหยุนเหลือบมองสนามที่สะอาดเป็นระเบียบ จึงได้แต่ถามขึ้นว่า“คุณไม่อยู่บ้านตั้งหลายวัน แต่ทำไมบ้านยังสะอาดเรียบร้อยแบบนี้ล่ะ?”หลินเมิ่งหานเปิดประตูเข้าไปในบ้าน เมื่อได้ยินคำถามของหลิงหยุนจึงตอบกลับไปว่า “ซื่อบื้อจัง! ฉันก็จ้างบริษัททำความสะอาดให้มาดูแลให้น่ะสิ ทางบริษัทจะส่งคนมาดูแลบ้านให้ทุกๆสองวัน!”“คุณ..”“นาย..”จู่ๆทั้งสองคนก็พูดขึ้นมาพร้อมกันเมื่อเข้าไปในบ้าน และบรรยากาศภายในห้องรับแขกตอนนี้ก็เริ่มกระอักระอ่วนราวกับมีประกายไฟที่พร้อมจะจุดติดขึ้นได้เสมอ!หลิงหยุนอดคิดไม่ได้ว่า รู้อย่างนี้เขาน่าจะปล่อยให้หลินเมิ่งหานดื่มต่อจนเมามาย เพราะในสถานการณ์เช่นนี้หากหลินเมิ่งหานไม่เป็นฝ่ายเริ่มต้น ก็ดูเหมือนจะมีปัญหามากมายอีกอย่างหลิงเมิ่งหานก็อายุมากกว่าหลิงหยุนถึงสองปี แล้วก็ดื่มเบียร์ไปตั้งมากมาย น่าจะมีความกล้ามากกว่าเขา แต่ตอนนี้เธอกลับเพียงแค่ยืนยิ้มหน้าแดง และรู้สึกราวกับว่ากำลังมีดอกไม้เบ่งบานอยู่ภายในบ้าน‘เมิ่งหาน.. ทำไมไม่ก๋ากั่นเหมือนตอนอยู่ในบาร์ล่ะ? กลายเป็นแบบนี้ไปได้ยังไง?’หลินเมิ่งหานคิดในใจ จากนั้นเธอก็แสร้งทำเหมือนไม่มีอะไร และรีบถามหลิงหยุนเพื่อกลบเกลื่อนความอาย“เอ่อ.. นายอยากจจะดื่มอะไรไม๊? ฉันจะไปหยิบมาให้!”“อ๊ะ..” หลินเมิ่งหานร้องตกใจ!จู่ๆร่างของหลิงหยุนก็มายืนอยู่หน้าเธอในระยะกระชั้นชิด หลิงหยุนอดทนรอไม่ไหวอีกแล้ว เมื่อเห็นหลินเมิ่งหานไม่กล้าเริ่ม เขาจึงเดินเข้าไปยืนตรงหน้าพร้อมกับเอื้อมมือไปโอบกอดหลินเมิ่งหานไว้ และกระซิบว่า“ผมไม่อยากดื่มอะไรทั้งนั้นล่ะ.. ตอนนี้ผมอยากจะกินคุณ!”“ห้องนอนไปทางใหน?”……………สองชั่วโมงผ่านไป..บรรยากาศภายในห้องนอนอบอวลไปด้วยความสุข และหอมหวนราวกับมีดอกไม้เบ่งบาน หลินเมิ่งหานได้ผ่านช่วงเจ็บปวดที่เกิดจากเยื่อพรหมจรรย์ฉีกขาดจากการมีสันพันธ์ที่ลึกซึ้งกับหลิงหยุนครั้งแรก และทุกอย่างก็ค่อยๆดีขึ้น“เมิ่งหาน..”