ตอนที่ 422

Dragon Emperor Martial God จักรพรรดิ์เทพมังกร – ตอนที่ 422 [ติดตามข่าวสารได้ที่เพจ : จักรพรรดิ์เทพมังกร ] บทที่ 422: เพื่อนข้างโต๊ะคนใหม่! “เห้ย.. นั่นมันหลิงหยุนกับหนิงหลิงยู่นี่นา!” “จริงด้วย.. หลิงหยุนจริงๆด้วย ไอดอลของฉันกลับมาแล้วเว้ย!” “เร็วเข้าทุกคน.. หลิงหยุนกลับมาแล้ว!” “หลิงหยุน.. ฉันรักนาย!” ………. ช่วงเวลานี้ นับว่าเป็นช่วงที่มีนักเรียนหนาแน่นที่สุด ทันทีที่หลิงหยุนและหนิงหลิงยู่ปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตูโรงเรียน ก็กลายเป็นที่สนอกสนใจของทุกๆคนในทันที เพื่อนนักเรียนต่างก็พากันพูดถึงและกระซิบซาบกัน นักเรียนหญิงบางส่วนถึงกับวิ่งเข้าไปหาหลิงหยุนอย่างคลั่งไคล้! หลิงหยุนตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นมาก เขาจ้องมองบรรดานักเรียนหญิงที่พากันวิ่งกรูเข้ามาห้อมล้อมเขาอย่างคลั่งไคล้ หลิงหยุนตกตะลึงและอึ้งไปเล็กน้อยกว่าจะรู้ตัวว่าสิ่งที่เกิดขึ้นนั้นเป็นความจริงไม่ใช่ความฝัน! “พี่ใหญ่.. ตอนนี้พี่กลายเป็นคนดังของโรงเรียนไปแล้วนะ เมื่อวานเพื่อนในห้องของฉันหลายคนก็ส่งข่าวมาบอกเรื่องนี้เหมือนกัน แต่ฉันไม่ค่อยจะเชื่อ แต่ตอนนี้ได้เห็นกับตาถึงรู้ว่าพี่นี่ฮ็อทจริงๆ!” หนิงหลิงยู่มองเห็นสีหน้าตกอกตกใจของหลิงหยุนแล้ว ถึงกับหัวเราะคิกคัก! หลิงหยุนได้แต่พึมพำกับตัวเองว่า “นี่มันบ้าอะไรกัน?!” หลิงหยุนมองนักเรียนสาวร่างอวบคนหนึ่งที่แต่งหน้าทาแก้มจนแดงราวกับก้นลิง ทุกย่างก้าวที่วิ่งเข้ามานั้น ทำเอาไขมันในร่างกายของเธอกระเพื่อมไปมาอย่างรุนแรง แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังอ้วนน้อยกว่าเขาในสมัยก่อน แต่นั่นไม่ใช่เรื่องสำคัญ เรื่องสำคัญก็คือว่านักเรียนหญิงร่างอวบบผู้นั้นกำลังพุ่งเข้ามาหาหลิงหยุนอย่างคลุ้มคลั่งพร้อมกับร้องตะโกนเสียงดัง “หลิงหยุน.. ฉันรักนาย!” “โอ้แม่เจ้า..!” หลิงหยุนร้องออกมาอย่างตกใจจนแทบจะลืมตัวกระโดดขึ้นถีบแม่สาวร่างอวบให้กระเด็นออกไป “หลิงยู่.. เธอกลับไปที่ห้องเองก็แล้วกันนะ พี่ไปก่อนแล้ว!” หลิงหยุนไม่รอฟังความเห็นจากหนิงหลิงยู่ เขาใช้มังกรพรางร่างขั้นสุด และร่างของเขาก็หายวับไปจากตรงนั้นทันที! หลิงหยุนไปโผล่อยู่ในห้องเล็กๆห้องหนึ่ง เขายกมือขึ้นเช็ดเหงื่อเย็นๆที่ผุดขึ้นตามหน้าผากด้วยความตกใจสุดขีด พร้อมกับพึมพำอย่างหวาดผวา “โชคดีนะที่ข้าไม่ได้กินข้าวเช้ามาก่อน