ตอนที่ 426

Dragon Emperor Martial God จักรพรรดิ์เทพมังกร – ตอนที่ 426 [ติดตามข่าวสารได้ที่เพจ : จักรพรรดิ์เทพมังกร ] บทที่ 426 : อาการป่วยทางจิต! กงเสี่ยวลู่พยายามที่จะทำสีหน้าเคร่งเครียดเหมือนปกติ แต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด เธอกลับนึกถึงเหตุการณ์ที่หลิงหยุนโอบไหล่เธอไว้เมื่อครู่ ลิฟท์ค่อยๆเคลื่อนขึ้นข้างบน และภายในพื้นที่ส่วนตัวเล็กๆในลิฟท์ กงเสี่ยวลู่จึงกล้าที่จะมองหน้าหลิงหยุนเต็มตา หลังจากมองเขาได้ครู่หนึ่งเธอก็พูดขึ้นว่า “หลิงหยุน.. เธอดูเปลี่ยนไป!” “งั้นเหรอ.. เปลี่ยนไปยังไงครับ?” หลิงหยุนยิ้มมุมปากก่อนจะถามขึ้น กงเสี่ยวลู่นิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบว่า “เธอดูกล้าขึ้นมาก แล้วก็ดูร้ายขึ้นด้วย แม้แต่ครูเธอยังกล้า.. กอด..” ความจริงแล้วกงเสี่ยวลู่เองเองตั้งใจที่จะพูดออกไปว่าหลิงหยุนกล้าที่จะโอบไหล่เธอ แต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไร เธอจึงได้เปลี่ยนจากคำว่า ‘โอบ’ เป็นคำว่า ‘กอด’ แทน เพราะโอบกับกอดนั้น.. ความหมายแตกต่างกันอย่างมาก แต่หลิงหยุนกลับตอบเสียงเบาๆว่า “ถ้าครูชอบ ผมกอดอีกก็ได้นะครับ!” กงเสี่ยวลู่เริ่มหายใจติดขัด และร่างเล็กๆของเธอก็เริ่มอึดอัดพร้อมกับหน้าร้อนผ่าว และพูดออกไปว่า “เธอกล้าเหรอ..” ทันใดนั้น.. กงเสี่ยวลู่ก็รู้สึกว่าเอวของเธอถูกรัดแน่น และปรากฏว่าเป็นมือใหญ่ๆของหลิงหยุนที่โอบเอวเธอไว้นั่นเอง “ครูครับ.. แบบเมื่อครู่เรียกว่าโอบ ส่วนแบบนี้ถึงจะเรียกว่ากอด..” หลิงหยุนพพูดกับกงเสี่ยวลู่เสียงเบา กงเสี่ยวลู่หายใจเร็วขึ้น และเริ่มรู้สึกเกร็งมากขึ้นกว่าเดิม แต่ครั้งนี้เธอกลับไม่ปฏิเสธ เพราะภายในจิตใจลึกๆเธอรู้สึกปลอดภัย.. ‘ไม่มีอะไรหรอก.. อีกอย่างในลิฟท์ก็ไม่มีใครเห็น..’ กงเสี่ยวลู่ปลอบใจตัวเอง เธอหายใจแรงจนหน้าอกกระเพื่อม และร่างบอบบางก็สั่นเล็กน้อยด้วยความกระวนกระวายใจ แต่จู่ๆกงเสี่ยวลู่ก็สั่งหลิงหยุนว่า “นี่เธอ.. เอามือออกได้แล้ว อย่าให้คนอื่นเห็น ไม่อย่างนั้นครูจะโกรธเธอแน่..” หลิงหยุนก้มศรีษะเข้าไปใกล้ใบหูของกงเสี่ยวลู่พร้อมกับกระซิบว่า “ครูครับ.. ครูคงลืมไปแล้วว่าห้องครูอยู่ชั้นห้า” เสียงของหลิงหยุนดังทะลุเข้าไปในรูหูของกงเสี่ยวลู่ เพียงเท่านั้นความรู้สึกเจ็บปวดบางอย่างก็ปะทุขึ้นมาในจิตใจของเธอ และรีบผลักร่างของหลิงหยุนออกทันที!