ตอนที่ 425

Dragon Emperor Martial God จักรพรรดิ์เทพมังกร – ตอนที่ 425 [ติดตามข่าวสารได้ที่เพจ : จักรพรรดิ์เทพมังกร ] บทที่ 425: ฮือฮาทั้งโรงเรียน! ในเวลานั้นเป็นช่วงที่หมดคาบเรียนพอดี เสียงอึกทึกจึงดังไปทั่วบริเวณ และนักเรียนทั่วทั้งโรงเรียนไม่ว่าจะเป็นพวกที่ยืนอยู่แถวระเบียง ตามขั้นบันได้ของชั้นต่างๆ หรือแม้แต่ในสนามกีฬาของโรงเรียน ทุกคนต่างก็มองภาพที่อยู่ตรงหน้าด้วยความตกอกตกใจ! “นั่นหลิงหยุนนี่! แต่.. ทำไมเขาถึงได้เดินไปกับครูประจำชั้นล่ะ?!” “เห้ย.. อย่าบบอกนะว่าข่าวลือนั่น.. ทั้งคู่มีอะไรกันจริงๆน่ะเหรอ?!” “ไม่จริงนะ..! หลิงหยุนเพิ่งจะกลับมาเรียน นี่ครูประจำชั้นจะพาเขาขึ้นไปที่หอพักอีกแล้วเหรอ?! นี่แสดงว่า..” คำพูดซุบซิบต่างๆนานาล้วนลอยไปเข้าหูของกงเสี่ยวลู่แทบทุกคำ ใบหน้าที่หยิ่งจองหองของเธอค่อยๆแดงขึ้นเรื่อยๆ และเริ่มหายใจถี่ขึ้น เธอไม่รู้จะทำอย่างไรดี จึงตัดสินใจหยุดเดิน.. “ไม่ต้องสนใจ.. เดินไปที่หอพักของครูต่อไป!” เสียงที่หนักแน่นของหลิงหยุนดังเข้ามาในหูของกงเสี่ยวลู่อย่างชัดเจน ..มันคล้ายกับคำสั่งมากกว่า! เสียงนั้นฟังดูมีเสน่ห์น่าฟังอย่างแปลกประหลาด กงเสี่ยวลู่รู้สึกคล้ายกับสมองของเธอว่างเปล่า และเท้าของเธอก็ก้าวไปข้างหน้าตามคำสั่งของหลิงหยุนอย่างช่วยไม่ได้.. ‘ถึงกับกล้าออกคำสั่งกับฉัน.. เขาลืมไปแล้วหรือยังไงว่าใครเป็นครู และใครเป็นนักเรียน..?’ กงเสี่ยวลู่เดินไปข้างหน้าเหมือนหุ่นยนต์ แต่ในใจก็พร่ำบ่นด้วยความไม่พอใจ ความอวดดีของหลิงหยุนนั้นทำให้กงเสี่ยวลู่รู้สึกแปลกใจมาก และสัญชาติญาณก็ต้องการจะต่อต้าน แต่ในใจลึกๆกลับชื่นชอบความรู้สึกเช่นนี้ หลิงหยุนก้าวเท้าเข้าไปหากงเสี่ยวลู่เร็วขึ้น และเพียงแค่เดี๋ยวเดียว ร่างของหลิงหยุนก็เดินขึ้นมาเคียงข้างกงเสี่ยวลู่ เขายิ้มมุมปากให้เธอก่อนจะเอื้อมมือขวาออกไปโอบไหล่ของกงเสี่ยวลู่ไว้อย่างอ่อนโยน “ครูกงครับ.. ผมช่วยประคองครูเดินเอง!” หลิงหยุนโอบไหล่ครูกงไว้ และเดินต่อไปข้างหน้า ร่างบอบบางของกงเสี่ยวลู่สั่นเล็กน้อย! หลิงหยุนช่างกล้านัก.. ที่จู่ๆก็มาโอบไหล่เธอเดินไปพร้อมกับทำสีหน้าไม่รู้ไม่ชี้! “นี่เธอ.. เธอกล้ามากไปแล้วนะ! ปล่อยครูเดี๋ยวนี้!” กงเสี่ยวลู่หน้าแดงขึ้นทันที และพยายามที่จะดิ้นออกจากแขนของหลิงหยุน แต่หลิงหยุนกลับออกแรงโอบให้แน่นขึ้น เพราะแม้ว่าเขาจะโอบไหล่กงเสี่ยวลู่อย่างเบามือ แต่ดูเหมือนว่าเธอกำลังคล้ายคนหมดแรง และแทบจะก้าวขาเดินต่อไปไม่ได้ “ครูกงครับ.. หนามยอกต้องเอาหนามบ่งครับ! ในเมื่อเราสองคนบริสุทธิ์ ก็ไม่จำเป็นต้องกลัวอะไรกับสายตาของผู้คน!” กงเสี่ยวลู่ดิ้นรนอยู่นาน แต่ก็ไม่สามารถดิ้นหลุดจากมือของหลิงหยุนได้ จึงได้แต่พูดออกไปอย่างอับอายและไม่พอใจ.. “หลิงหยุน.. เธอพาครูขึ้นไปที่หอพักต่อหน้าทุกๆคน แล้วต่อไปครูจะพ้นข้อครหานี้ได้ยังไง?!”