ตอนที่ 468

Dragon Emperor Martial God จักรพรรดิ์เทพมังกร – ตอนที่ 468 [ติดตามข่าวสารได้ที่เพจ : จักรพรรดิ์เทพมังกร ] บทที่ 468 : กลายร่าง (2) ระยะทางห่างไปแปดไมล์ทะเลนั้นไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อทหารอเมริกัน และเหล่านินจาที่เต็มไปด้วยความเคียดแค้นเลยแม้แต่น้อย ทุกคนต่างก็เร่งรีบ และเคลื่อนกำลังด้วยความเร็วสุงสุด เพียงไม่นานก็เข้าใกล้เกาะเตียวหยูแล้ว! เหล่านินจาที่อยู่ในขั้นเซียงเทียนบางคนนั้น ไม่อาจทนรอจนเรือจอดสนิทได้ พวกมันกระโดดจากสปีดโบ๊ทที่ตอนนี้อยู่ห่างจากเกาะราวหนึ่งร้อยเมตรขึ้นฝั่งทันที! สปีดโบ๊ทนั้นขับมาด้วยความเร็วในอัตราที่ค่อนข้างสูง และความเร็วของเฮลิคอปเตอร์ก็ไม่ได้ช้าไปกว่าเรือเลยเช่นกัน แต่เพราะนักบินอเมริกันไม่ได้รีบร้อนนัก เขาจึงค่อยๆขับไปอย่างสบายๆ “โอ้พระเจ้า.. คืนนี้อากาศดีมากจริงๆ ไม่มีแม้แต่เสียงลม เหมาะกับการบินของพวกเรามาก..” นักบินอเมริกันใช้เครื่องมือสื่อสารไร้สายพูดจาหยอกเย้ากับเพื่อนทหารด้วยกัน แต่ยังไม่ทันที่นักบินอเมริกันจะพูดจบประโยคดี.. จู่ๆ ลมก็พัดกระหน่ำขึ้นมาอย่างรุนแรง กวาดเอาเมฆบนท้องฟ้าทั้งมารวมกันอยู่บริเวณเหนือเกาะเตียวหยู นักบินเชื้อสายอเมริกันถึงกับงุนงงอย่างมาก จนไม่รู้ว่าจะต้องบินไปทางใหนต่อ?! ในเวลาเดียวกันนั้น ท้องฟ้าเหนือเกาะเตียวหยูที่มืดครึ้ม ก็เปลี่ยนเป็นสีแดงเข้มราวกับดวงตาของปีศาจ! ความรุนแรงของลมที่จู่ๆก็พัดกระหน่ำขึ้นมานั้น มีความเร็วสูงกว่าระดับ 12 กิโลเมตรต่อชั่วโมง! ในท้องทะเลก็เกิดคลื่นลูกใหญ่ขึ้นมาอย่างกะทันหันเช่นกัน และตอนนี้คลื่นสูงกว่าสิบสองเมตรก็ซัดมาลูกแล้วลูกเล่าอย่างไม่หยุดยั้ง ทำให้ดูคล้ายกับสัตว์ร้ายที่น่าหวาดผวากำลังออกล่า และกลืนกินเหยื่อเข้าไป.. แม้กระทั่งธงสีแดงที่หลิงหยุนปักไว้บนเกาะเตียวหยูนั้น ก็ถูกลมพัดปลิวไปพร้อมกับหินซึ่งมีน้ำหนักกว่าร้อยกิโลกรัม แรงลมในเวลานี้รุนแรงเกินกว่าที่จะสามารถจินตนาการได้ แม้ว่าภาพที่อยู่ต่อหน้าหลิงหยุนนั้นจะน่ากลัว และน่าหวาดหวั่นมากเพียงใด แต่เขาก็มั่นใจว่าหินแต่ละก้อนที่เขาเลือกมาสร้างค่ายกลต่างๆนั้น ล้วนมีน้ำหนักอย่างน้อยสองร้อยกิโลกรัมขึ้นไป และตอนนี้ค่ายกลที่เขาสร้างขึ้นก็ยังอยู่ในสภาพปลอดภัยดี “โอ้พระเจ้า! นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? หน่วยพยากรณ์อากาศไม่ได้แจ้งไว้แบบนี้นี่นา!” นักบินอเมริกันที่เพิ่งจะนึกเย้ยหยันดินฟ้าอากาศอยู่เมื่อครู่ ถึงกับกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจ! ไม่เพียงแค่เขาเท่านั้น นักบินลำอื่นๆต่างก็ตื่นตระหนกกับภูมิอากาศที่เปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหันเช่นกัน และเฮลิคอปเตอร์ของเขาก็ถูกลมพายุดูดเข้าไปอย่างแรง แม้แต่นักบินที่เชี่ยวชาญอย่างเขายังไม่สามารถควบคุมเครื่องไว้ได้! ตูม! เสียงเฮลิคอปเตอร์ที่ถูกพายุเฮอริเคนดูดเข้าไปนั้น เสียการทรงตัวจนพุ่งชนเข้ากับหน้าผาจนระเบิดเสียงดัง และตกลงไปในทะเลทันที! พายุครั้งนี้นับว่ารุนแรงเหลือเกิน จึงแทบไม่ต้องพูดถึงเฮลิคอปเตอร์ลำเล็กๆ พวกนั้น ที่ตอนนี้ถูกลมพายุพัดออกไปไกล พายุลูกขนาดนี้ต่อให้เรือลำใหญ่โตก็สามารถจมได้ เช่นเดียวกับเกาะเล็กๆแห่งนี้ที่สามารถจมหายไปได้เพราะคลื่นลมเช่นกัน นาวิกโยธินชาวอเมริกันที่อยู่บนเรือบรรทุกลำนั้น ต่างก็มีสีหน้ามั่นใจกับปฏิบัติการในครั้งนี้ แต่ตอนนี้ทุกคนต่างก็งุนงงว่าเหตุใดจู่ๆท้องฟ้า และผืนน้ำจึงได้เปลี่ยนไปกะทันหันเช่นนี้? ทหารเรืออเมริกันต่างก็กำลังวุ่นวายอยู่กับการต้านทานพายุที่รุนแรง และน่าหวาดกลัวนี้ ส่วนบรรดานักบินต่างก็พากันหาพื้นที่สำหรับที่จะเอาเฮลิคอปเตอร์ลงจอด!แต่ในพื้นที่เกาะที่เต็มไปด้วยภูเขา และสิ่งกีดขวางมากมายเช่นนี้ จะหาลานสำหรับลงจอดง่ายๆได้อย่างไร?ตูม!เฮลิคอปเตอร์อีกหนึ่งลำตกลงไปในทะเล และถูกคลื่นใหญ่กลืนกินลงท้องทะเลในทันทีโทคุงาวะ ทาเคตากุ และยากิอุ ยูมะ ต่างก็กระโดดออกจากเฮลิคอปเตอร์ได้ทันเวลา และด้วยความแข็งแกร่งของพวกเขาทั้งสอง ทั้งคู่ก็สามารถเอาชีวิตรอดจากคลื่นที่สูงสิบกว่าเมตรได้อย่างง่ายดายทาคุงาวะ ทาเคตากุ ซึ่งนั่งอยู่ในเฮลิคอปเตอร์ที่ถูกพายุเฮอริเคนพัดตกนั้น ถึงกับร้องตะโกนถามออกมาด้วยความโมโห“ใหนเจ้าบอกข้าว่าที่นี่มีจอมยุทธชาวจีนยังไงล่ะ? แล้วนี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”“ข้ายังไม่เห็นใครแม้แต่คนเดียว! แล้วนี่เฮลิคอปเตอร์สองลำก็ถูกพายุเฮอริเคนพัดตกไปแล้ว ในเฮลิคอปเตอร์ลำนั้นก็มีหน่วยนาวิกโยธินที่เก่งกาจที่สุดของสหรัฐอยู่ด้วย!”