ตอนที่ 439

Dragon Emperor Martial God จักรพรรดิ์เทพมังกร – ตอนที่ 439 [ติดตามข่าวสารได้ที่เพจ : จักรพรรดิ์เทพมังกร ] บทที่ 439 : มันจบแล้ว! “ลุงหลงครับ.. ผมเพิ่งสั่งให้ตี้เสี่ยวอู๋ไปจัดการถล่มบริษัทชิงหยุนโปรดักชั่นมา..” หลิงหยุนและหลงคุนนั่งคุยกันอยู่ต่ออีกครู่หนึ่ง และจู่ๆหลิงหยุนก็พูดเรื่องนี้ขึ้นมา เพื่อต้องการฟังความเห็นจากหลงคุนซึ่งเป็นหัวหน้าแก๊งมังเขียว และเป็นผู้ที่คร่ำหวดอยู่ในวงการนักเลงมานาน หลงคุนเพียงแค่ยิ้มเล็กน้อย “งั้นรึ! บริษัทนี้เพิ่งจะมาเปิดในเมืองจิงฉูได้เพียงแค่สองสามปี และดูเหมือนจะเป็นอันตรายกับเด็กสาวๆในระดับมหาวิทยาลัยอย่างมาก พวกมันหากินด้วยการบังคับเด็กสาวๆให้ขายบริการ พังทิ้งก็ดีแล้วนี่!” หลิงหยุนพยักหน้าและถามต่อว่า “แล้วเถียนป๋อเตากับกู่เหลียนซัน.. ผมควรจัดการกับพวกมันสองคนยังไงดี?” หลงคุนตอบกลับไปยิ้มๆ “พูดตามตรงนะ.. สองคนนั่นไม่มีประโยชน์อะไรกับเธอเลย โดยเฉพาะอย่างยิ่งเถียนป๋อเตา ตอนนี้ก็เหลือแต่ตัวแล้ว! ส่วนกู่เหลียนซันนั้น คงจะมีประโยชน์กับหลานชายในการใช้รีดเงินจากกู่เหลียนซันได้บ้าง..” หลิงหยุนเองก็กำลังคิดจะทำเช่นนั้นอยู่พอดี แต่หลงคุนก็ชิงพูดขึ้นก่อนว่า “แต่ในความคิดของฉัน น่าจะส่งสองคนนี้ให้กับถังเทียนห่าวกับหลี่ยี่เฟิงเป็นผู้จัดการ เพราะสองคนนั้นรอคอยวันที่จะจัดการถอนรากถอนโคนหลัวจ้งมานานแล้ว หากทั้งคู่ได้ตัวเถียนป๋อเตากับกู่เหลียนซันไปก็คงจะเป็นประโยชน์กับพวกเขามาก..” หลิงหยุนขมวดคิ้วเล็กน้อย “แต่ลุงถังกับลุงหลี่ยังอยู่ระหว่างโดนตั้งคณะกรรมการสอบวินัยอยู่ไม่ใช่เหรอครับ?” หลงคุนยิ้มพร้อมกับตอบไปว่า “หลานชายอาจจะยังไม่เข้าใจระบบภายในของทางราชการเท่าไหร่ เปรียบเทียบแล้วหลี่ยี่เฟิงก็ไม่ต่างจากเจ้าเมืองจิงฉู ส่วนพ่อของถังเทียนห่าวก็เป็นถึงนายพลเก่า แต่ต้องบอกว่าที่พวกเขาต้องโชคร้ายนั้นก็เพราะเรื่องของเธอ ไม่อย่างนั้นก็ยากที่ใครจะทำอะไรพวกเขาทั้งสองคนได้..” “และตัวแปรที่สำคัญที่สุดของเรื่องนี้ก็คือตระกูลซัน ซันเทียนเปียวจงใจมาสร้างความปั่นป่วนให้กับเมืองจิงฉู แล้วก็จงใจให้สองคนนั้นถูกปลดเพื่อไม่ให้ใครปกป้องเธอได้อีก ตอนนี้หลานชายได้จัดการซันเทียนเปียวไปแล้ว ตระกูลซันที่เป็นเหมือนภูเขาลูกใหญ่ที่กีดขวางสองคนนี้ก็ได้ถูกยกออกแล้ว และตอนนี้ทุกอย่างก็กำลังจะเปลี่ยนแปลงอย่างมหาศาล!” “ถ้าฉันเดาไม่ผิด.. วันนี้คงต้องมีข่าวอะไรแน่!” ระหว่างที่หลงคุนพูดอยู่นั้น ดวงตาของเขาก็เป็นประกายและแย้มยิ้มออกมาคล้ายกับว่าได้รับข่าวอะไรบางอย่างมาแล้ว และยังไม่ทันไร เสียงโทรศัพท์มือถือของหลิงหยุนก็ดังขึ้น เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาดูก็พบบว่าเป็นถังเมิ่งที่โทรเข้ามา หลิงหยุนรีบกดรับสายทันที และได้ยินเสียงที่ตื่นเต้นของถังเมิ่งดังมาจากปลายสาย “พี่หยุน.. สำเร็จแล้ว! มันโคตรเจ๋งเลย ฮ่า..