หลิงหยุนยิ้มเล็กน้อยก่อนจะพูดอย่างมั่นใจว่า “ครูกงครับ.. ทำใจให้สบาย รับรองว่าผมต้องทำให้ครูพ้นข้อครหานี้ได้อย่างแน่นอน!”กงเสี่ยวลู่ใจสั่นอย่างรุนแรง.. เธอหันไปมองหลิงหยุนที่กล้าทำแบบนี้ต่อหน้าครูและนักเรียนทั้งโรงเรียน แต่แล้วความรู้สึกอย่างหนึ่งที่ไม่เคยเกิดขึ้นกับเธอมาก่อน ก็ปรากฏเด่นชัดขึ้นในใจของเธอทันที..มันคือความรู้สึกปลอดภัยและได้รับการปกป้อง.. ซึ่งเป็นความรู้สึกที่ไม่เคยเกิดขึ้นกับเธอมาก่อนเลย!รูปร่างของหลิงหยุนสูงใหญ่ หน้าตาหล่อเหลาเต็มไปด้วยความมั่นใจ อีกทั้งสีหน้าและรอยยิ้มของเขาก็ทั้งสงบบและเยือกเย็นแม้เสียงพูดของหลิงหยุนจะเบา แต่กงเสี่ยวลู่กลับได้ยินอย่างชัดเจน และอดที่จะทึ่งกับคำพูดที่มั่นอกมั่นใจของเขาไม่ได้แต่ก็ทำให้กงเสี่ยวลู่สามารถคลายจากความเครียด และความรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาได้ในทันที ร่างที่ไหวเอนไม่มั่นคงของเธอนั้น ได้เอนพิงแขนของหลิงหยุนไว้แนบชิด ซึ่งตัวเธอเองก็ไม่รู้ว่าเกิดจากความตั้งใจ หรือไม่ตั้งใจของตัวเอง……..“เห้ย.. หลิงหยุนกับครูประจำชั้นขึ้นไปบนหอพักด้วยกันอีกแล้ว..”“โอ๊ย..! ฉันชอบเขามากเลย ชอบจนจะคลั่งอยู่แล้ว..”“ดูท่าข่าวลือจะเป็นจริง.. สงสัยหลิงหยุนกับครูประจำชั้นจะมีอะไรกันจริงๆว่ะ! นี่มัน..”“อย่าโง่ไปหน่อยเลย! กลางวันแสกๆ แล้วก็เพิ่งจะเรียนไปได้แค่คาบเดียว คนก็เห็นกันทั้งโรงเรียน ใครจะบ้าไปทำเรื่องแบบนั้น!”“นั่นน่ะสิ! เวลาแค่นี้ไม่พอให้ทำเรื่องแบบนั้นได้หรอก ถ้าพวกเขาจะไปทำอะไรกันจริงๆ แอบไปทำหลังเลิกเรียนไม่ดีกว่าหรือไง? หรือไม่ก็นัดออกไปเจอกันข้างนอกในวันหยุดจะไม่ดีกว่าเหรอ? ใครจะบ้ามาทำเรื่องแบบนี้ต่อหน้านักเรียนแล้วก็ครูทั้งโรงเรียนวะ?!” นักเรียนคนหนึ่งวิเคราะห์ด้วยเหตุผลเสียงดัง“แต่ทั้งคู่เดินกอดกันไปซะขนาดนั้น..”“แค่โอบไหล่กัน.. กลายเป็นกอดกันได้ยังไง? นายอย่าพูดบิดเบือนความจริงนัก..!”ข่าวลือสามารถถูกหยุดได้ด้วยคนที่มีปัญญา หลิงหยุนโอบกงเสี่ยวลู่ต่อหน้าครูและนักเรียนนับพัน ทำให้คนมองกงเสี่ยวลู่เปลี่ยนไปมาก!ที่ระเบียงหน้าห้องเรียนของนักเรียนมัธยมปลายห้องหก..“พี่หลิงนี่โคตรอัจฉริยะแล้วก็กล้ามากเลย! ดูสิ.. แค่นี้ก็สามารถแบ่งคนออกเป็นสองข้างได้แล้ว!” กู่หยวนหลงมองตามหลังหลิงหยุนและกงเสี่ยวลู่ไป พร้อมกับพึมพำเบาๆ“นี่แค่เริ่มต้นว่ะ..” ซากัวจิ้งเสริมต่อพร้อมกับยิ้มสะใจ“ต่อหน้าครูแล้วก็นักเรียนมากมาย ถึงกับกล้าโอบไหล่ครูประจำชั้น! หลิงหยุนโคตรใจกล้า..”“เดี๋ยวนายคอยดูนะ.. ข่าวลือจะค่อยๆซาไปในเวลาอันรวดเร็ว!”