ไม่เช่นนั้นข้าคงต้องอาเจียนออกมาแน่ แม่สาวน้อยร่างอ้วนนั่นช่างน่าผวาจริงๆ!” ตอนนี้รอบตัวหลิงหยุนล้วนรายล้อมไปด้วยสาวงาม ไม่ว่าจะเป็นหลินเมิ่งหาน ฉินตงเฉี่วย และหนิงหลิงยู่ จึงไม่แปลกหากเขาจะเกิดความรู้สึกเปรียบเทียบ “ข้าหวังว่าเหตุการณ์บ้าๆนี่จะกลับสู่สภาพปกติโดยเร็ว ไม่เช่นนั้นต่อให้ข้าฝึกจนถึงขั้นพลังชี่ ก็คงยากที่จะหนีผู้หญิงพวกนี้พ้น..” หลังจากตั้งสติได้ หลิงหยุนก็เริ่มมองหาทางที่จะกลับไปยังห้องเรียนของตนเอง แต่แล้วก็นึกขึ้นมาได้ว่า ‘ครั้งก่อนหนิงน้อยเล่าให้ฟังว่าที่โรงเรียนก็เกิดเรื่องเหมือนกัน ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องอะไรกันแน่? คืนนี้ข้าคงต้องสอบถามจากฉางหลิงอีกที!’ เมื่อมาถึงที่อาคารเรียน หลิงหยุนก็ไม่สนใจใคร เขารีบวิ่งขึ้นบันไดไปอย่างรวดเร็ว และรีบตรงเข้าไปที่ห้องหกทันที และเมื่อกวาดสายตาไปรอบๆห้อง ก็พบว่าเพื่อนๆส่วนใหญ่แม้กระทั่งเหมี่ยวเสี่ยวเหมาต่างก็นั่งกันอยู่เต็มห้องแล้ว“เห้ย.. นั่นมันหลิงหยุนนี่!”“หลิงหยุนกลับมาแล้วจริงๆด้วย!”แล้วเสียงปรบมือก็ดังกระหึ่มไปทั่วทั้งห้องเรียน..เพื่อนนักเรียนในชั้นต่างก็พากันโห่ร้องเรียกชื่อหลิงหยุน และวิ่งกรูเข้าไปหาเขา เว้นแต่เหมี่ยวเสี่ยวเหมาที่เพียงแค่ยืนปรบมือให้หลิงหยุนนิ่งๆ บรรยากาศในห้องต่างก็เปี่ยมไปด้วยความยินดี“ยินดีต้อนรับกลับห้องหลิงหยุน!” เพื่อนนักเรียนในห้องต่างก็วิ่งออกไปล้อมหลิงหยุนไว้“พี่หลิง..! ไอดอลของฉัน! ฉันคอยพี่อยู่หลายวัน ในที่สุดพี่ก็กลับมา!” กู่หยวนหลงวิ่งออกมาจากห้อง ตรงเข้าจับมือหลิงหยุนและร้องอุทานออกมาอย่างตื่นเต้น“พี่หลิง.. ฉันได้เห็นคลิปที่พี่ทุบสำนักงานรื้อถอนกับบ้านสองหลังนั่นแล้ว ยังได้เห็นพี่จัดการกับหัวหน้าสำนักงานรักษาความมั่นคงด้วย โคตรเจ๋งเลย! แล้วพี่ก็หล่อมากด้วย! ฮ่า.. ฮ่า..” ซากัวจิ้งเองก็พร่ำชมหลิงหยุนไม่ขาดปาก“เห้ย.. หลิงหยุนนายกลับมาแล้วเหรอ? นี่ถ้านายไม่กลับมา ที่นี่คงจะน่าเบื่อมากเลย!” ฉางตงที่สูงหนึ่งเมตรเก้าสิบตบบ่าหลิงหยุนพร้อมกับบ่นออกมาหลิงหยุนได้แต่ส่ายหน้ากับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เขาได้แต่คิดในใจว่า ขืนปล่อยให้สถานการณ์เป็นแบบนี้คงจะไม่ได้การแน่“ทุกคนหลีกทางให้ผมได้แล้ว ให้ผมกลับไปนั่งที่โต๊ะก่อน..”