ตอนที่ 423

Dragon Emperor Martial God จักรพรรดิ์เทพมังกร – ตอนที่ 423 [ติดตามข่าวสารได้ที่เพจ : จักรพรรดิ์เทพมังกร ] บทที่ 423: ข่าวลือที่ชั่วร้าย! เมื่อรู้ว่าวันนี้หลิงหยุนจะมาโรงเรียน ฉางหลิงก็แต่งตัวสวยงามออกมาจากบ้าน และใช้เวลาเลือกเสื้อผ้านานกว่าครึ่งชั่วโมง เธอจึงมาถึงโรงเรียนสายกว่าปกติ เมื่อฉางหลิงมาถึงโรงเรียน ก็ได้ยินเด็กนักเรียนในโรงเรียนต่างพากันพูดว่าหลิงหยุนกลับมาเรียนแล้ว เธอรู้สึกมีความสุขอย่างมาก และรีบวิ่งตรงไปที่ห้องเรียนทันที ฉางหลิงยืนนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะตรงเข้าไปหาหลิงหยุนที่โต๊ะ.. “หลิงหยุน.. นี่นายมาโรงเรียนแล้วจริงๆเหรอ?!” ฉางหลิงวิ่งเข้าไปหาหลิงหยุนด้วยแววตาตื่นเต้นดีใจ หลิงหยุนตอบกลับยิ้มๆ “ถามยังกับว่าที่นั่งอยู่นี่ไม่ใช่ผม?” หลิงหยุนเห็นใบหน้าสวยงามของฉางหลิง ก็อดที่จะนึกถึงเหตุการณ์ที่เขาโอบกอดเธอเมื่อครั้งนั้นไม่ได้.. หลงหวู่ยังคงนั่งนิ่ง แววตาของเธอยังคงสงบไม่เปลี่ยน อากัปกิริยาก็ยังเป็นปกติ ดูคล้ายกับว่าจิตใจของเธอจดจ่ออยู่ที่นิตยสารตรงหน้าเท่านั้น ส่วนฉางหลิงและหลิงหยุนเป็นเพียงอากาศธาตู “นี่.. คุณช่วยออกไปที่อื่นก่อนจะได้ไม๊ ผมต้องการคุยกับฉางหลิง..” หลิงหยุนตบไหล่หลงหวู่ที่มีกลิ่นหอมเบาๆ เพื่อขอให้เธอช่วยลุกออกจากโต๊ะก่อนชั่วคราว เพราะเขากับบฉางหลิงมีเรื่องที่ต้องคุยกันยาว เมื่อฉางหลิงได้ยินเช่นนั้น เธอก็ได้แต่ยิ้มมุมปากพร้อมกับขยิบตาให้หลิงหยุน พร้อมกับมองเขาด้วยแววตาที่บ่งบอกว่าสิ่งที่เขาทำนั้นสมควรได้รับรางวัลจากเธอ หลงหวู่ค่อยๆปิดนิติยสารในมือ เธอเหลือบมองฉางหลิงที่ยืนอยู่ จากนั้นจึงหันไปมองหลิงหยุนที่ขอให้เธอออกไป แล้วจึงลุกขึ้นยืนและบอกกับฉางหลิงว่า “หลีกทางให้ฉันด้วย..” ฉางหลิงยิ้มเล็กน้อย เธอคิดไม่ถึงว่าหลงหวู่จะยอมลุกขึ้น และยกที่นั่งให้กับเธอชั่วคราว เธอจึงหลบทางให้พร้อมกับมองตามหลงหวู่ที่เดินออกไป หลงหวู่ถือหนังสือนิติยสารเดินตรงออกไปที่ระเบียงนอกห้อง.. หลิงหยุนมองไปที่ฉางหลิงพร้อมกับพูดยิ้มๆว่า “คุณไม่ต้องไปกลัวเธอ นั่งลงเร็วเข้าจะได้คุยกัน” ฉางหลิงยิ้มพร้อมกับนั่งลงที่เก้าอี้ทันที และวางกระเป๋าถือในมือลงบนโต๊ะก่อนจะพูดขึ้นว่า “ฉันรีบจนหมดแรง!” หลิงหยุนหัวเราะแล้วจึงพูดหยอกฉางหลิง “นี่ยังเหลือเวลาอีกตั้งยี่สิบนาทีถึงจะเข้าเรียน คุณไม่เห็นต้องรีบร้อนขนาดนี้เลย?” ฉางหลิงจ้องหน้าหลิงหยุนพร้อมกับตอบไปว่า “ฉันก็รีบมาหานายน่ะสิ! แล้วทำไมเมื่อวานนายถึงไม่มาเรียน?”หลิงหยุนตอบความจริงเพียงแค่ครึ่งเดียว “น้าหญิงของผมมาที่บ้าน แม่ก็ไม่อยู่ ผมก็เลยต้องอยู่ต้อนรับแทน!”“อ่อ.. ที่แท้ก็เรื่องนี้เอง ห๊ะ.. อะไรนะ?!” ฉางหลิงถึงกับตาโตพร้อมกับร้องถามกลับไปว่า “น้าหญิงของนายงั้นเหรอ?!”