ตอนที่ 440

Dragon Emperor Martial God จักรพรรดิ์เทพมังกร – ตอนที่ 440 [ติดตามข่าวสารได้ที่เพจ : จักรพรรดิ์เทพมังกร ] บทที่ 440 : พ่อครัวจำเป็น! หนิงหลิงยู่พยักหน้าและมองเฉิงเมี่ยนด้วยสายตาอ่อนโยน แววตาสดใสและขนตางอนยาวกระพริบถี่ๆนั้น จับจ้องอยู่ที่ใบหน้าแดงก่ำของเฉิงเมี่ยน “ได้สิ!” หนิงหลิงยู่ลุกขึ้นยืนแล้วพูดกับเฉิงเมี่ยนว่า “แต่ในห้องคนมีคนอยู่เต็มไปหมด พวกเราออกไปคุยกันข้างนอกดีกว่า..” นักเรียนในห้องต่างก็มองภาพตรงหน้าด้วยความตกใจ เฉิงเมี่ยนผู้หยิ่งยะโสกลับเป็นคนเดินเข้าไปคุยกับหนิงหลิงยู่ก่อน ทุกคนต่างพากันจ้องมองภาพที่ไม่เคยได้เห็นมาก่อนนี้อย่างตกตะลึง! หนิงหลิงยู่และเฉิงเมี่ยนเดินออกไปยืนอยู่ที่ราวระเบียงนอกห้อง จากนั้นหนิงหลิงยู่ก็เอ่ยขึ้นว่า “มีอะไรก็พูดมาได้เลย!” ตอนนี้หน้าของเฉิงเมี่ยนแดงก่ำไปจนถึงใบหู เธอกัดริมฝีปากแน่นอยู่เป็นเวลานาน ก่อนจะก้มหน้าลงพร้อมกับพูดขึ้นว่า “หลิงยู่.. ฉัน.. ฉันเคยทำไม่ดีกับเธอไว้มาก ตอนนี้ฉันสำนึกผิดแล้ว ก็เลยอยากจะมาขอโทษ และขอให้เธอยกโทษให้ด้วยจะได้ไม๊? ฉัน..” สำหรับเฉิงเมี่ยน.. การจะพูดคำเหล่านี้ออกมาจากปากได้นั้น นับว่าเป็นความลำบากยากเย็นอย่างยิ่ง หรือแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยด้วยซ้ำ เธอถึงกับต้องบังคับตัวเองอย่างมากเพื่อให้พูดออกมาจนจบประโยค จากนั้นก็เอาแต่ก้มหน้า และไม่กล้ามองตาหนิงหลิงยู่อีกเลย.. เฉิงเมี่ยนคิดไม่ถึงว่า หนิงหลิงยู่จะยิ้มให้กับเธอพร้อมตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่นิ่งเรียบ “เธอบอกว่ามีเรื่องจะคุยกับฉัน.. ที่แท้ก็เป็นเรื่องนี้เองเหรอ?” เฉิงเมี่ยนอับอายมาก จึงได้แต่พยักหน้าและไม่กล้าพูดอะไรอีก.. หนิงหลิงยู่จึงยิ้มพร้อมกับพูดขึ้นว่า “พี่สาวของเธอมาก็อยู่ที่บ้านของฉันสองวัน เธอเป็นคนน่ารักมากเลย แล้วก็เข้ากับฉันได้ดีด้วย” เฉิงเม่ยเฟิงไปอยู่บ้านหลิงหยุนอย่างนั้นหรือ.. นี่เป็นครั้งแรกที่เฉิงเมี่ยนรู้เรื่องนี้ เธอจึงประหลาดใจไม่น้อย! เฉิงเมี่ยนอึ้งไปครู่หนึ่ง “พี่สาวของฉันเหรอ? นี่พี่สาวของฉันไปอยู่ที่บ้านเธอสองวันงั้นเหรอ?” หนิงหลิงยู่พยักหน้าเล็กน้อยพร้อมกับตอบไปว่า “ก็ใช่น่ะสิ.. มาตอนวันหยุดเชงเม้งวันสุดท้ายช่วงบ่ายๆ ตอนนั้นพี่สาวของเธอยังมาช่วยงานที่บ้านเลย แต่พอรู้ข่าวว่าที่บ้านของเธอเกิดเรื่องก็รีบกลับไปทันที..” เฉิงเมี่ยนพึมพำ “ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง แต่ทำไมพี่ใหญ่ถึงไม่เคยเล่าเรื่องนี้ให้ฉันฟังเลย..”หนิงหลิงยู่ยิ้มพร้อมกับพูดต่อว่า “เธอไม่ต้องขอโทษฉันก็ได้นะ.. เพราะเธอก็ไม่ได้ทำร้ายฉันสักหน่อย! คนเราเกิดมามีชะตากรรมต่างกัน เธอเป็นเจ้าหญิงที่สูงส่ง การมีบุคลิคท่าทางแบบนั้นก็ไม่ใช่เรื่องผิดอะไร..”“อะไรนะ.. ฉันไม่ได้ทำร้ายเธองั้นเหรอ?”เฉิงเมี่ยนนึกถึงสิ่งที่เธอทำกับหนิงหลิงยู่มาตลอดสามปี เธอรู้สึกอยากจะหาที่สักแห่งให้ตัวเองหลบหนีไปในตอนนี้ทันทีเมื่อสามอาทิตย์ก่อนหน้านี้ เฉิงเมี่ยนยังรู้สึกว่าตัวเองเป็นเจ้าหญิงที่สูงส่งอยู่เลย แล้วเธอก็ภาคภูมิใจกับความรู้สึกเช่นนั้นมาก เธอไม่เคยเห็นใครอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย แต่ตอนนี้.. เธอรู้แล้วว่าเจ้าหญิงตัวจริงนั้นไม่ใช่เธอ แต่คือหนิงหลิงยู่ที่อยู่ตรงหน้าเธอนี่เอง“หลิงยู่!”