ตอนที่ 441

Dragon Emperor Martial God จักรพรรดิ์เทพมังกร – ตอนที่ 441 [ติดตามข่าวสารได้ที่เพจ : จักรพรรดิ์เทพมังกร ] บทที่ 441 : น้ำลายมังกร โสม สมุนไพรเหอโชวู! “หลิงหยุน.. เจ้าจะเป็นคนทำอาหารใช่ไม๊?” ดวงตาคู่สวยของฉินตงเฉี่วยจ้องมองไปยังหลิงหยุนพร้อมกับถามด้วยน้ำเสียงเชิงบังคับ.. ระหว่างสามคนนั้น ฉินตงเฉี่วยอาวุโสที่สุด และยังมีฐานะเป็นถึงน้าสาวของหนิงหลิงยู่ ส่วนตัวหนิงหลิงยู่เองก็ทำไม่เป็น หลิงหยุนจึงหมดหนทางเลือก ได้แต่เดินถือวัตถุดิบเข้าครัวไป ความจริงแล้วหนิงหลิงยู่เองก็ได้เรียนรู้เรื่องการทำอาหารจากนางฉินจิวยื่อมาบ้าง และสามารถทำอาหารพื้นๆธรรมดาๆได้ สีสันและรสชาติก็ไม่แตกต่างจากที่นางฉินจิวยื่อทำสักเท่าไหร่ แต่เธอก็ทำได้เพียงแค่อาหารพื้นๆเท่านั้น อาหารทะเลอย่างกุ้งมังกรอะไรพวกนี้ หนิงหลิงยู่ไม่สามารถทำได้ และไม่ยอมทำด้วย! ทั้งฉินตงเฉี่วยและหนิงหลิงยู่นั้น อาจจะยังไม่รู้ว่านอกจากหลิงหยุนจะเป็นนักชิมและนักกินแล้ว เขายังค่อนข้างมีประสบการณ์ในการทำอาหารมามากด้วย “พี่ใหญ่.. พวกเราทำอาหารพื้นๆให้น้าหญิงกินก็ได้ ฉันทำให้เอง” หนิงหลิงยู่เป็นกังวลเพราะท่าทางของหลิงหยุนดูกระอักกระอ่วนมาก เธอจึงๆได้แต่กระซิบบอก หลิงหยุนมองฉินตงเฉี่วยและหนิงหลิงหยุนพร้อมกับคิดในใจว่า ได้เวลาที่เขาต้องแสดงฝีมือเสียแล้ว จากนั้นก็ลงไปเปิดท้ายรถ และจัดการหิ้วกุ้งมังกรขนาดใหญ่มากสองตัวออกมา สองสาวถึงกับร้องออกมาอย่างดีใจ “ข้าเป็นคนทำก็ได้.. แต่น้าหญิงกับหลิงยู่ต้องมาเป็นลูกมือ!” “ห๊ะ..?!” “หลิงหยุน.. นี่เจ้าทำอาหารเป็นจริงๆน่ะเหรอ?” ฉินตงเฉี่วยและหนิงหลิงยู่คิดไม่ถึงว่าหลิงหยุนจะทำอาหารเป็นจริง มันเป็นเรื่องที่เหลือเชื่อสำหรับพวกเธอสองคน สาวสวยสองคนได้แต่มองหน้ากัน หนิงหลิงยู่เลียริมฝีปากพร้อมกับกระซิบว่า “พี่ใหญ่.. พี่ไม่เคยเข้าครัวมาก่อน แล้วกุ้งมังกรสองตัวนี้ก็ราคาแพงมากเลยนะ..” หนิงหลิงยู่กังวลว่าหลิงหยุนจะทำอาหารดีๆเสียของต่อหน้าฉินตงเฉี่วย ยิ่งไปกว่านั้น