ตอนที่ 421

Dragon Emperor Martial God จักรพรรดิ์เทพมังกร – ตอนที่ 421 [ติดตามข่าวสารได้ที่เพจ : จักรพรรดิ์เทพมังกร ] บทที่ 421: พอใจในตัวเอง! -เหยาลู่.. ผมมีปัญหานิดหน่อย ไม่สามารถกลับไปอยู่กับคุณได้ ไม่ต้องห่วงนะ พักผ่อนเยอะๆล่ะ- ที่ชั้นยี่สิบเจ็ดของโรงแรมแชงกรีล่า เหยาลู่ซึ่งมีผ้าเช็ดตัวสีขาวพันตัวเพียงผืนเดียว กำลังนั่งมองหน้าจอโทรศัพท์เก่าๆของตัวเองด้วยดวงตาที่แดงก่ำ เด็กผู้ชายที่บอกกับเธอว่าจะรีบกลับมาหาเธอ แต่แล้วก็ไม่กลับมา เธอได้แต่คอยแล้วคอยเล่า และได้รับเพียงข้อความสั้นๆจากเขาเท่านั้น คืนนี้.. เขาเป็นฝ่ายเริ่มต้น เป็นฝ่ายที่ทำให้เธอรู้สึกอบอุ่น และโรแมนติค เขาพาเธอมาพักโรงแรมที่ดีที่สุดในจิงฉู แล้วยังเปิดห้องสูทที่หรูหราให้เธอ และบอกกับเธอว่าเขาต้องการเข้าหอกับเธอในคืนนี้ เธออาบน้ำชำระร่างกายจนสะอาดหอมฟุ้ง และกำลังรอคอยให้เด็กผู้ชายมีเสน่ห์คนนั้นป็นผู้ที่มาพาเธอเข้านอน เหยาลู่ทำแม้กระทั่งไปศึกษาเรื่องพวกนี้จากอินเทอร์เน็ต เธอคิดเพียงว่าหากทำให้หลิงหยุนมีความสุขได้ เธอก็มีความสุขแล้ว! เธอรู้สึกเสียดายที่ตนเองไม่ได้เอาชุดนางพยาบาลที่เซ็กซี่พร้อมถุงน่องมาด้วย เพราะหลิงหยุนดูจะชอบมากเมื่อเธอสวมชุดนี้ แต่หลิงหยุนก็ไม่กลับมา หลังจากที่ได้รับข้อความจากเขา เธอก็ได้แต่นั่งลงบนเตียงภายในห้องสูทที่หรูหราด้วยความรู้สึกอ้างว้างเดียวดาย และค่อยๆใช้มือปาดน้ำตาที่ไหลออกมา ความหรูหราฟุ่มเฟือยรอบตัวเธอในเวลานี้ ไม่มีความหมายอะไรเลยหากไม่มีหลิงหยุน! เหยาลู่เป็นหญิงสาวที่เชื่อฟัง และว่านอนสอนง่าย เธอไม่แม้แต่จะโทรกลับไปหาหลิงหยุน และไม่แม้แต่จะส่งข้อความตอบกลับ แต่เพียงแค่นั่งเหม่อมองไปที่ประตูสลับกับมองข้อความในโทรศัพท์มือถือด้วยความรู้สึกเศร้าใจ! ที่ผ่านมา.. ทุกครั้งที่หลิงหยุนมาพบเธอนั้น เขาก็จะรีบร้อนจากไป แล้วก็หายหน้าหายตาไปอีกสองสามวัน และด้วยสัญชาติญาณ เหยาลู่รู้สึกได้ว่าเธอคงจะต้องสูญเสียสิ่งที่ควรต้องเป็นของเธอในคืนนี้ไป เรื่องนี้เป็นเรื่องที่อธิบายไม่ได้เพราะมันเป็นสัญชาติญาณเฉพาะของผู้หญิง เธอจึงได้แต่รู้สึกกระกวนกระวาย เจ็บปวด และเศร้าใจจนไม่สามารถข่มตาหลับได้ “อาจจะคิดมากไปเอง.. คงจะเกิดปัญหาขึ้นจริงๆ เขาถึงได้ส่งข้อความมาบอก” เหยาลู่พึมพำพร้อมกับยิ้มหวาน แต่ใบหน้ากลับเปื้อนไปด้วยน้ำตา.. …….. เวลาหกโมงเช้า.. หลิงหยุนเดินลมปราณในร่างกายเสร็จพอดี เขาจัดแจงห่มผ้าบางๆให้กับหลินเมิ่งหาน จากนั้นจึงเรียกเสื้อผ้าชุดใหม่ออกมาจากแหวนพื้นที่ หลังจากเปลี่ยนชุดเรียบร้อยแล้ว หลิงหยุนจึงเดินออกไปนอกบ้านเพื่อฝึกดารกะดายันร่วมยี่สิบนาที หลังจากที่ฝึกเสร็จแล้ว