ตอนที่ 447

Dragon Emperor Martial God จักรพรรดิ์เทพมังกร – ตอนที่ 447 [ติดตามข่าวสารได้ที่เพจ : จักรพรรดิ์เทพมังกร ] บทที่ 447 : ร่องรอยของศัตรู! แต่หลิงหยุนกลับนึกไม่ถึงว่าครั้งนี้กงเสี่ยวลู่จะส่ายหน้าปฏิเสธ และดวงตาคู่สวยของเธอก็ดูเหมือนจะไม่ยินยอม “ครูไม่ให้เธอทำการรักษา!” หลิงหยุนถึงกับอึ้งไปและแปลกใจอย่างมาก “ไม่ยอมให้ผมรักษาเหรอ? เพราะอะไร?” กงเสี่ยวลู่เผยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยเสน่ห์ ก่อนจะมองหลิงหยุนด้วยแววตาที่ทั้งเก้อเขินและกล้ามากในเวลาเดียวกันพร้อมกับพูดขึ้นมาว่า “อาการครูดีขึ้นมากแล้ว! เธอไม่เห็นหรือไง.. วันนี้เธอแตะเนื้อต้องตัวครูมากกว่าเมื่อวานอีก แต่ครูก็ไม่มีปฏิกิริยาต่อต้านเหมือนเมื่อวานเลย!” หลิงหยุนได้แต่หัวเราะอย่างนึกขัน เขาย่อมรู้ดีว่าอาการของกงเสี่ยวลู่นั้นดีขึ้นหกสิบถึงเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์แล้ว แต่การจากที่หลิงหยุนได้สัมผัสและใกล้ชิดกับกงเสี่ยวลู่ในวันนี้ แม้เธอจะไม่มีปฏิกิริยาต่อต้านอย่างชัดเจน แต่ปฏิกิริยาต่อต้านเล็กๆน้อยๆที่เธอไม่รู้ตัวนั้น ก็ไม่อาจรอดพ้นไปจากสายตาของหลิงหยุนได้ เพราะเมื่อทั้งคู่อยู่ใกล้ชิดกัน ทุกครั้งที่หลิงหยุนสัมผัสร่างกายของกงเสี่ยวลู่นั้น ลูกนัยน์ตาของเธอจะหดลง และร่างกายก็จะเกร็งโดยไม่รู้ตัว และนั่นเป็นสัญญาณที่บ่งบอกว่าอาการของเธอยังไม่หายเป็นปกติ อีกทั้งท่าทางที่ดูเหมือนดีขึ้นของกงเสี่ยวลู่ในวันนี้ ก็เกิดจากความรัก และความไว้วางใจในตัวหลิงหยุน ไม่เช่นนั้นแล้ว หากเป็นหลิงหยุนก่อนหน้านี้ เธอคงจะผลักเขากระเด็นไปแล้วอย่างแน่นอน หลิงหยุนตอบยิ้มๆ “ปฏิกิริยาอาจจะไม่รุนแรงเหมือนเมื่อวาน แต่ก็ยังไม่ดีขึ้นร้อยเปอร์เซ็นต์ ยังคงต้องทำการรักษาอีกสามสี่ครั้ง.. เอาล่ะ.. เชื่อฟังผม..” แต่คิดไม่ถึงว่ากงเสี่ยวลู่ยังคงส่ายหน้าอย่างดื้อรั้น และพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ครูจะไม่ยอมให้เธอใช้เข็มทองนั่นรักษาครูอีกแล้ว แต่จะใช้ความรู้สึกที่เชื่อมั่นและไว้วางใจในตัวเธอ ค่อยๆเอาชนะปัญหาทางด้านจิตใจของครูแทน! ขอเวลาให้ครูหน่อยจะได้ไม๊?” หลิงหยุนได้แต่คิดในใจว่าเขาคงต้องรอคอยอีกนานเป็นชาติแน่ แต่ในเมื่อเป็นคำขอร้องของกงเสี่ยวลู่ เขาก็ไม่อาจปฏิเสธได้ หลิงหยุนจึงได้แต่เกาหัวพร้อมกับพยักหน้าตกลง.. จากนั้นกงเสี่ยวลู่ก็กระซิบกับเขาว่า “อาการของครูดีขึ้นมากแล้วจริงๆนะ เด็กโง่.. ความจริงแล้วเธอไม่ต้องรักษาครูด้วยเข็มทองนั่นก็ได้ แต่รักษาด้วยอย่างอื่น..”