เฮลิคอปเตอร์บินอยู่กลางอากาศ ทั้งคู่จึงไม่สามารถดูแลใครได้อีกในเวลานี้ โทคุงาวะ ทาเคตากุพูดต่อว่า“โชคดีที่เหล่านินจาต่างก็ใช้สปีดโบ๊ท แล้วตอนนี้ก็ขึ้นฝั่งกันได้แล้ว จอมยุทธชาวจีนนั่นคงใกล้หมดวาระของมันแล้ว!”ยังไม่ทันที่โทคุงาวะ ทาเคตากุจะพูดจบ เขาก็ได้ยินเสียงกรีดร้องจากคนนับสิบดังขึ้นมา และเมื่อเข้าไปดูใกล้ๆ ก็พบว่ามีเหล่านินจาสิบกว่าคนกำลังได้รับบาดเจ็บจากก้อนหินจนเลือดตกยางออก แต่ที่พวกเขาไม่รู้ก็คือว่าเหตุใดก้อนหินเหล่านั้นจึงลอยขึ้นเองได้!แน่นอนว่า.. มันคือค่ายกลนวสังหารที่หลิงหยุนสร้างขึ้นมานั่นเอง นินจาที่ฝีมือต่ำก็จะไม่สามารถหนีออกจากค่ายกลนี้ได้ และกำลังวิ่งหลบหนีการโจมตีของก้อนหินจนได้รับบาดเจ็บสาหัส และหมดความสามารถในการต่อสู้ไปโทคุงาวะ ทาเคตากุ และยากิอุ ยูมะ ถึงกับตกใจสุดขีด และต่างก็ร้องอุทานออกมาว่า “นี่.. นี่มันค่ายกลของพวกคนจีน! แย่แล้ว.. ไปช่วยพวกเขาเร็วเข้า!”ทั้งสองคนต่างก็มองหน้ากัน และรีบพุ่งไปยังบริเวณที่ใกล้กับตำแหน่งของค่ายกลนวสังหาร!…………..ในเวลานั้น หลิงหยุนที่สวมผ้าคลุมหน้าสีดำพร้อมกับเจ้าขาวปุย ก็กำลังยืนอยู่ในหุบเขาเล็กๆแห่งหนึ่ง ทั้งคู่มองดูเฮลิคอปเตอร์ที่ถูกพายุเฮอริเคนพัดตก จากนั้นก็มองชาวญี่ปุ่นซึ่งสวมชุดสีดำถูกหินทำร้ายบาดเจ็บสาหัสครั้งแล้วครั้งเล่า และในที่สุดก็พูดขึ้นมา“พวกเจ้ากล้าทำร้ายข้า.. ข้ายังไม่ทันลงมือ พวกเจ้าก็ตาย และบาดเจ็บกันไปมากแล้ว!”ดูเหมือนว่าท้องฟ้าสีแดงเข้มกำลังลอยต่ำลงมาทุกทีๆ และท้องทะเลก็เกิดแรงหมุนขนาดใหญ่จนทำให้น้ำในทะเลกลายเป็นกระแสน้ำวนขนาดใหญ่กระแสน้ำวนขนาดใหญ่ในครั้งนี้ หากจะเทียบกับครั้งที่เกิดปรากฎการณ์มังกรเล่นน้ำแล้ว นับว่าเป็นกระแสน้ำวนที่ใหญ่ และรุนแรงกว่าครั้งนั้นหลายเท่านัก!ฟ้าแลบแปลบปลาบเป็นสีเงินรูปร่างคล้ายงูปรากฏขึ้นตัดกับท้องฟ้าสีแดงเข้ม ราวกับมีใครจงใจสร้างสรรค์ขึ้น แสงของมันพุ่งลงกลางกระแสน้ำวนขนาดมหึมานี้ และดูเหมือนว่าจะมีพลังรุนแรง จนทำให้กระแสน้ำวนหมุนรุนแรงมากขึ้นกว่าเดิม!หลังจากสายฟ้าสีเงินขนาดใหญ่รูปร่างคล้ายงูได้รวมตัวเข้ากับกระแสน้ำวนแล้ว จู่ๆกระแสน้ำวนก็หยุดหมุน และเริ่มเปลี่ยนเป็นกลุ่มเมฆขนาดมหึมาแทน!