ตอนที่ 445

Dragon Emperor Martial God จักรพรรดิ์เทพมังกร – ตอนที่ 445 [ติดตามข่าวสารได้ที่เพจ : จักรพรรดิ์เทพมังกร ] บทที่ 445 : ปีศาจ! “นี่.. นี่พี่พูดเรื่องจริงเหรอ? นี่มัน..?!” ถังเมิ่งยกมือสองข้างขึ้นกุมหัวโล้นของตัวเอง ตาของเขาโตและปากก็อ้ากว้าง ก่อนจะพึมพำออกมา.. ถังเมิ่งรู้สึกว่าไอคิวที่เขามีอยู่ในตอนนี้ไม่เพียงพอที่จะรับรู้ และทำความเข้าใจเรื่องเหล่านี้ได้! หลิงหยุนขมวดคิ้วเล็กน้อย.. จากนั้นก็ยกมือข้างซ้ายโบกไปมาต่อหน้าถังเมิ่ง แล้วจู่ๆก็มีขวดน้ำแร่ปรากฏออกมา เขาเปิดฝาขวดออกแล้วกระดกขวดน้ำขึ้นดื่ม จากนั้นก็แกว่งขวดน้ำไปมาตรงหน้าถังเมิ่ง “นี่คือแหวนพื้นที่.. นายก็เคยเห็นแล้วไม่ใช่เหรอ?” หลิงหยุนเห็นถังเมิ่งผงกหัวหงึกๆ เขาจึงพูดต่อ “ในเมื่อนายก็เห็นแหวนนี่กับตาตัวเองแล้ว เพราะฉะนั้นเรื่องที่เจ้าขาวปุยจะกลายร่างเป็นมนุษย์ก็ไม่น่าจะใช่เรื่องที่ไม่สามารถทำความเข้าใจได้นี่..?” ถังเมิ่งส่ายหน้า “พี่หยุน.. ฉันไม่ได้บอกว่าไม่สามารถทำความเข้าใจเรื่องนี้ได้ แต่ฉันหมายความว่า.. ถ้าเจ้าสุนัขจิ้งจอกตัวนี้กลายร่างเป็นคนได้จริงๆ นี่ไม่เท่ากับว่ามีปีศาจ หรือสัตว์ประหลาดเกิดขึ้นบนโลกใบนี้อย่างงั้นเหรอ?” หลิงหยุนยิ้มเหยียด “อะไรคือปีศาจ.. อะไรคือสัตว์ประหลาด..? แค่สัตว์กลายร่างเป็นมนุษย์ก็ถูกเรียกว่าปีศาจงั้นเหรอ? นี่มันเป็นเพียงแค่คำจำกัดความที่มนุษย์เป็นผู้สร้างขึ้น.. ก็เท่านั้นเอง!” “ฉันจะบอกอะไรให้.. สัตว์วิญญาณในโลกใบนี้มีอยู่มากมาย บางตัวสามารถกลายร่างเป็นอย่างอื่นที่มีพลังมหาศาลกว่ามนุษย์มาก แต่เมื่อต้องอาศัยอยู่ในโลกใบนี้ การกลายร่างเป็นมนุษย์จึงเป็นเรื่องที่สะดวกต่อการใช้ชีวิตของพวกมันที่สุด..” “ความจริงแล้ว.. มนุษย์เองนั้นเป็นสิ่งมีชีวิตที่ทั้งเล็ก อ่อนแอ แล้วก็น่าสงสาร!” “ฉันจะเปรียบเทียบให้เห็นภาพชัดขึ้น.. นายดูอย่างสิงห์โต เสือ แล้วก็สัตว์ป่าอื่นๆ พวกมันก็สามารถกินคนได้ หากลองคิดดูให้ดีๆ มนุษย์เองก็เป็นเพียงแค่อาหารของพวกมันเท่านั้นเอง ในสายตาของพวกมันแล้ว