ตอนที่ 427

Dragon Emperor Martial God จักรพรรดิ์เทพมังกร – ตอนที่ 427 [ติดตามข่าวสารได้ที่เพจ : จักรพรรดิ์เทพมังกร ] บทที่ 427 : ลามปาม! “อะไรกัน?! ครูนี่นะอ้วน แล้วก็มีไขมัน?!” สิ่งที่ผู้หญิงกลัวที่สุดก็คือเรื่องของไขมันและความอ้วน ไม่เว้นแม้แต่กงเสี่ยวลู่! และคำพูดของหลิงหยุนก็สามารถเบี่ยงเบนความสนใจของเธอได้สำเร็จ ช่วงอายุระหว่างยี่สิบสองถึงยี่สิบแปดปีสำหรับผู้หญิงนั้น นับว่าเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุด แต่ตลอดหกปีที่ผ่านมานั้น กงเสี่ยวลู่กลับปล่อยเวลาในช่วงวัยสาวให้ผ่านไปอย่างไม่ใยดี แต่นั่นเป็นเพราะจิตใจของเธอยังไม่สามารถเปิดรับใครได้อีก แม้แต่ตัวเธอเองก็ไม่รู้ว่าควรทำเช่นไร “ครูอ้วนจริงๆเหรอ?” กงเสี่ยวลู่ตกใจและเป็นกังวลจนลืมฝ่ามือใหญ่ที่กำลังโอบเอวเธออยู่ ฝ่ามือใหญ่ของหลิงหยุนยังคงโอบกอด และลูบไล้เอวบอบบางของกงเสี่ยวลู่ไว้อย่างนุ่มนวล ในใจกลับนึกชื่นชม และเมื่อรู้ตัวว่ากำลังคิดเลยไปถึงร่างกายท่อนล่างของเธอ หลิงหยุนก็รีบหยุดทันที ‘นี่ถ้าข้าเผลอไผลทำอะไรที่เกินเลยไปกว่านี้ นางอาจจะลืมตัวเอาน้ำร้อนในหม้อนั่นราดข้าก็ได้..’ หลิงหยุนคิดแล้วก็รีบสงบจิตใจของตนเอง และซ่อนความรู้สึกที่ชั่วร้ายของตนเองไว้ กงเสี่ยวลู่รู้สึกอึดอัด เธอคนเล่นไข่ในหม้อเล่น แต่ก็รับรู้ได้ถึงสัมผัสจากฝ่ามือใหญ่ของหลิงหยุนที่ลูบไล้บริเวณเอวของเธออยู่ แต่ก็เป็นสัมผัสที่อ่อนโยนจนแทบไม่รู้สึก ตลอดหกปีมานี้ ร่างกายของเธอไม่เคยได้รับการสัมผัสจากเพศตรงข้ามเลยแม้แต่น้อย แต่วันนี้หลิงหยุนกลับกล้าลูบไล้เรือนร่างของเธอ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าหลิงหยุนได้สร้างความรู้สึกใหม่ๆให้กับเธอเช่นกัน มันเป็นความรู้สึกที่คล้ายถูกมดกัด อึดอัดและไม่สบบาย เป็นความรู้สึกที่แปลกจนยากที่จะอธิบายออกมาเป็นคำพูด แต่ก็ยากที่จะปฏิเสธและต่อต้าน ไม่จำเป็นต้องถามว่าเหตุใดกงเสี่ยวลู่จึงได้รู้สึกเช่นนั้น นั่นก็เพราะว่าเมื่อร่างกายของเธอต้องเผชิญกับความปรารถนาตามสัญชาติญาณ สติสัมปชัญญะก็พังทลายลงอย่างรวดเร็ว “เธอเชื่อฟังครูนะหลิงหยุน.. ออกไปจากห้องครัวก่อน แล้วก็ไปนั่งรอที่โซฟานะ! อย่าลืมถอดเสื้อออกมาด้วยล่ะ ครูจะได้เอาไปซักให้” กงเสี่ยวลู่ตัวสั่นจากสัมผัสของหลิงหยุน และเธอก็เริ่มรู้สึกอึดอัดจนต้องพูดอ้อมๆให้หลิงหยุนปล่อยมือจากเธอ แต่หลิงหยุนกลับคิดในใจว่า.. ตราบใดที่กงเสี่ยวลู่ไม่ปฏิเสธ เขาก็ยังคงมีโอกาสสำหรับบครั้งต่อไป หลิงหยุนจึงเดินออกจากห้องครัวไปนั่งที่โซฟาอย่างเชื่อฟัง แล้วจัดการถอดเสื้อเชิ้ตออก เผยให้เห็นกล้ามเนื้อบนร่างกายที่สวยงาม! ไม่นานนัก.. กงเสี่ยวลู่ก็เดินถือชามบะหมี่ที่หอมหวนเข้าไปในห้องนั่งเล่น และค่อยๆโน้มตัววางชามบะหมี่ลงบนโต๊ะตรงหน้าหลิงหยุนอย่างนุ่มนวล แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นมา