หลิงหยุนอดคิดไม่ได้ว่า การที่เขามีน้าสาวมันเป็นเรื่องแปลกนักหรือยังไง? แต่ก็เพียงแค่พยักหน้าไม่ได้พูดอะไร“ไม่เห็นนายเคยพูดถึง? ฉันจำได้ว่าครอบครัวนายไม่มีญาติที่ใหนนี่นา?”“ไม่ได้พูด.. ก็ไม่ได้หมายความว่าไม่มี..”หลิงหยุนคิดในใจจว่าเขาไม่เพียงแค่มีญาติ แต่ญาติของเขายังเป็นคนของตระกูลเก่าแก่ที่หากใครรู้เข้าก็คงจะต้องหวาดกลัวอย่างแน่นนอน!“ทำไม? ญาตินายมาแล้วห้ามโทรหาใครเลยหรือยังไง? อย่างน้อยก็ส่งข้อความหาฉันหน่อยก็ได้นี่นา!” ฉางหลิงบ่นพึมพำหลิงหยุนเอ่ยขอโทษ “ผมเพิ่งกลับมาได้สองสามวัน ก็เลยยุ่งๆ มีหลายเรื่องที่ผมต้องจัดการ ให้เวลาผมจัดการธุระที่คั่งค้างให้เรียบร้อยก่อนนะ?”“ต่อไปนายอย่าหายไปใหนนานๆแบบนั้นอีกนะ ฉันเป็นห่วง..!”ฉางหลิงซึ่งเป็นคนตรงๆ จึงไม่คิดที่จะเก็บงำอารมณ์ความรู้สึก ไม่ว่าจะรู้สึกยังไงเธอก็บอกหลิงหยุนไปตรงๆหลิงหยุนพยักหน้า “ผมรับปาก.. แล้วตั้งแต่เกาเฉินเฉินกลับไปบ้าน เธอได้ติดต่อคุณกลับมาบ้างไม๊?”เมื่อหลิงหยุนถามถึงเกาเฉินเฉิน ดวงตาของฉางหลิงก็เปลี่ยนเป็นกังวลและเศร้าขึ้นมาทันที เธอขมวดคิ้วพร้อมกับส่ายหน้า“ไม่เลย.. โทรศัพท์มือถือก็ปิดติดต่อไม่ได้ ฉันส่งข้อความไปมากมาย แต่เธอก็ไม่เคยตอบกลับ ฉันคิดว่าตั้งแต่กลับไปเธอคงไม่ได้แตะโทรศัพท์อีกเลย”ทันทีที่ได้ฟัง หลิงหยุนก็รู้สึกเป็นกังวลขึ้นมาทันที เพราะดูเหมือนว่าเรื่องของเกาเฉินเฉินจะมีปัญหามากกว่าที่เขาคาดคิดเกาเฉินเฉินกลับไปบ้านที่ปักกิ่งด้วยเรื่องส่วนตัว หากครอบครัวเกาเฉินเฉินไม่ต้องการให้เธอติดต่อกับเขาก็คงไม่แปลกเท่าไหร่ แต่นี่เพื่อนสนิทที่สุดของเธอเองก็ยังไม่สามารถติดต่อได้ จะต้องมีปัญหาใหญ่เกิดขึ้นกับเธออย่างแน่นอนหลังจากพูดจบฉางหลิงก็สงบจิตสงบใจพูดต่อว่า “ฉันว่าเราลองถามครูประจำชั้นดูดีไม๊? ครูน่าจะรู้ข่าวของเกาเฉินเฉินบ้าง..”“ก็ดีเหมือนกัน? ถ้างั้นผมจะหาโอกาสถามเรื่องนี้กับครูประจำชั้น..”ท่าทางของหลิงหยุนก็ดูปกติดี ไม่มีทีท่าว่าจะหวาดกลัวกับข่าวลือ..ฉางหลิงหันไปมองหลิงหยุนด้วยแววตาที่เป็นกังวล เธอถอนหายใจเบาๆก่อนจะตัดสินใจพูดต่อ“หลิงหยุน.. นี่นายคงจะยังไม่รู้เรื่องอะไรเลยใช่ไม๊? ช่วงที่นายหายตัวไปหลายวัน มีเรื่องเกิดขึ้นในโรงเรียนของเราด้วย.. เอ่อ.. เป็นเรื่องระหว่างนายกับครูกง..”หลิงหยุนกำลังจะอ้าปากถามฉางหลิงเรื่องนี้พอดี แต่เมื่อได้ยินฉางหลิงพูดขึ้นมา เขาถึงกับขมวดคิ้ว เพราะก่อนหน้านี้เขายังคิดว่าน่าจะเป็นเรื่องเกี่ยวกับกู่หยุนฟะกับเสียเจิ้นเหยิน ที่คงจะร่วมมือกันหาแก้แค้นเขาในช่วงที่เขาหายตัวไป แต่เมื่อได้ยินว่าเป็นเรื่องระหว่างครูประจำชั้นที่ชื่อกงเสี่ยวลู่กับตัวเขา หลิงหยุนจึงค่อนข้างตกใจ..