หนิงหลิงยู่ที่สวยงามชวนฝันราวกับนางฟ้าในเทพนิยาย ดูเหมือนเธอจะไม่เคยโกรธใคร เพียงแค่ยืนนิ่งๆ ไม่ต้องพูดอะไรออกมา ก็ราวกับมีรัศมีบางอย่างเปล่งประกายออกมารอบตัว เธอดูเป็นคนที่ภาคภูมิใจในตัวเอง แต่ก็ไม่ถือดีหรือหยิ่งจองหอง!เฉิงเมี่ยนรู้สึกว่ามีเพียงสิ่งเดียวที่เธอเหนือหนิงหลิงยู่ นั่นก็คือครอบครัวที่มีฐานะร่ำรวย ส่วนหนิงหลิงยู่เป็นเพียงแค่เด็กสาวหน้าตางดงามที่มาจากครอบครัวธรรมดาๆ และยังยากจนมากอีกด้วยนอกเหนือจากนั้นแล้ว.. ไม่มีอะไรเลยที่เฉิงเมี่ยนจะเหนือหนิงหลิงยู่ได้ ไม่ว่าจะเป็นรูปลักษณ์ วุฒิภาวะทางอารมณ์ การเรียน และอีกมากมาย หนิงหลิงยู่เหนือกว่าเธอทุกอย่างแต่นั่นยังไม่สำคัญ.. ที่สำคัญที่สุดก็คือหนิงหลิงยู่มีพี่ชายที่ยอดเยี่ยมเหนือคนธรรมดาอย่างหลิงหยุน!เฉิงเมี่ยนรู้ดีว่าหลิงหยุนนั้นกล้าหาญแล้วก็แข็งแกร่งเพียงใด! เพราะเธอได้เห็นหลิงหยุนสับซันเทียนเปียวเป็นชิ้นๆกับตาตัวเองหลังจากที่ได้เห็นเหตุการณ์ในคืนนั้น เฉิงเมี่ยนจึงเข้าใจได้ในทันทีว่า เพราะเหตุใดหลิงหยุนจึงกลายมาเป็นคนที่แข็งแกร่งและโด่งดังอย่างมาก เรียกได้ว่าสิ่งที่หลิงหยุนทำในคืนนั้น มันอยู่เหนือความรู้ความเข้าใจของเธอที่มีมาทั้งชีวิต มุมมองของเธอในตอนนี้ เงินทองไม่ว่าจะมีมากมายมหาศาลสักเพียงใด เมื่อเทียบกับหลิงหยุนแล้ว ก็ไม่มีค่าอะไรเลยแม้แต่น้อย!แต่ที่เฉิงเมี่ยนรู้นั้นยังนับว่าน้อยนิดมากนัก เธอยังไม่รู้ว่าแม่ของหนิงหลิงยู่เองก็มาจากตระกูลที่คนทั้งประเทศเคยให้ความเคารพนับถือมาก่อนหนิงหลิงยู่ยังคงนิ่งสงบเหมือนเดิม แววตาของเธอเต็มไปด้วยความสงสาร แต่ก็ไม่แสดงออกให้เฉิงเมี่ยนเห็น และพูดออกไปด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน“เธออย่ากังวลไปเลย.. เธอไม่ได้ทำร้ายฉันเลยจริงๆ ฉันก็เลยไม่มีอะไรต้องยกโทษให้เธอ.. อีกอย่างต่อไปฉันก็คงจะไม่ค่อยได้มาโรงเรียนแล้วล่ะ..”เฉิงเมี่ยนได้ยินถึงกับตกใจ “ทำไมล่ะ? เธอ.. นี่เธอจะไม่สอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้วเหรอ?”หนิงหลิงยู่ยิ้มบบางก่อนจะมองออกไปไกลๆ และจู่ๆก็หัวเราะออกมาอย่างสดใส แต่ก็ไม่ได้อธิบายอะไร..ด้วยคะแนนของหนิงหลิงยู่นั้น ไม่จำเป็นที่เธอจะต้องมานั่งเรียนในโรงเรียนอีกด้วยซ้ำไป เธอเพียงแค่รอคอยให้ถึงวันสอบเอนทรานซ์ แล้วก็แค่เดินเข้าห้องสอบเท่านั้นเอง..ยิ่งไปกว่านั้น ฉินตงเฉี่วยยังบอกกับเธอว่าจะสอนอะไรให้กับเธออีกมากมายหลายอย่าง และเป็นเรื่องที่เธอเองก็ไม่เคยพบเห็นมาก่อน แล้วก็ต้องใช้เวลา หนิงหลิงยู่แทบจะทนรอให้ถึงเวลานั้นไม่ได้สำหรับคำพูดที่ไม่ดีต่างๆนานาของเฉิงเมี่ยนที่เคยพูดกับเธอนั้น หนิงหลิงยู่อาจจะรู้สึกโกรธบ้าง แต่ก็ไม่เคยเกลียด และความโกรธกับความเกลียดก็เป็นคนละเรื่องกัน..แต่ต่อให้หนิงหลิงยู่รู้สึกเกลียดเฉิงเมี่ยนจริง เมื่อเธอได้พบเฉิงเม่ยเฟิง และรู้ว่าเธอคือแฟนสาวของหลิงหยุน หนิงหลิงยู่ก็คงหายโกรธเฉิงเมี่ยนแล้ว เพราะถึงอย่างไรเฉิงเมี่ยนก็เป็นน้องสาวที่เฉิงเม่ยเฟิงรัก