กงเสี่ยวลู่นับว่าเป็นผู้หญิงที่ใจแข็งมาก แต่ไม่น่าเชื่อว่าหลิงหยุนกลับทำให้เธอเกิดความรู้สึกที่ยากจะต้านทานได้ ในใจของเธอจึงได้แต่ร่ำร้องว่า‘เป็นไปไม่ได้! ไม่เหมาะไม่ควร..!’“โอ๊ะ.. หลิงหยุนเธอเป็นอะไรไม๊? ครู.. ครูไม่ได้ตั้งใจจะผลักเธอ..”นั่นเป็นปฏิกิริยาตอบสนองตามสัญชาติญาณของกงเสี่ยวลู่ เธอเคยถูกทำร้ายมาก่อน ดังนั้นเมื่อเห็นท่าทีของหลิงหยุนเธอก็จึงเกิดอาการตื่นตระหนก และตอบสนองกลับในทันทีประตูลิฟท์ค่อยๆเปิดออก..หลิงหยุนยิ้มเล็กน้อยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขาทำท่าเป็นเจ้าหน้าที่โรงแรม ยืนอยู่หน้าประตูพร้อมกับโค้งตัวผายมือให้กงเสี่ยวลู่เป็นฝ่ายเดินออกไปก่อนกงเสี่ยวลู่เดินออกจากลิฟท์ไปด้วยความรู้สึกผิด และเสียใจ..หลิงหยุนเดินตามเข้าไปในห้อง และถือวิสาสะนั่งลงบนโซฟาอย่างไร้มารยาท และนั่งมองกงเสี่ยวลู่ที่กำลังเปลี่ยนรองเท้าท่อนขาเรียวยาวของกงเสี่ยวลู่นั้นสวยงาม หน้าอกก็ตั้งตรง ก้นก็กลมกลึงสมส่วน และท่าทางที่โน้มตัวลงเปลี่ยนรองเท้านั้นก็ช่างเป็นท่วงท่าที่น่าชม..“ครูครับ.. ครูเป็นผู้หญิงที่สวยมาก แต่ทำไมถึงไม่ยอมมีแฟน?” หลิงหยุนแสร้งทำเป็นถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น“เป็นเด็กห้ามยุ่งเรื่องของผู้ใหญ่!”กงเสี่ยวลู่เปลี่ยนรองเท้าเรียบร้อย และหลังจากที่รวมรวมสติได้ ก็หันไปดุหลิงหยุน..“จะดื่มอะไร?”กงเสี่ยวลู่หันไปถาม และหลิงหยุนก็ตอบกลับมายิ้มๆ “ผมหิวข้าวมากกว่า ครูทำอะไรให้ผมทานหน่อยได้ไม๊?”หลิงหยุนใช้เวลาอยู่กับหลินเมิ่งหานทั้งคืน เช้ามาก็รีบกลับไปรับหนิงหลิงยู่ จนถึงตอนนี้ยังไม่มีอะไรตกถึงท้องของเขาเลย“อะไรกัน? นี่เธอยังไม่ได้ทานข้าวเช้ามาเลยเหรอ? หรือตั้งใจจะลดน้ำหนัก?” กงเสี่ยวลู่ถามพร้อมกับพับแขนเสื้อขึ้น แต่หลิงหยุนกลับเพียงแค่ยิ้มตอบ แต่ไม่พูดอะไร“แล้วเธออยากกินอะไรล่ะ? เดี๋ยวครูจะทำให้ทาน..” กงเสี่ยวลู่เดินเข้าไปในห้องครัว“อะไรก็ได้ครับที่เร็วๆ?” หลิงหยุนทำตัวตามสบายราวกับเป็นบ้านของตัวเองเขาต้องการปล่อยให้ทุกอย่างค่อยเป็นค่อยไป เพราะมีอีกหลายเรื่องที่เขาต้องการคุยกับกงเสี่ยวลู่“ถ้างั้นเดี๋ยวครูทำอะไรง่ายๆให้เธอทานก็แล้วกัน? เธอจะกินบะหมี่ใส่ไข่ หรือว่าใส่หมูดีล่ะ?” กงเสี่ยวลู่ตะโกนถามออกมาจากในครัว