ตอนที่ 446

Dragon Emperor Martial God จักรพรรดิ์เทพมังกร – ตอนที่ 446 [ติดตามข่าวสารได้ที่เพจ : จักรพรรดิ์เทพมังกร ] บทที่ 446 : โอกาส! กงเสี่ยวลู่ยืนพิงขอบประตูในสภาพที่ผมยาวสีดำนั้นยังชื้นอยู่ เห็นได้ชัดว่าเธอเพิ่งจะอาบน้ำเสร็จ เธอสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวแขนสามส่วนกระโปรงสั้น ชายกระโปรงเป็นลูกไม้เผยให้เห็นท่อนขาที่เรียวสวยงามสะดุดตา “วันนี้ครูสวยมากเลยครับ!” หลิงหยุนเดินออกจากลิฟท์ถึงกับต้องถอนหายใจ ชุดที่กงเสี่ยวลู่สวมอยู่นั้นเป็นชุดที่เธอเพิ่งซื้อมาเมื่อวาน ชุดนี้ไม่เพียงอวดเรือนร่างที่สมส่วนของเธอ แต่ยังเผยให้เห็นผิวที่ขาวเนียนดั่งหิมะของเธออีกด้วย แล้วก็ช่างล่อหูล่อตาและน่าค้นหามากเสียเหลือเกิน! และแน่นอนว่ากระโปรงที่กงเสี่ยวลู่สวมอยู่นั้น เธอไม่มีทางสวมออกไปข้างนอกอย่างแน่นอน เธอเพียงแค่ต้องการใส่ให้หลิงหยุนดูเพียงคนเดียว กงเสี่ยวลู่สังเกตเห็นสายตาที่เร่าร้อนของหลิงหยุน เธอจึงได้แต่ยิ้มหวานแล้วก็เขินอาย “ครูรอเธออยู่ตั้งนานแล้วล่ะ ยังจะยืนมองอะไรอีก.. ไม่อยากเข้ามาหรือยังไง?” หลิงหยุนพ่นลมหายใจออกจากปาก แล้วเดินเข้าไปโอบร่างของกงเสี่ยวลู่เข้าไปในห้องพร้อมกับใช้เท้าถีบประตูห้องให้ปิดลง หลิงหยุนนั่งลงบนโซฟาพร้อมกงเสี่ยวลู่ จากนั้นจึงโน้มหน้าเข้าไปใกล้และพูดขึ้นว่า “เป็นไงบ้าง.. ตอนนี้ไม่มีใครกล้าซุบซิบเรื่องคุณครูคนสวยของผมอีกแล้วใช่ไม๊?” กงเสี่ยวลู่หน้าแดงพร้อมตอบกลับไปว่า “ร้ายกาจนักนะเธอนี่..! แล้วนี่ยังจะกล้ามานั่งกอดครูอยู่อีกเหรอ ไม่อายบ้างหรือยังไง?” หลิงหยุนยิ้มพร้อมกับตอบไปว่า “ก็ครูของผมแต่งตัวเซ็กซี่มีเสน่หน์มากนี่ครับ ใครจะอดใจไหว?” มือคู่สวยของกงเสี่ยวลู่โอบรัดรอบคอของหลิงหยุนไว้ พร้อมกับพูดด้วยใบหน้าที่เขินอาย “นี่เธอกล้าพูดแบบนี้ได้ยังไงกัน?” ตอนนี้ร่างอ่อนนุ่มของเธออยู่ในอ้อมกอดที่แสนอบอุ่นของหลิงหยุน ราวกับว่านี่จะเป็นวิธีเดียวที่จะทำให้ในหัวใจของหลิงหยุนมีแต่เธอ “ครูเพิ่งกลับมาจากห้องทำงานของครูใหญ่..” กงเสี่ยวลู่เริ่มคุยกับหลิงหยุนเกี่ยวกับเหตุการณ์ในโรงเรียนเมื่อวานนี้เมื่อบ่ายวานนี้กงเสี่ยวลู่ไปช้อปปิ้งที่ห้างสรรพสินค้า แล้วก็ซื้อของกลับมามากมาย เธอยังเรียกนักเรียนหญิงให้ไปช่วยกันถือของกลับขึ้นมาที่ห้องหลังจากที่นำของขึ้นมาเก็บที่หอพักเรียบร้อยแล้ว เธอก็รีบไปสอนต่อ และเป็นเวลาที่นักเรียนมัธยมปลายห้องหกอยู่ในคาบแรกของการทบทวนด้วยตัวเอง และเมื่อทุกคนเห็นกงเสี่ยวลู่เดินเข้าไปในห้องเรียน นักเรียนทุกคนต่างก็พากันปรบมือเสียงสนั่นไปทั่วทั้งห้องกงเสี่ยวลู่รู้สึกเหนื่อยมาก แต่หน้าตากลับมีความสุข และแจ่มใสอย่างมาก ซึ่งผิดกับเมื่อเช้าอย่างชัดเจนหลิงหยุนไม่อยู่เรียนในชั่วโมงทบทวนด้วยตนเองนั้นเป็นเรื่องปกติ และเว่ยเถียนอันก็ไม่อยู่แล้วเช่นกัน ในเวลานั้นทางโรงเรียนก็ได้ประกาศให้นักเรียนทุกคนทราบว่า เว่ยเถียนอันนั้นได้สิ้นสภาพของการเป็นนักเรียนโรงเรียนมัธยมจิงฉูแล้วกงเสี่ยวลู่ขอให้นักเรียนทุกคนหยุดการปรบมือต้อนรับเธออย่างอบอุ่นนั้น จากนั้นก็พูดกับนักเรียนในห้องเพียงไม่กี่คำ ส่วนใหญ่ก็เป็นการแสดงความซาบซึ้งใจต่อนักเรียนทุกคนในห้อง และขอให้ทุกคนตั้งใจทบทวนบทเรียนเพื่อเตรียมตัวสอบเข้ามหาวิทยาลัยให้ได้จากนั้นกงเสี่ยวลู่ก็เรียกฉางหลิงให้ตามเธอออกไปที่ระเบียงนอกห้อง และขอให้ฉางหลิงช่วยเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้เธอฟังเมื่อกงเสี่ยวลู่ได้ฟังว่าหลิงหยุนตบหน้าผู้อำนวยการหลิวกับรองครูใหญ่หวังเหว่ยเฉิง แล้วยังสร้างความอับอายให้กับรองครูใหญ่เจี้ยวเฟิ่งหัวอีกด้วย ในใจรู้สึกดีใจและอบอุ่น แต่ก็อดที่จะกังวลใจไม่ได้ เพราะคนหนึ่งก็เป็นถึงผู้อำนวยการ ส่วนอีกคนก็เป็นถึงรองครูใหญ่ กงเสี่ยวลู่อดคิดไม่ได้ว่าหลิงหยุนออกจะทำเกินเลยไป!จากนั้น.. เมื่อได้รู้ว่าหลิงหยุนไม่เพียงเรียกร้องให้ครูใหญ่จางคืนตำแหน่งเดิมให้ และยังให้เขารับปากว่าจะช่วยกู้ชื่อเสียงของเธอกลับคืนอย่างไม่มีเงือนไขแล้ว ยังให้เธอรักษาการหน้าที่ในการตัดเกรดของนักเรียนแทนผู้อำนวยการหลิวด้วย ความกังวลใจต่างๆ และความเป็นห่วงหลิงหยุนก็มลายหายไปในทันที เหลือเพียงความรู้สึกอบอุ่นและภาคภูมิใจแต่เมื่อได้ยินว่าครูใหญ่จางจะจ่ายเงินชดเชยค่าเสียหายให้เธอกับหลิงหยุนเป็นจำนวนเงินถึงหนึ่งล้านหยวน เธอก็ถึงกับตกใจสุดขีด!คิดไม่ถึงว่าเธอใช้เงินเก็บตลอดหลายปีเป็นจำนวนกว่าสี่แสนหยวนนี้ ไปซื้อของขวัญให้หลิงหยุน แต่กลับกลายเป็นว่าเขากลับทำให้เธอได้รับเงินกลับมาเป็นล้าน!ในเวลานั้นจิตใจของกงเสี่ยวลู่เต็มไปด้วยอารมณ์หลากหลาย ใบหน้าสวยงามของเธอสลับกันไปมาระหว่างความรู้สึกเขินอาย ภูมิใจ แล้วก็มีเสน่ห์ แม้แต่ฉางหลิงที่ได้เห็นสีหน้าเหล่านี้ของกงเสี่ยวลู่ ก็ยังได้แต่ยืนอึ้ง..เพราะในสายตาของฉางหลิงนั้น ครูประจำชั้นของเธอเป็นหญิงสาวที่หน้าตาเคร่งเครียดอยู่ตลอดเวลา และตลอดสามปีมานี้ เธอก็ไม่เคยเห็นกงเสี่ยวลู่แสดงอารมณ์ใดๆออกมาทางสีหน้าให้เห็นเลยแม้แต่ครั้งเดียว แม้ว่ากงเสี่ยวลู่จะอ่อนโยนกับนักเรียน แต่ก็เป็นคนที่เคร่งครัดมาก แต่เพราะเหตุใดวันนี้จึงแสดงอารมณ์ออกทางสีหน้ามากมายเช่นนี้?กงเสี่ยวลู่มองสีหน้าที่ตกตะลึงของฉางหลิง และด้วยความกลัวว่าฉางหลิงจะล่วงรู้ความลับที่น่าอายของเธอ หลังจากได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดแล้ว จึงสั่งให้ฉางหลิงกลับไปนั่งเรียนตามเดิม จากนั้นตัวเธอเองก็กลับไปที่หอพัก..ในคืนนั้น.. กงเสี่ยวลู่ทั้งตื่นเต้น ทั้งภูมิอกภูมิใจ และในจิตใจของเธอก็มีเพียงเรื่องของหลิงหยุนอย่างเดียว จนเธอเองก็ไม่สามารถข่มตาให้หลับลงได้ตลอดทั้งคืน เพราะไม่ว่าจะเป็นความดีหรือความไม่ดีของหลิงหยุนนั้น ล้วนแล้วแต่ได้ประทับตราตรึงลงไปในจิตใจของเธออย่างยากที่จะหลีกหนีได้พ้นและในวันนี้.. ไม่ว่ากงเสี่ยวลู่จะเดินไปที่ใหนของโรงเรียน จะเป็นห้องพักครูภาควิชาภาษาอังกฤษ หรือแม้แต่ไปสอนตามห้องเรียนต่างๆ เธอก็เต็มไปด้วยความสดใสร่าเริง และมีแต่เสียงหัวเราะ แม้จะต้องพบเจอบางคนที่มองเธอด้วยสายตาอิจฉาจนไปถึงเกลียดชัง เธอก็กล้าที่จะเข้าไปทักทายได้โดยไม่รู้สึกหวั่นไหวอะไร เรียกได้ว่าตอนนี้หัวใจของเธอพองโต และเปี่ยมล้นไปด้วยความสุขอย่างมาก