ฮ่า..” หลิงหยุนถามยิ้มๆ “เกิดอะไรขึ้น.. นี่นายดีใจเรื่องอะไรกัน?” ถังเมิ่งหัวเราะอย่างมีความสุขแล้วพูดต่อว่า “พี่หยุน.. มีข่าวดีสองเรื่อง! เรื่องแรก – คณะกรรมการที่ทำการสอบสวนลุงหลี่ถูกเรียกกลับไปวันนี้โดยไม่รู้สาเหตุ เรื่องที่สอง – พ่อของฉันพ้นข้อกล่าวหาแล้วนะ แล้วก็ได้กลับมาเป็นหัวหน้าสำนักงานรักษาความมั่นคงแล้วด้วย!”หลิงหยุนเงยหน้าขึ้นมองหลงคุนด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ พร้อมกับคิดในใจว่าขิงยิ่งแก่ก็ยิ่งเผ็ดจริงๆ เขาจึงรีบถามถังเมิ่งกลับไปว่า“แล้วหลัวจ้งล่ะ?”ถังเมิ่งหัวเราะเสียงดังอย่างมีความสุขแล้วเล่าให้หลิงหยุนว่า “หลัวจ้งน่ะเหรอ? ตอนนี้กรรมสนองมันแล้ว มันก็โดนควบคุมตัวไว้ชั่วคราวเหมือนที่พ่อฉันโดนนั่นล่ะ แล้วก็กำลังถูกตั้งกรรมการสอบสวน ตอนนี้มันไม่เหลืออะไรแล้ว!”หลิงหยุนได้แต่คิดว่าเหตุใดทุกอย่างถึงได้พลิกจากหน้ามือเป็นหลังมือได้อย่างรวดเร็วถึงเพียงนี้?! แต่เขาก็ไม่ได้แสดงปฏิกิริยาอะไรออกไป และถามถังเมิ่งต่อว่า“แล้วตอนนี้พวกเราควรทำยังไงต่อ?”ถังเมิ่งตอบกลับในทันที “ไม่ต้องทำอะไรพี่หยุน.. พ่อเพิ่งจะโทรสั่งฉันให้มาบอกให้พี่ช่วยส่งตัวเถียนป๋อเตากับกู่เหลียนซันให้เขาด้วย!”และนั่นยิ่งทำให้หลิงหยุนทึ่งอย่างมาก เขาบอกทางมาบ้านของหลงคุนให้ถังเมิ่งรู้เพื่อให้ขับรถมาหาเขาที่นี่ แล้วจึงวางสายไปหลิงหยุนพุ่งไปหาหลงคุนพร้อมกับพูดออกมาด้วยความตื่นเต้น “ลุงหลง.. ไม่น่าเชื่อว่าลุงหลี่กับลุงถังถูกปล่อยตัวแล้ว!”หลงคุนได้ยินเรื่องราวทั้งหมดตั้งแต่ที่หลิงหยุนคุยโทรศัพท์แล้ว เขาจึงได้แต่หัวเราะ “เรื่องในระบบราชการ.. บทจะช้าก็ช้าจนคนรอตายกันไปข้าง แต่บทจะเร็วก็เปลี่ยนแปลงเพียงแค่ชั่วข้ามคืน”จากนั้นหลงคุนก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา และโทรสั่งเพียงสองประโยคแล้วจึงรีบวางสายไป“เอาล่ะ.. ฉันจัดการสั่งลูกน้องเรียบร้อยแล้ว! ถ้าถังเมิ่งมาถึงหลานชายก็ให้เขาไปรับสองคนนั่นไปที่สถานีตำรวจได้เลย ที่เหลือก็ปล่อยให้เป็นเรื่องของทางการไป ครั้งนี้นับว่าเป็นจุดจบของหลัวจ้งแล้ว!”หลิงหยุนยิ้มพร้อมกับพยักหน้า เรื่องใหญ่ๆในสมองของเขาได้ผ่านพ้นไปอีกหนึ่งเรื่องแล้วเพียงแค่ยี่สิบนาทีถังเมิ่งก็ขับรถมาถึง หลังจากที่เขาเดินเข้าไปในบ้าน ก็รีบเอ่ยทักทายหลงคุนด้วยความเคารพนบนอบพร้อมกับเล่ารายละเอียดต่างๆให้กับหลงคุนฟังหลังจากได้ฟังรายละเอียดทั้งหมดแล้ว หลงคุนก็ไม่ได้ออกความเห็นใดๆ เขาเพียงแค่ให้ที่อยู่และเบอร์โทรศัพท์พร้อมกับบอกว่ากู่หลียนซันและเถียนป๋อเตาถูกคุมตัวอยู่ที่นั่น ซึ่งก็ไม่ห่างจากที่นี่มากนักหลงหวู่เดินออกมาจากบ้านพอดี เมื่อเห็นว่าหลิงหยุนกำลังจะกลับ ในใจก็รู้สึกผิดหวัง และต้องการจะไปกับหลิงหยุนด้วย แต่หลงคุนห้ามไว้เสียก่อนหลังจากที่หลิงหยุนกับถังเมิ่งออกไป หลงคุนก็ได้ตำหนิลูกสาวของตนเอง “ลูกพ่อ.. ที่พ่อบอกไว้ ลูกลืมหมดแล้วหรือยังไง?”“หลิงหยุนเป็นคนที่มีพรสวรรค์สูงมาก เมืองจิงฉูเล็กๆแห่งนี้ไม่สามารถยึดเขาไว้ได้ ถ้าลูกไม่ต้องการอยู่ที่นี่คนเดียว ก็ทำในสิ่งที่ควรทำ แล้วหลิงหยุนจะมองเห็นลูกอยู่ในสายตาเอง!”