หลังจากที่หลิงหยุนได้ฟังคำพูดของกงเสี่ยวลู่ จิตใจของเขาก็รุ่มร้อนไปหมด..ในเวลานั้นเอง.. กงเสี่ยวลู่ก็เอื้อมแขนข้างหนึ่งมาเกาะคอของหลิงหยุนไว้ ส่วนอีกข้างก็ใช้นิ้วชี้ที่เรียวงามค่อยๆวนเป็นวงกลมอยู่ที่หน้าอกของเขา ท่าทางของกงเสี่ยวลู่นั้นเป็นอย่างอื่นไปไม่ได้นอกจาก.. กำลังยั่วยวนเขา!หัวใจของหลิงหยุนเต้นแรงจนเสียงดังตุ้บๆ แต่ก็ถามกลับไปยิ้มๆ “นักเรียนฟังแล้วก็ยังไม่ค่อยเข้าใจ ถ้าไม่ให้รักษาด้วยเข็มทอง แล้วจะให้ใช้อะไรในการรักษาครับครู?”กงเสี่ยวลู่หน้าแดงเป็นลูกตำลึง ร่างที่นุ่มนิ่มเลื่อนขึ้นไปนั่งบนตักของหลิงหยุนพร้อมกับรัดแน่นไม่ต่างจากงู และพูดขึ้นว่า“เจ้าวายร้าย.. นี่ตั้งใจถามให้ครูอับอายใช่ไม๊? ก็แล้วแต่เธอ.. อยากจะใช้อะไรรักษาก็ตามใจ!”สิ่งที่กงเสี่ยวลู่พูดนั้น มีแต่คนโง่เท่านั้นล่ะที่จะไม่เข้าใจ!แล้วกงเสี่ยวลู่ก็กระซิบต่อว่า “เด็กโง่.. ที่ครูยังไม่ยอมให้เธอรักษาให้หายร้อยเปอร์เซ็นต์ก็เพราะว่า เวลาที่เธอรังแกครูขึ้นมาจริงๆ ครูจะได้มีแรงดิ้นรนต่อต้านไงล่ะ.. ถึงตอนนั้นก็อยู่ที่เธอว่าจะควบคุมสถานการณ์ได้แค่ใหน..”หลิงหยุนได้ฟังถึงกับกลืนน้ำลายพร้อมกับคิดในใจว่า ครูประจำชั้นของเขานั้นดูเหมือนจะร้ายไม่เบาเลยทีเดียว เพราะอย่างนี้นี่เองถึงไม่ยอมให้เขารักษาให้หาย..“นี่ครูจงใจแกล้งผมเหรอ? ถ้าถึงเวลานั้นก็อย่านึกเสียใจก็แล้วกัน!”กงเสี่ยวลู่ได้ฟังถึงกับสั่นเล็กน้อยและตอบไปว่า “สำหรับเธอครูไม่ตำหนิหรือนึกเสียใจเลยแม้แต่น้อย.. ครูเองก็คิดไม่ถึงว่าจะสามารถกลับมาเหมือนเดิมได้..”“นี่.. ครูมีของขวัญจะให้เธอด้วย!”กงเสี่ยวลู่เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเธอมีของขวัญจะให้หลิงหยุน จึงรีบบิดตัวลุกขึ้นยืน“ของขวัญอะไร?” หลิงหยุนงุนงงเล็กน้อยกงเสี่ยวลู่ยิ้มพร้อมกับดึงแขนหลิงหยุนให้เข้าไปในห้องนอน และหยิบกล่องของขวัญออกมาส่งให้หลิงหยุน“นี่เป็นนาฬิกาโรเล็กซ์สำหรับผู้ชาย ครูมีเงินเดือนไม่มากนัก แต่ก็พอมีเงินเก็บอยู่บ้าง เป็นไง.. เธอชอบไม๊?”