ตอนที่ 453

Dragon Emperor Martial God จักรพรรดิ์เทพมังกร – ตอนที่ 453 [ติดตามข่าวสารได้ที่เพจ : จักรพรรดิ์เทพมังกร ] บทที่ 453 : เหลือเชื่อ! หลิงหยุนถามถังเมิ่ง “แล้วเรื่องเรือที่ฉันให้นายไปเช่าให้ ตอนนี้ไปถึงใหนแล้ว?” ถังเมิ่งเดาไว้อยู่แล้วว่าหลิงหยุนจะต้องถามเขาเกี่ยวกับเรื่องนี้ เขายิ้มพร้อมกับตอบไปว่า “พี่หยุน.. เรื่องเรือพี่ไม่ต้องกังวล รับรองว่าไม่มีปัญหาแน่ แต่..” หลิงหยุนขมวดคิ้ว “แต่อะไร?!” ถังเมิ่งตอบกลับไปยิ้มๆ “พี่หยุน.. แล้วพี่ขับเรือเป็นเหรอ!” หลิงหยุนถึงกับอึ้งไปทันทีที่ได้ยินคำถามของถังเมิ่ง?! เขาไม่เคยคิดถึงปัญหาเรื่องนี้มาก่อนเลยจริงๆ จึงได้แต่มองหน้าถังเมิ่งพร้อมกับถามอย่างหมดหนทาง “นั่นสิ.. แล้วจะทำยังไงดี?!” ถังเมิ่งยกมือขึ้นชี้ไปทางทะเลสาบจิงฉูที่อยู่นอกหมู่บ้าน เขายิ้มพร้อมกับพูดขึ้นว่า “พี่หยุน.. การขับเรือยากกว่าการขับรถหลายเท่า ที่ทะเลสาปจิงฉูมีบริการให้เช่าสปีดโบ๊ท แล้วร้านที่ให้เช่าก็เป็นร้านของครอบครัวเพื่อนฉันเอง ถ้ายังไงพรุ่งนี้เราไปเช่ามาหัดขับเล่นจะดีกว่า..” ถังเมิ่งเป็นคนช่างคิดหาทางแก้ปัญหาได้เก่ง และหลิงหยุนเองก็พอใจอย่างมากเช่นกัน หลิงหยุนพยักหน้าพร้อมกับสั่งทั้งสองคนว่า “พรุ่งนี้พวกนายสองคนไปจัดการหาซื้อสมุนไพรให้ฉันหน่อย ฉันจดรายการสมุนไพรทั้งหมดที่ต้องการไว้แล้ว พวกนายก็ซื้อตามรายการที่ฉันจดให้ก็แล้วกัน..” ตี้เสี่ยวอู๋ถามขึ้นว่า “แล้วจะให้ซื้อมากเท่าไหร่?” หลิงหยุนตอบยิ้มๆ “ก็ไม่มาก.. อยู่ในงบยี่สิบล้าน!” “ห๊ะ..?!” “ทำไมต้องซื้อเยอะขนาดนั้นล่ะ?!” ถังเมิ่งและตี้เสี่ยวอู๋ได้ยินถึงกับร้องอุทานออกมาพร้อมกัน ทั้งคู่หันมามองหน้ากันด้วยสีหน้าที่ดูว่างเปล่า พร้อมกับแอบคิดในใจว่า หลิงหยุนซื้อสมุนไพรมามากมายขนาดนี้สามารถเปิดร้านได้เลยทีเดียว.. แต่หลิงหยุนกลับพูดต่อด้วยใบหน้าที่จริงจัง เขาสั่งทั้งสองคนว่า “นายสองคนเอาเงินออกมาจากบัญชีคนละสิบล้านหยวน แล้วก็เอาเงินจำนวนนี้ไปซื้อสมุนไพรที่ฉันสั่ง จากนั้นก็เอาของที่ซื้อมาทั้งหมดไปไว้ในห้องเก็บของ ถ้าห้องเก็บของไม่พอใส่ ก็ให้เอาไปไว้ในห้องออกกำลังกาย แต่ถ้ายังไม่พอก็เอาไปเก็บไว้ในห้องใหนก็ได้ที่มีพื้นที่ว่าง แม้แต่โรงรถก็เอาไปเก็บได้ เพราะถ้าฉันกลับมาฉันจำเป็นต้องใช้มัน” บ้านเลขที่-1 ของหลิงหยุนในเวลานี้ ได้กลายเป็นหลุมพลังที่ดูดซับเอาพลังชีวิตจากที่ต่างๆเข้ามารวมกันไว้ บ้านของเขาจึงเสมือนขุมพลังชีวิตขนาดใหญ่ในทุกๆวัน ตั้งแต่ที่หลิงหยุนสร้างหลุมพลังขึ้นมา จะเห็นได้ว่าต้นไม้ดอกไม้ภายในสวนด้านใน กับต้นไม้ดอกไม้ที่อยู่นอกบ้านนั้นมีความแตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัด ดอกไม้ต้นไม้ที่อยู่ในบ้านนั้นจะเบ่งบานและเขียวชะอุ่มกว่าด้านนอกมาก.. ตอนนี้การฝึกฝนของหลิงหยุนก้าวหน้าไปอย่างก้าวกระโดด จนทำให้เขาสามารถปลุกเสกยันต์ในระดับสูงขึ้นไปกว่าเดิมได้ ดังนั้นวัตถุดิบต่างๆที่จะนำมาใช้จึงต้องมีคุณภาพสูงขึ้นตามไปด้วยเช่นกันแต่วัตถุดิบที่ขายกันตามท้องตลาดนั้น ไม่ว่าจะเป็นสมุนไพร ก็ล้วนแล้วแต่มีคุณภาพที่ไม่แตกต่างกันมากนัก หลิงหยุนจึงต้องซื้อวัตถุดิบทั้งหมดมาเก็บไว้ภายในบ้าน และยิ่งเก็บไว้ในบ้านของเขานานมากเท่าไหร่ วัตถุดิบเหล่านั้นก็จะมีพลังชีวิตเพิ่มมากขึ้นตามไปด้วยเช่นกันและแน่นอนว่าในวันข้างหน้านั้น ไม่ว่าจะเป็นการปลุกเสกยันต์ หรือปรุงโอสถ ยันต์ที่หลิงหยุนปลุกเสกก็จะเป็นยันต์ที่ให้ผลรุนแรงมากขึ้น หรือหากเป็นโอสถก็ต้องให้ผลในการรักษาที่ดีเยี่ยมมากขึ้นเช่นกันการปลุกเสกยันต์นั้นใช้สมุนไพรไม่มากนัก และหากหลิงหยุนเข้าสู่ขั้นปรับร่างกาย-7 ได้เมื่อไหร่ เขาก็จะเริ่มปรุงโอสถ และยิ่งสมุนไพรที่เขานำมาใช้ปรุงโอสถนั้นมีคุณภาพดีมากเท่าไหร่ โอสถที่เขาปรุงขึ้นก็จะยิ่งมีคุณภาพดีขึ้นมากเท่านั้นหลิงหยุนยิ้มและพูดต่อว่า “ยังไงการปลุกเสกยันต์ก็ต้องใช้เลือดของเจ้าสุนัขดำทั้งสี่ตัวอีก แต่ครั้งนี้คงจะไม่พอ พวกนายไปจัดการหาซื้อสุนัขมาเพิ่มอีกสักสองสามตัว..”หลิงหยุนสั่งให้ทั้งสองคนไปจัดการซื้อกระดาษสีเหลืองและชาดให้กับเขา หลังจากที่สั่งงานอย่างละเอียดแล้ว หลิงหยุนก็ไล่สองคนกลับไปเมื่อตี้เสี่ยวอู๋กับถังเมิ่งออกไปแล้ว หลิงหยุนก็ทำการปลุกเสกยันต์เพิ่มอีกมากกว่าสองร้อยแผ่น และได้เวลาเลิกเรียน เขาก็ขับรถไปรับเสี่ยวเม่ยหนิงที่โรงเรียนหลิงหยุนไม่ได้พบหน้าหนิงน้อยมาถึงสองวัน เขาเองก็ค่อนข้างคิดถึงเด็กสาวตัวแสบไม่น้อย จึงพาเธอกลับไปที่บ้านของเขาก่อน หลังจากจอดรถเรียบร้อยแล้ว หลิงหยุนก็เดินโอบร่างสวยงามของเสี่ยวเม่ยหนิงไปเดินเล่นที่ทะเลสาบจิงฉูตู้กู่โม่ที่ทำเหมือนไม่สนใจทั้งคู่เท่าไหร่นัก แต่กลับจ้องมองหลิงหยุนด้วยสายตาที่ไร้อารมณ์ความรู้สึก ในใจก็แอบคิดว่า‘หืมม.. นี่เจ้าเปลี่ยนสาวงามอีกแล้วหรือนี่ วันใดที่สาวงามเหล่านี้มาเผชิญหน้ากัน วันนั้นคงเป็นวันตายของเจ้า!’…………..“พี่หลิงหยุน..”“ว่าไง?”“พี่จะพาฉันไปใหนกันแน่?”“ผมจะพาคุณไปดูอะไรสนุกๆก่อน.. จากนั้นก็ค่อยไปที่เขามังกร..”ทั้งสองคนเดินไปถึงทะเลสาบจิงฉู หลิงหยุนและเสี่ยวเม่ยหนิงเดินเล่นอยู่ในความมืด จู่ๆหลิงหยุนที่ยืนอยู่บนก้อนหินตรงชายฝั่ง ก็ชี้ไปยังผืนน้ำที่อยู่ตรงหน้าเสี่ยวเม่ยหนิง แล้วถามยิ้มๆ“หนิงน้อย.. ไม่อยากลงไปเล่นน้ำบ้างเหรอ?”“ห๊ะ.. อะไรนะ?!”เด็กสาวตัวแสบถึงกับงง แล้วก็เขินอายเล็กน้อย เธอเหลือบมองหลิงหยุนแล้วพูดขึ้นว่า“พี่หลิงหยุน.. จะบ้าหรือไง? ฉันไม่บ้าพอที่จะลงไปเล่นน้ำในทะเลสาบกับพี่หรอกนะ!”หลิงหยุนหัวเราะและตอบไปว่า “หนิงน้อย.. ไปเถอะ รับรองว่าไม่เปียกหรอกน่า!”เสี่ยวเม่ยหนิงมองหลิงหยุนด้วยแววตาประหลาดใจพร้อมกับถามอย่างสงสัย “อย่ามาหลอกฉันให้ยากเลย! ที่นี่ไม่มีเรือสักหน่อย แล้วตัวจะไม่เปียกได้ยังไง?”หลิงหยุนเรียกยันต์จ้าวสมุทรออกมาสองแผ่น เขายื่นมือไปจับมือซ้ายของหนิงน้อยไว้พร้อมกับพูดขึ้นว่า