ตอนที่ 442

Dragon Emperor Martial God จักรพรรดิ์เทพมังกร – ตอนที่ 442 [ติดตามข่าวสารได้ที่เพจ : จักรพรรดิ์เทพมังกร ] บทที่ 442 : ผู้ยิ่งใหญ่แห่งเมืองจิงฉู! หนิงหลิงยู่กินจนท้องแทบบแตก และตอนนี้ท้องของเธอก็โตขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย แม้จะเริ่มรู้สึกอิ่ม แต่ก็ยากที่จะวางตะเกียบในมือลงได้ ทั้งคู่กินกันจนอิ่มแป้แล้ว จึงได้สังเกตุเห็นว่าหลิงหยุนยังไม่ได้ขยับตะเกียบในมือของเขาเลยแม้แต่น้อย หนิงหลิงยู่เห็นหลิงหยุนยังไม่ได้กิน จึงได้แต่พูดอย่างเสียใจว่า “พี่ใหญ่คะ.. แทบไม่มีอะไรเหลือเลย แล้วพี่..” หลิงหยุนที่นั่งอยู่ตรงกลางระหว่างฉินตงเฉี่วยและหนิงหลิงยู่ เอื้อมมือไปเช็ดริมฝีปากให้กับหนิงหลิงยู่พร้อมกับพูดยิ้มๆ “ไม่ต้องห่วงพี่หรอก.. วันนี้พี่ไม่ค่อยหิว กินที่เหลือนี่ก็อิ่มแล้ว!” หลิงหยุนเริ่มลงมือทานอาหาร และเขาก็กินอย่างรวดเร็ว เพียงแค่ไม่ถึงสิบนาทีอาหารที่เหลือบนโต๊ะก็ถูกกวาดลงท้องของเขาจนหมด ฉินตงเฉี่วยนั่งมองหลิงหยุนทานอาหารแล้วก็อดยิ้มไม่ได้ ในแววตาคู่สวยของนางนั้นมีบางอย่างที่พิเศษ เมื่อหลิงหยุนกินเสร็จ นางจึงหยิบกระดาษเช็ดปากยื่นให้กับเขาและพูดขึ้นว่า “เช็ดปากขอเจ้าซะ!” หนิงหลิงยู่เองก็รีบส่งแก้วน้ำดื่มอุ่นๆให้กับหลิงหยุน ใบหน้าสวยงามชวนฝันของเธอเปี่ยมไปด้วยความสุขและศัรทธาที่มีต่อหลิงหยุน หลิงหยุนเห็นว่าฉินตงเฉี่วยกำลังอารมณ์ดี และโอกาสดีๆอย่างนี้หลิงหยุนย่อมไม่พลาดอย่างแน่นอน เขาจึงรีบบใช้โอกาสนี้ร้องขอบางสิ่งบางอย่าง หากหลิงหยุนต้องการไปอยู่กับเทพธิดาหลินเมิ่งหานในคืนนี้ แน่นอนว่าฉินตงเฉี่วยคือตัวแปรสำคัญที่สุด หากเขาผ่านด่านนี้ไปไม่ได้ อย่างอื่นก็อย่าได้หวัง! “น้าหญิง.. คือข้า.. คืนนี้ข้าอยากจะขอไป..” หลิงหยุนอ้าปากพูดอึกๆอักๆพร้อมกับยิ้มให้ฉินตงเฉี่วย “มีธุระอีกแล้วใช่ไม๊?” ฉินตงเฉี่วยจ้องหลิงหยุน และริมฝีปากสวยงามก็เอื้อนเอ่อยออกมา หนิงหลิงยู่รีบกระซิบบอกว่า พี่ใหญ่ของเธอจะไม่กลับบ้านคืนนี้!“น้าหญิง.. ช่วงนี้ข้ามีธุระมากมายที่ต้องไปจัดการ อาทิตย์นี้ก็จะยุ่งๆทั้งอาทิตย์..” หลิงหยุนอธิบายยิ้มๆฉินตงเฉี่วยมองหนิงหลิงยู่พร้อมกับบครุ่นคิดเล็กน้อย แต่ก็แอบส่งกระแสจิตบอกหลิงหยุนว่า“เจ้าเด็กดื้อ.. วันนี้เจ้าทำให้ข้าพอใจมาก! แต่เจ้ารู้ไม๊ว่าเวลาที่เจ้าไม่อยู่บ้าน หลิงยู่จะเป็นห่วงแล้วก็กังวลมาก!”