หลิงหยุนก็หยิบโทรศัพท์ออกมาส่งข้อความให้กับเหยาลู่ สั่งให้เธอพักผ่อนอยู่ที่โรงแรม และไม่ต้องไปดูแลการตกแต่งที่คลินิกอีก จากนั้นก็กลับเขาไปในบ้าน และเดินขึ้นไปชั้นบนวันนี้เป็นวันอังคาร หากหลิงหยุนยังคงไม่ไปเรียนอีก ครูประจำชั้น – กงเสี่ยวลู่ คงต้องไปหาเขาที่บ้านอย่างแน่นอน วันนี้เขาคงโดดเรียนไม่ได้อีกแล้วส่วนหลินเมิ่งหานนั้น ด้วยความเคยชินที่เป็นลูกนายทหาร นาฬิกาในร่างกายเธอจึงปลุกให้เธอตื่นตอนหกโมงเช้าของทุกวันหลินเมิ่งหานลืมตาขึ้นมา และจิตใต้สำนึกได้สั่งให้เธอควานหาคนข้างๆ แต่กลับพบว่าที่รักของเธอนั้นไม่ได้อยู่บนเตียงแล้ว เธอถึงกับตกใจจนต้องลุกขึ้นนั่ง“นี่เขา..”และเพียงแค่ขยับตัว หลินเมิ่งหานก็รู้สึกเจ็บปวดร่างกายช่วงล่างอย่างที่สุดจนถึงกับต้องขมวดคิ้วแน่นหลินเมิ่งหานค่อยๆดึงผ้าห่มผืนบางที่หลิงหยุนห่มให้นั้นออก และเมื่อก้มหน้าลงไปมองเธอก็เห็นรอยเลือดวงใหญ่อยู่บนที่นอน นั่นคือสัญญลักษณ์ของความบริสุทธิ์ และบ่งบอกว่าตอนนี้เธอได้กลายเป็นผู้หญิงของหลิงหยุนโดยสมบูรณ์แล้ว ถึงแม้ว่าจะได้อยู่กับเขาเพียงแค่ไม่กี่เดือน แต่เพียงเท่านี้เธอก็พอใจมากแล้ว“สามี.. ฉันรักคุณนะคะ!”คิ้วของหลินเมิ่งหานขมวดเข้าหากันแน่น และค่อยๆใช้มือนวดร่างกายส่วนล่างที่เจ็บปวดอย่างเบามือ แม้จะเจ็บปวดแต่สีหน้าของเธอกลับเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจหลิงหยุนที่กำลังกระโจนเข้าไปในห้องนอน เมื่อได้ยินเสียงพึมพำของหลินเมิ่งหานก็ได้แต่ยิ้มพร้อมกับร้องตะโกนออกไปว่า“คุณภรรยาคนสวย.. เราสองคนเป็นครอบครัวเดียวกันแล้วนะ?”หลินเมิ่งหานยักไหล่พร้อมกับตำหนิหลิงหยุน “นี่นายทำให้ฉันเจ็บปวดจนขยับเขยื้อนไม่ได้เลย แล้วจะทำยังไงดีล่ะทีนี้?”และแน่นอนว่า.. นี่คือความภาคภูมิใจที่สุดของบุรุษ หลิงหยุนตอบอย่างไร้กังวล “ไม่ต้องห่วง.. สามีของคุณเป็นถึงหมอเทวดา ผมจะทำให้คุณหายเจ็บปวดเอง!”แต่หลินเมิ่งหานกลับตอบอย่างภาคภูมิใจ “ความเจ็บปวดอื่นๆอาจให้นายรักษาได้ แต่ความเจ็บปวดนี้ฉันต้องอดทนผ่านมันไปให้ได้เอง และจะได้จดจำไว้ว่านายเป็นคนรังแกฉัน!”หลิงหยุนได้ฟังกลับรู้สึกอบอุ่นหัวใจอย่างที่สุด จึงเก็บเข็มทองกลับเข้าไปที่เดิม แล้วแนบริมฝีปากของตนเองลงบนริมฝีปากของหลินเมิ่งหานอย่างอ่อนโยน และนุ่มนวล..หลินเมิ่งหานเองก็จูบตอบอย่างอบอุ่นเช่นกัน และร่างกายของเธอก็ถูกกระตุ้นอีกครั้ง แต่เธอรีบผลักร่างของหลิงหยุนออกห่างอย่างรวดเร็ว“สามี.. ร่างกายฉันรับไม่ไหวแล้ว ขอเวลาหน่อย!?” หลินเมิ่งหานทำเสียงอ้อนวอนหลิงหยุนต้องรีบกลับไปที่บ้านในอ่าวจิงฉูเพื่อรับหนิงหลิงยู่ไปโรงเรียน เขาจึงหยุดแกล้งหลินเมิ่งหานและรีบถอดเสื้อผ้าของตัวเองออก