แถวบ้านก็มีอาหารทะเลที่ปรุงเสร็จแล้วขายมากมาย กุ้งมังกรสองตัวนี้ก็สามารถเก็บไว้ได้อีกตั้งสองสามวัน หลิงหยุนยิ้ม “ไปกันได้แล้วสาวสวยทั้งสองคน ช่วยกันหิ้วกุ้งหอยปูปลาเข้าครัวกันเร็วเข้า!” ระหว่างที่พูดหลิงหยุนก็เดินผ่านหน้าฉินตงเฉี่วยและหนิงหลิงยู่ที่กำลังยืนตะลึงเข้าไปในบ้านอย่างไม่สนใจ “หลิงยู่.. เจ้าเด็กดื้อนั่นทำอาหารเป็นจริงๆเหรอ?” ฉินจิวยื่อพยายามถือของไปให้ได้มากที่สุด และให้หนิงหลิงยู่ถือเฉพาะปลา แล้วทั้งคู่ก็เดินเข้าไปในบ้าน แต่ก็ไม่วายที่จะหันไปถามหนิงหลิงยู่“เอ่อ.. หนูไม่เคยเห็นพี่ใหญ่เข้าครัวเลยค่ะ..” หนิงหลิงยู่ตอบตามความจริงเมื่อฉินตงเฉี่วยได้ยิน ใบหน้าของเธอและหนิงหลิงยู่ก็มีแววเสียดายปรากฏขึ้นมาทันที นางได้แต่ถอนหายใจและพูดขึ้นว่า“เฮ้อ.. สงสัยพอทำเสร็จ กุ้งมังการของน้าคงจะถูกเจ้าเด็กดื้อนั่นทำจนไม่เหลืออะไรแน่..”หลิงหยุนได้ยินเสียงสองสาวคุยกันอย่างชัดเจน เขาเพียงแค่ยิ้มและไม่โต้ตอบ แล้วถือกุ้งมังกรสองตัวตรงเข้าไปในครัวหลิงหยุนทำอาหารเป็นจริงๆน่ะหรือ!?หลิงหยุนไม่เพียงแค่ทำอาหารเป็น แต่ยังเก่งมากเลยทีเดียว! นอกจากชื่นชอบการกินเป็นชีวิตจิตใจแล้ว ฝีมือการทำอาหารของเขายังสุดยอดอีกด้วย!เมื่อครั้งที่อยู่ในโลกบ่มเพาะที่ยิ่งใหญ่นั้น แม้เขาจะสำเร็จถึงขั้นจำศีลที่สามารถอดอาหารได้เป็นเวลานานๆนั้น แต่ความอยากในรสชาติอาหารก็เป็นเรื่องที่รบกวนเขาอยู่เสมอในโลกบ่มเพาะที่ยิ่งใหญ่นั้น ไม่ว่าเขาจะบินอยู่บนท้องฟ้า วิ่งอยู่บนพื้นแผ่นดิน หรือแม้แต่ว่ายอยู่ในน้ำ หากสายตาของหลิงหยุนเหลือบไปเห็นอะไรเข้า เขาก็สามารถจับมาทำเป็นอาหารได้ทันที ไม่ว่าจะเป็นต้ม นึ่ง ผัด หรืออะไรก็ได้ทั้งนั้น ดังนั้นฝีมือการทำอาหารของหลิงหยุน จึงไม่ได้ด้อยไปกว่าทักษะทางด้านการแพทย์ของตนเองเลยแม้แต่น้อยดังนั้น การทำอาหารจึงนับว่าเป็นงานอดิเรกที่เขาชื่นชอบอย่างมาก เพราะการฝึกฝนบ่มเพาะเพียงอย่างเดียวนั้นเป็นเรื่องที่น่าเบื่อหน่ายมาก และจะน่าเบื่อที่สุดก็ตอนที่ฝึกเพื่อเข้าสู่ขั้นจำศีล