มนุษย์ก็ไม่ต่างจากกวางหรือกระต่ายน้อยเลยแม้แต่นิดเดียว..” และนี่คือเหตุผลว่าเพราะเหตุใดมนุษย์เราจึงต้องฝึกวรยุทธ์? เหตุใดจึงต้องฝึกฝนกำลังภายใน? หรือแม้กระทั่งว่าเหตุใดจึงต้องคิดสร้างอาวุธเช่นกระบี่ขึ้นมา? จนกระทั่งมาถึงในยุคสมัยนี้มนุษย์ก็สร้างอาวุธที่ร้ายแรงมากขึ้นอย่างปืน ไปจนถึงระเบิดมิดไซล์! จุดประสงค์แรกเริ่มของการสร้างสิ่งเหล่านี้.. ไม่ใช่เพื่อต้องการสร้างความแข็งแกร่งให้กับตัวมนุษย์เอง แต่สร้างขึ้นเพื่อใช้ในการป้องกันตัวเองจากการถูกสัตว์ร้ายจับกิน ไม่ได้สร้างขึ้นมาเพื่อฆ่าพวกมัน เพียงแต่เมื่อวันเวลาผ่านไปนานเข้า จากรุ่นหนึ่งสู่อีกรุ่นหนึ่ง.. จุดประสงค์และหลายอย่างก็เริ่มเปลี่ยนไป!ทุกวันนี้มีการสร้างทั้งระเบิดนิวเคลียร์ และสร้างแม้กระทั่งยานอวกาศเพื่อส่งออกไปสำรวจนอกโลก ซึ่งด้านหนึ่งก็เพื่อป้องกันไม่ให้มนุษยชาติถูกมนุษย์ต่างดาวโจมตี แต่อีกด้านหนึ่งก็เพื่อการแก่งแย่งดินแดนที่ดีกว่าของมนุษย์ด้วยกัน มันก็เป็นเช่นนั้นเอง!วัตถุประสงค์หลักของการสร้างอาวุธขึ้นมาจึงมีเหตุผลง่ายๆอยู่เพียงแค่สองข้อ และไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น ถ้าไม่ใช่เพื่อป้องกัน ก็มีไว้เพื่อโจมตี อย่างไรก็หนีไม่พ้นเหตุผลสองข้อนี้แน่นอน..ถังเมิ่งไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียว เขากำลังครุ่นคิดตามคำอธิบายของหลิงหยุน ตอนนี้ถังเมิ่งรู้สึกราวกับถูกทุบศรีษะด้วยของหนัก..หลิงหยุนอธิบายต่อ “ยกตัวอย่างง่ายๆ ระหว่างนายกับฉัน ถ้าต้องเผชิญหน้ากับเสือที่กำลังหิวโหยอยู่ในป่า หากเป็นนายก็คงต้องถูกเสือจับกินเป็นอาหารอย่างแน่นอน แต่สำหรับฉัน.. ฉันสามารถฆ่าเสือตัวนั้นด้วยการเตะมันเพียงแค่ครั้งเดียว จากนั้นก็ค่อยจับมันถลกหนังและเอาเนื้อมากินเป็นอาหาร..”“เพราะอะไรน่ะเหรอ? ก็เพราะฉันแข็งแกร่งกว่าไง เหตุผลง่ายๆ!” หลิงหยุนหัวเราะอย่างมั่นอกมั่นใจถังเมิ่งถึงกับช็อค “พี่หยุน.. นี่พี่สามารถเตะเสือได้ด้วยเหรอ?”หลิงหยุนตอบบกลับไปยิ้มๆ “ไม่ใช่แค่เสือตัวเดียวด้วยนะ.. ต่อให้มาเป็นฝูงก็เถอะ!”