ยิ่งเห็นเพื่อนนักเรียนกรูเข้ามาล้อมเขามากเท่าไหร่โดยเฉพาะนักเรียนหญิง หลิงหยุนก็เริ่มทนไม่ได้ และรีบเบี่ยงตัวหลบเพื่อกลับไปนั่งที่โต๊ะอย่างรวดเร็วและเมื่อสามารถกลับไปนั่งที่โต๊ะของตัวเองได้แล้วแม้จะยากลำบากไปนิด หลิงหยุนก็ยกมือขึ้นห้ามเพื่อนๆที่ยังคงปรบมือไม่หยุดพร้อมกับพูดขึ้นว่า“ขอบคุณเพื่อนๆทุกคนมาก ขอเวลาให้ผมปรับตัวกับสถานการณ์แบบนี้หน่อย แล้วค่อยคุยกันทีหลัง?”ฉางตงวิ่งเข้าไปยืนอยู่ตรงหน้าหลิงหยุนพร้อมกับบชี้ไปทางด้านขวามือ เป็นการส่งสัญญาณให้หลิงหยุนมองไปทางหน้าต่าง..“ฟังนะ.. ต่อให้เพื่อนๆในห้องยอมปล่อยให้นายได้หายใจหายคอบ้าง แล้วนายจะจัดการกับนักเรียนคนอื่นๆที่คอยอยู่ด้านนอกได้ยังไง?”หลิงหยุนมองไปทางหน้าต่างตามที่ฉางตงชี้ ‘แม่เจ้า.. ยังมีคนอยู่ข้างนอกอีกมากมาย!’ด้านนอกยังมีนักเรียนอีกจำนวนมากที่พากันกรีดร้องและเรียกชื่อหลิงหยุน เขากลัวจนไม่กล้ามองต่อ..แต่หลิงหยุนก็ไม่กล้าที่โกรธเคืองพวกเขา เพราะทุกคนล้วนเป็นเพื่อนนักเรียนโรงเรียนเดียวกัน หรือต่อให้เขารู้สึกโมโห ก็ไม่ได้อยากมีเรื่องด้วยหลิงหยุนได้แต่หันกลับไปมองเพื่อนด้านนอกอย่างขลาดๆ พร้อมพูดกับฉางตงว่า “ฉันคงจะหนีสภาพแบบนี้ไปใหนไม่ได้ เพราะยังไงก็ต้องกลับมาเรียน ช่างเถอะ.. ฉางตงกลับมานั่งที่เร็วเข้า!”หลิงหยุนยกมือขึ้นดึงร่างของฉางตงกลับมา จากนั้นก็สั่งให้ฉางตงนั่งลงตรงที่นั่งของเกาเฉินเฉิน แล้วจึงพยักเพยิดหน้าไปทางหน้าต่างพร้อมกับถามขึ้นว่า“นี่มันเกิดเรื่องบ้าบออะไรขึ้นกันแน่?”ฉางตงยิ้มก่อนจะตอบไปว่า “ก็จะเรื่องบ้าบออะไรกันล่ะ? หลิงหยุนตอนนี้นายดังใหญ่แล้วนะ! ฉันจะบอกอะไรให้อีกอย่าง เห็นว่าเสาร์นี้จะมีสาวสวยจากโรงเรียนอื่นมาดูนายโดยเฉพาะเลยนะ บางคนก็ประกาศว่าจะมาตามจีบนาย ตอนนี้นายเตรียมรอรับความสุขที่กำลังจะมาถึงได้เลย..”“อะไรนะ? ผู้หญิงสองสามคน.. จะมาตามจีบฉัน?!”หลิงหยุนถึงกับนิ่งไปครู่ใหญ่พร้อมกับคิดในใจว่า ถ้าเป็นแบบนั้นจริง เขาก็จะพาเจ้าขาวปุยไปที่เกาเตียวหยู่เสาร์นี้เลยดีกว่า ไม่เช่นนั้นเขาคงจะรับมือกับสาวๆพวกนั้นไม่ไหวแน่?!สำหรับหลิงหยุนกับหลินเมิ่งหานที่ยังอยู่ในช่วงของการดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์นั้น ต่อให้สาวสวยแค่ใหนก็คงเทียบไม่ได้กับเทพธิดาที่รอเขาอยู่ที่บ้าน!“นายท่าจะมีความสุขมากสินะ..! ตอนนี้ฉันก็เลยดังไปกับนายด้วย ทุกวันนี้ฉันเองก็แทบไม่เป็นอันได้ทำอะไร ทุกคนเอาแต่วิ่งตามฉันเพื่อถามเรื่องของนาย นี่ถ้าฉันสอบเข้ามหาวิทยาลัยไม่ได้ ฉันจะไปนั่งร้องไห้ที่บ้านนาย.. คอยดูสิ!”