หลิงหยุนเองก็รู้ว่าหนิงหลิงยู่นั้นเป็นห่วงเป็นใยเขาเพียงใด เขาจึงส่งกระแสจิตตอบกลับไปว่า“น้าหญิง.. อาทิตย์นี้ข้ายุ่งมากจริงๆ มีเรื่องต้องไปสะสางอีกมากมาย แต่ข้ารับปากว่าหลังจากอาทิตย์นี้ไปแล้ว ก็จะไม่ยุ่งมากมายขนาดนี้แล้ว ถึงตอนนั้นก็จะอยู่บ้านเป็นเพื่อนหลิงยู่ได้!”ฉินตงเฉี่วยพยักหน้าตกลง หลิงหยุนถึงกับถอนหายใจด้วยความโล่งอก ส่วนฉินตงเฉี่วยก็พูดขึ้นว่า“เอาล่ะหลิงหยุน.. ข้าจะให้เวลาเจ้าหนึ่งอาทิตย์ไปจัดการธุระปะปังของเจ้าให้เรียบร้อย หลังจากหนึ่งอาทิตย์ไปเป็นอันว่าหมดเวลาของเจ้าแล้ว!”หลิงหยุนฟังแล้วก็ได้แต่ยิ้มดีใจพร้อมกับพูดขึ้นว่า “หนึ่งอาทิตย์ก็พอแล้วล่ะ ไว้พี่จะกลับมาสอนเธอขับรถ ดีไม๊หลิงยู่?”หนิงหลิงยู่รู้ดีว่าเธอไม่สามารถห้ามหลิงหยุนได้ เธอได้แต่กัดริมฝีปากแน่นพร้อมกับพูดขึ้นว่า“พี่ใหญ่.. พี่อยู่ข้างนอกระวังตัวด้วย อย่าให้ฉันกับน้าหญิงต้องเป็นห่วง..”ฉินตงเฉี่วยได้ฟังถึงกับยิ้มออกมา เธอหันไปตบไหล่ของหลิงหยุนพร้อมกับร้องเตือนว่า“ได้ยินหรือยังเจ้าเด็กดื้อ? เจ้าชอบไปทำตัวบ้าบออยู่นอกบ้าน ทำให้หลิงยู่ต้องคอยเป็นกังวลอยู่ทุกวัน จนไม่มีสมาธิกับการเรียน แล้วจะไม่ให้ข้าจัดการกับเจ้าได้ยังไง!?”หลิงหยุนพยักหน้าพร้อมตอบกลับไปอย่างเชื่อฟัง “ข้ารับปากกับน้าหญิงสองข้อ ข้อแรก – ข้าจะกลับมาทานข้าวที่บ้านทุกเย็น ข้อสอง – ข้าจะให้หลิงยู่ติดต่อข้าได้ตลอดเวลา นางจะได้ไม่ต้องคอยกังวล”ฉินตงเฉี่วยนิ่งไปเมื่อรู้ว่าหลิงหยุนจะกลับมาทานข้าวเย็นทุกมื้อ เพราะนางยังติดใจในฝีมือการทำอาหารของหลิงหยุนอยู่ไม่น้อย จึงไม่ต้องการที่จะบีบบังคับพ่อครัวมากนักหลิงหยุนยังพูดต่อว่า “น้าหญิง.. คืนนี้ถ้าท่านฝึกกำลังภายใน ข้ารับรองว่าท่านต้องรู้สึกประหลาดใจอย่างแน่นอน!”ทั้งน้ำลายมังกร โสมและสมุนไพรเหอโชวูหลายพันปีที่หลิงหยุนใช้เป็นวัตถุดิบในการประกอบอาหารคืนนี้นั้น ล้วนเป็นสิ่งที่ผู้ฝึกกำลังภายในต่างก็ใฝ่ฝันอยากได้ทั้งสิ้น และแน่นอนว่ามันจะเป็นประโยชน์ต่อการฝึกฝนของฉินตงเฉี่วยอย่างมากจนไม่อาจอธิบายได้เลยทีเดียวฉินตงเฉี่วยเองก็นับว่าเป็นผู้ที่คลั่งไคล้การฝึกกำลังภายในมากคนหนึ่ง และนางเองก็เป็นผู้ที่เดินลมปราณอยู่แทบจะตลอดเวลา ดังนั้นตอนนี้นางเองก็เริ่มสังเกตุเห็นการเปลี่ยนแปลงได้แล้ว จึงได้แต่พยักหน้าและยิ้มให้กับหลิงหยุน