เพราะเป็นช่วงที่เขาไม่สามารถกินอะไรได้เมื่อหลิงหยุนไปถึงในครัว เขาก็ต้องพบกับปัญหาใหญ่ที่สุดซึ่งแน่นอนว่าไม่ใช่การทำอาหารอย่างแน่นอน แต่เป็นเครื่องมือเครื่องใช้ที่ทันสมัยภายในห้องครัวต่างหาก หลิงหยุนไม่รู้วิธีใช้ จึงต้องขอความช่วยเหลือจากหนิงหลิงยู่ในบ้านเดี่ยวหลังใหญ่โตเช่นนี้ ห้องครัวก็ต้องใหญ่โตตามไปด้วย แล้วก็เต็มไปด้วยเครื่องครัวที่ทันสมัยจนหลิงหยุนถึงกับมืดแปดด้าน“เครื่องใช้ในครัวพวกนี้ดูดีมากทีเดียว..”หลิงหยุนเห็นห้องครัวแล้วก็ได้แต่คิดว่าทั้งถังเมิ่ง เฉิงเม่ยเฟิง แล้วก็หนิงน้อย คงจจะต้องใส่ใจกับการตกแต่งบ้านอย่างมากจริงๆเมื่อฉินตงเฉี่วยและหนิงหลิงยู่เดินเข้ามาในครัว หลิงหยุนจึงได้โอกาสถามหนิงหลิงยู่ถึงวิธีใช้เครื่องไม้เครื่องมือแต่ละชนิด และขอให้เธอช่วยสาธิตวิธีการใช้ให้ดูหลิงหยุนมีความจำเป็นเลิศและสามารถเข้าใจอะไรได้ง่าย หนิงหลิงยู่สาธิตให้เขาดูเพียงแค่ครั้งเดีว หลิงหยุนก็สามารถจดจำได้หมดฉินตงเฉี่วยเห็นหลิงหยุนที่ทำไม่เป็นแม้แต่เปิด-ปิดเตา ก็ได้แต่อึ้งไป.. และอดที่จะคิดไมได้ว่าหลิงหยุนไม่เคยแม้แต่จะเดินเข้าห้องครัวมาก่อน แล้วยังคิดจะทำอาหารทะเลอีก! ฝันไปเถอะ!“เอาล่ะ.. พวกเธอทำกันไปก็แล้วกันนะ น้าหญิงจะออกไปนั่งรอข้างนอก..” ฉินตงเฉี่วยรู้สึกหมดหวังและได้แต่ส่ายหน้าไปมาหลิงหยุนได้แต่แอบยิ้ม เขาหยิบอาหารทะเลทุกชนิดขึ้นมากองไว้ และฟังหนิงหลิงยู่ที่กำลังอธิบาย และสาธิตการใช้เครื่องครัวแต่ละชนิดให้ฟังอย่างตั้งอกตั้งใจ พร้อมกับพยักหน้ารับรู้เป็นระยะๆหนิงหลิงยู่รู้ดีว่าความจำของหลิงหยุนนั้นเป็นเลิศเพียงใด และเมื่อจำได้แล้วก็ไม่มีทางลืม ถึงแม้เธอจะมั่นใจว่าหลิงหยุนไม่มีทางทำอาหารทะเลสำเร็จได้ แต่ก็ยินดีที่จะอธิบายให้หลินหยุนฟังอย่างตั้งใจเช่นกันนั่นเพราะว่าเธอชื่นชอบความรู้สึกเช่นนี้ ความรู้สึกที่เธอได้อยู่กับพี่ใหญ่ มันเป็นความอบอุ่นที่ทำให้หนิงหลิงยู่รู้สึกมีความสุขอย่างมาก“พี่ใหญ่คะ.. ฉันจะช่วยถอดเกล็ดปลาให้นะคะ!” หนิงหลิงยู่เอ่ยปากที่จะช่วยหลิงหยุนถอดเกล็ดปลาที่มีราคาแพง