กงเสี่ยวลู่ก็พบว่าร่างกายท่อนบนของหลิงหยุนนั้นเปลือยเปล่า เธอจึงได้แต่หน้าแดง! “นี่เธอไม่ได้สวมเสื้อกล้ามข้างในหรอกเหรอ?” กงเสี่ยวลู่หายใจแรง แล้วรีบหันหน้าหนีอย่างรวดเร็ว แต่สายตาก็แอบมองร่างกายเปลือยเปล่าของหลิงหยุนไม่ว่าจะในทีวี หรือในรายการเรียลลิตี้ต่างๆที่กงเสี่ยวลู่เคยดูมา เธอก็ไม่เคยเห็นร่างกายของใครที่สมบูรณ์แบบจนสามารถดึงดูดสายตาได้เหมือนกับร่างกายของหลิงหยุนมาก่อน“ผมไม่ชอบใส่ครับ..” หลิงหยุนตอบพร้อมกับฉีกยิ้ม แล้วดึงชามบะหมี่เข้าไปใกล้ก่อนจะถามต่อว่า “แล้วตะเกียบล่ะครับ..”กงเสี่ยวลู่ได้แต่คิดในใจว่า.. นี่เธอได้กลายเป็นอะไรของหลิงหยุนไปแล้วงั้นหรือ?! เธอถึงกับต้องไปหยิบตะเกียบมาบริการเขาด้วยหรือนี่?ในใจบ่นพึมพำ แต่ก็รีบเดินเข้าไปหยิบตะเกียบในครัวมาส่งให้หลิงหยุนอย่างอายๆ แต่ก็มีความสุข“ค่อยๆทานล่ะ ระวังลวกปาก! ครูจะเอาเสื้อของเธอไปซักให้..” พูดจบกงเสี่ยวลู่ก็เดินถือเสื้อของหลิงหยุนเข้าไปในห้องน้ำกลิ่นหอมของบะหมี่ที่แสนอร่อยฟุ้งไปทั่วทั้งห้อง และหลิงหยุนก็กินบะหมี่ชามใหญ่หมดไปอย่างรวดเร็ว“ขออีกชามครับ!”กงเสี่ยวลู่ที่เพิ่งซักเสื้อของหลิงหยุนเสร็จ และเดินออกมาพอดี จึงรีบเข้าไปในครัวทำบะหมี่มาให้เขาอีกหนึ่งชามบะหมี่ที่มีกลิ่นหอมหวนสองชามใหญ่ ได้ลงไปอยู่ในกระเพาะของหลิงหยุนอย่างรวดเร็ว ตอนนี้หลิงหยุนรู้สึกอิ่มมาก อีกอย่างน้ำหนักของเขาก็ลดลงไปเยอะ กินแค่นี้ก็คงไม่มีผลอะไร“อิ่มมากเลยครับ..” หลิงหยุนผลักชามที่กินเสร็จแล้วออกไปพร้อมกับเอ่ยชม“บะหมี่ของครูอร่อยมากจริงๆ กลิ่นก็น่าทานมาก..”กงเสี่ยวลู่ยื่นกระดาษเช็ดปากให้หลิงหยุนด้วยใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความสุข จากนั้นก็จัดการเก็บและทำความสะอาดโต๊ะ“เธอกินเก่งไม่เบาเลยนี่.. ต่อไปถ้าหิวก็มาหาครูที่ห้องก็ได้ ครูจะทำอาหารให้กิน..” กงเสี่ยวลู่พูดขณะเดินเอาชามไปเก็บในครัวหลิงหยุนตอบกลับยิ้มแย้ม “ไม่กลัวว่าคนจะซุบซิบนินทาแล้วเหรอครับ?”สีหน้าของกงเสี่ยวลู่ทั้งโกรธและอาย เธอมองหลิงหยุนพร้อมกับคิดในใจว่า ‘เธอแตะเนื้อต้องตัวฉันตั้งหลายครั้งแล้ว ก่อนหน้านี้อาจจะเป็นแค่ข่าวลือ แต่ตอนนี้ก็เป็นจริงแล้วไง จะมีประโยชน์อะไรที่จะกลัวอีก?’คาบเรียนที่สองเพิ่งจะเริ่มไปได้เพียงแค่ห้านาทีแล้ว ยังเหลือเวลาอีกตั้งสี่สิบนาที แต่จู่ๆ ทั้งคู่ก็เงียบกันไปเฉยๆ ห้องทั้งห้องจึงกลับกลายเป็นเงียบฉี่ และบรรยากาศภายในห้องก็เริ่มอึมครึม หญิงโสดกับชายโสดต่างก็นิ่งเงียบไปทั้งคู่หลังจากผ่านไปครู่ใหญ่..“หลิงหยุน.. เรื่องราวที่เกิดขึ้นหลายวันนี้ ครูไม่นึกตำหนิเธอเลยนะ มันไม่ใช่ความผิดของเธอ เพราะความจริงแล้วผู้อำนวยการได้ตามจีบครูมานานถึงสี่ปี แต่ครูก็ปฏิเสธเขาไปหลายครั้ง และครั้งนี้เขาก็อาศัยโอกาสนี้ตอบโต้ครูกลับ.. ก็เท่านั้นเอง!”