ด้วยระดับสูงสุดของขั้นปรับบร่างกาย-3 หลิงหยุนก็สามารถฆ่าสัตว์ประหลาดขนาดใหญ่ได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงในขณะนี้ที่เขาได้เข้าสู่ระดับเริ่มต้นของขั้นปรับร่างกาย-6 แล้วถังเมิ่งพูดขึ้นด้วยความอิจฉา “พี่หยุน.. เมื่อไหร่พี่จะทำให้ฉันแข็งแกร่งแบบพี่บ้าง? ฉันว่ามีวรยุทธนี่มันเจ๋งแล้วก็เท่ห์มากเลยนะ!”หลิงหยุนพูดไม่ออกและได้แต่ส่ายหน้า “นายนี่นะ?! ฟังนะ.. นายไม่ได้เกิดมาเพื่อฝึกวรยุทธ! ไม่ใช่ว่าฉันจะต่อต้านหรือไม่อยากให้นายฝึกหรอกนะ อีกอย่างในใจนายก็ไม่ได้ชอบด้านนี้ นายเหมาะกับการทำธุรกิจมากกว่า..”ถังเมิ่งเป็นคนที่มีหัวทางด้านการค้า เขาเป็นคนที่สามารถหาลู่ทางในการทำธุรกิจได้อย่างง่ายดาย แต่ถ้าพูดถึงเรื่องการฝึกวรยุทธ หลิงหยุนรับรองได้ว่าถังเมิ่งทนฝึกได้ไม่เกินครึ่งชั่วโมง ยิ่งต้องมานั่งท่องจำเคล็ดวิชาต่างๆ รับรองว่ามันจะเป็นเรื่องที่ยากเย็นแสนเข็ญสำหรับเขามากแต่ถึงกระนั้น หลิงหยุนก็ยังนึกหาหนทางที่จะช่วยถังเมิ่งในเรื่องนี้อยู่ด้วยเช่นกัน เมื่อไหร่ก็ตามที่เขาฝึกจนเข้าสู่ระดับสูงสุดของขั้นพลังชี่ ถึงตอนนั้นเขาจะสามารถปรุงโอสถชนิดพิเศษให้กับถังเมิ่งได้ แล้วการฝึกฝนของถังเมิ่งก็จะสามารถก้าวหน้าไปได้อย่างรวดเร็ว เขาจะกลายเป็นคนที่มีสุขภาพแข็งแรง แล้วก็อายุยืนยาวอยู่ในโลกใบนี้ อีกทั้งยังสามารถป้องกันตัวเองได้อีกด้วย..ถังเมิ่งรู้สึกเศร้าใจและพูดด้วยอารมณ์หดหู่ “เฮ้อ.. ทำไมฉันถึงไม่ขยันเหมือนตี้เสี่ยวอู๋นะ? ทำไมฉันถึงได้มานั่งอยู่แบบนี้?” แม้แต่ถังเมิ่งเองก็รู้ปัญหาของตัวเองดีหลิงหยุนมองถังเมิ่งด้วยสีหน้าจริงจัง เขาตบบ่าถังเมิ่งอย่างอ่อนโยน พร้อมกับปลอบใจว่า “นายทำใจให้สบาย.. อย่าลืมว่านายเป็นน้องชายของฉัน ต่อให้นายไม่เหมาะที่จะฝึกวรยุทธ ฉันก็จะไม่ปล่อยให้ใครมารังแกนายได้หรอก!”ถังเมิ่งสัมผัสได้ถึงความเป็นพี่น้องที่หลิงหยุนมอบให้ เขาจึงพยักหน้าอย่างมีความสุข “ขอบคุณมากพี่หยุน!”หลิงหยุนมองถังเมิ่งและย้อนกลับมาพูดเรื่องของเจ้าขาวปุยต่อ “หลังจากที่เจ้าขาวปุยกลายร่างเป็นมนุษย์แล้ว มันก็จะกลายเป็นเด็กสาวที่มีอายุราวสิบเจ็ดหรือสิบแปดปี คงจะลำบากมากหากไปใหนมาใหนโดยไม่มีบัตรประชาชน เพราะฉะนั้นเมื่อฉันพาขาวปุยกลับมาที่นี่เมื่อไหร่ ก็ต้องมีบัตรประชาชนให้มันทันที นายเข้าใจไม๊?”