ตอนที่ 469

Dragon Emperor Martial God จักรพรรดิ์เทพมังกร – ตอนที่ 469 [ติดตามข่าวสารได้ที่เพจ : จักรพรรดิ์เทพมังกร ] บทที่ 469 : กลายร่าง (3) “ทุกคนระวังตัวให้ดี..! อย่าเข้าไปใกล้กับปีศาจจิ้งจอกตนนั้น!” ทาคุงาวะ ทาเคตากุไม่สนใจที่จะต่อปากต่อคำกับหลิงหยุน เขารีบร้องบอกเหล่านินจาที่รอดชีวิตให้ถอยห่างจากสุนัขจิ้งจอกตนนั้น ตอนนี้.. ค่ายกลนวสังหารของหลิงหยุนได้ทำให้นินจามากกว่าสามสิบคนได้รับบาดเจ็บสาหัส และอีกสิบกว่าคนถึงแก่ความตาย และอีกสิบกว่าชีวิตก็ถูกฟ้าผ่าตาย ในเวลานี้จึงเหลือนินจาไม่ถึงห้าสิบคน! “ท่านเองก็ระวังตัวให้ดีด้วย!” ยากิอุ ยูมะร้องบอกโทคุงาวะ ทาเคตากุ ระหว่างที่เหล่านินจาต่างก็กำลังร้องตะโกนบอกกันอยู่นั้น ไป๋เสี่ยวเอ๋อก็วิ่งหลบอสุนีบาตที่ฟาดลงมาครั้งแล้วครั้งเล่า นางวิ่งไปทางซ้ายทีทางขวาที และเหล่านินจาอีกสิบกว่าคนก็ถูกฟ้าผ่าตาย! ‘นินจางั้นรึ?’ หลิงหยุนฟังแล้วก็ได้แต่นึกเหยียดหยันอยู่ในใจ แววตาในเนตรหยินหยางของหลิงหยุนบ่งบอกว่าเขาได้ตัดสินใจที่จะจัดการนินจาเหล่านั้นให้สิ้นซาก ภายใต้เนตรหยินหยางของหลิงหยุนนั้น ยากที่ใครจะสามารถหลบพ้นสายตาของเขาได้ และด้วยการเคลื่อนไหวที่รวดเร็วยิ่งกว่าไป๋เซียนเอ๋อ ประกอบกับพลังชี่ที่เต็มเปี่ยมในเวลานี้ กระบี่โลหิตแดนใต้ในมือของเขาจะไม่ปล่อยให้ใครรอดชีวิตไปได้! อย่าได้ถามหาความเมตตาปราณีจากหลิงหยุนในเวลานี้! หลิงหยุนไม่รีบร้อนที่จะจู่โจมโทคุงาวะ ทาเคตากุ และยากิอุ ยูมะ เพราะเขายังไม่รู้ว่ากำลังภายในของคนทั้งคู่นั้นอยู่ในขั้นใหนกันแน่ และจะสามารถสังหารได้ง่ายดายหรือไม่ ? แต่หลังจากที่หลิงหยุนได้สังหารนินจาไปมากกว่าสิบคนแล้ว โทคุงาวะ ทาเคตากุก็ไม่อาจทนนิ่งเฉยได้อีก เพราะหากเขายังคงนิ่งเฉยอยู่ได้ เขาก็คงไม่ต่างจากผู้บัญชาการหัวหลักหัวตอ.. ทางด้านทหารอเมริกันที่มาพร้อมอาวุธครบมือนั้น บางส่วนที่อยู่บนเรือก็ถูกคลื่นซัดห่างออกไป บางคนก็จมลงไปในทะเลพร้อมกับเฮลิคอปเตอร์ และในเวลานี้ทหารอเมริกันที่รอดมาได้ก็มีเพียงไม่ถึงยี่สิบนาย ตอนนี้สายตาของพวกเขาที่จับจ้องไปในทิศทางเดียวกันนั้นล้วนเต็มไปด้วยความงุนงง! “พวกเรารีบไปจัดการกับจอมยุทธชาวจีนนั่น แล้วก็รีบกลับกันดีกว่า!” โทคุงาวะ ทาเคตากุร้องบอกยากิอุ ยูมะ และทั้งคู่ก็วิ่งเข้าไปหาหลิงหยุน แม้ทั้งคู่ต่างก็กระเหี้ยนกระหือที่จะปะทะกับหลิงหยุน แต่หลิงหยุนเองกลับยังไม่ต้องการ เขายังต้องการเล่นซ่อนแอบกับโทคุงาวะ และยากิอุไปก่อน ระหว่างนี้ก็ค่อยๆจัดการเอาชีวิตนักรบญี่ปุ่นคนอื่นๆ ไปก่อน โทคุงาวะ ทาเคตากุ หันไปตะโกนสั่งเหล่านินจาที่อยู่ในระดับต่ำกว่าขั้นเซียงเทียนลงไปที่เหลืออยู่ราวยี่สิบคน “พวกเจ้าบุกเข้าไปพร้อมๆกัน ส่วนข้ากับยากิอุจะคอยคุ้มครองพวกเจ้าเอง!” เหล่านินจาเดินเข้าไปหาหลิงหยุนด้วยท่าทางผยอง และเคียดแค้น ดูเหมือนว่าพวกมันต้องการจะเข้าไปแก้แค้นหลิงหยุนที่ทำให้ประเทศญี่ปุ่นต้องสูญเสียทหารกล้าไปหลายนายหลิงหยุนอาศัยจังหวะที่พวกมันยังไม่ทันได้ตั้งตัว ใช้มังกรพรางร่างพุ่งเข้าไปจัดการกับนินจาทั้งห้าคนที่อยู่ด้านหน้า ทำให้นินจาที่พุ่งตามมาถึงกับชะงักทันที!ผ้าคลุมหน้าสีดำของหลิงหยุนในเวลานี้ได้เปลี่ยนเป็นสีแดง และกระบี่โลหิตแดนใต้หลังจากที่ได้ดื่มเลือดผู้คนไปมากมาย ใบมีดสีดำของมันจึงค่อยๆเปลี่ยนเป็นสีแดงเข้ม ยิ่งนานก็ยิ่งดูเหมือนดวงตาปีศาจมากขึ้น“ยังเหลืออีกสิบห้าคนสินะ..” หลิงหยุนเงยหน้าขึ้นมองไปทางนินจาสิบห้าคนที่เข้าไปยืนรวมกันเสียงกรีดร้องของไป๋เซียนเอ๋อทั้งดังและดุดันขึ้นเรื่อยๆ และในเวลานี้นางก็ไม่สามารถกรีดร้องออกมาเยี่ยงมนุษย์ได้อีก แต่กลับเป็นเสียงเห่าหอนอย่างโหยหวนของสุนัขจิ้งจอกที่ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดแทน หลิงหยุนได้ฟังก็รู้สึกเจ็บปวดหัวใจอย่างมาก แต่ก็ต้องเก็บซ่อนความรู้สึกเจ็บปวดนี้ไว้ และหันไปสังหารนินจาญี่ปุ่นเพื่อไม่ให้ต้องคิดเรื่องของไป๋เซียนเอ๋อแทนโทคุงาวะ ทาเคตากุสำรวจจำนวนนักรบที่เหลือ ตัวเขารวมทั้งยากิอุ ยูมะ และนินจาที่เหลือ รวมแล้วก็เหลือนักรบอยู่ทั้งหมดสิบห้าคน มีแปดคนอยู่ในขั้นเซียงเทียน-2 และมีห้าคนอยู่ในระดับสูงสุดของขั้นเซียงเทียน-1 ทั้งหมดใช้ภาษาญี่ปุ่นสื่อสารกัน และในตอนนี้สายตาของนินจาที่มองไปทางหลิงหยุนนั้น ต่างก็เต็มไปด้วยความตกใจ และหวาดผวา!ก่อนที่เหล่านินจาทั้งหมดจะเดินทางมาที่เกาะแห่งนี้ พวกเขาต่างก็ได้รับข้อมูลว่าหลิงหยุนนั้นแข็งแกร่งมาก แต่ก็คิดไม่ถึงว่าเขาจะแข็งแกร่งถึงเพียงนี้!แม้แต่ยอดฝีมือขั้นเซียงเทียน-2 ทั้งสองคนยังไม่สามารถต้านหลิงหยุนได้ และถูกเขาสังหารภายในพริบตา!หลิงหยุนไม่ใส่ใจกับนักรบญี่ปุ่นมากนัก เขาแอบเดินลมปราณ และเคลื่อนพลังหยินหยางไปทั่วทั้งร่างกาย ในใจก็คิดว่าเขาควรจะต้องดื่มน้ำลายมังกรเพิ่มอีก เพราะได้ใช้มังกรพรางร่างขั้นสูงสุดไป ไม่เช่นนั้นคงยากที่จะไล่ล่ายอดฝีมือขั้นเซียงเทียนได้อย่างง่ายดาย และเพื่อสังหารนักรบญี่ปุ่นเหล่านี้ หลิงหยุนจำเป็นต้องใช้เพลงกระบี่พายุซึ่งต้องใช้พลังมาก!หลังจากที่จัดการกับเหล่านินจาไปบางส่วนแล้ว ตอนนี้พลังชี่ในตัวหลิงหยุนก็เหลือเพียงแค่ครึ่งเดียว จากนี้ไปคงจะเป็นการต่อสู้ที่ดุเดือดมากขึ้น เพราะเหลือแต่ยอดฝีมือที่แข็งแกร่ง!หลิงหยุนโคจรดารกะดายันไปทั่วทั้งร่าง และเดินวิชาพลังลับหยินหยางไปพร้อมๆกันด้วย เขาค่อยๆก้าวเดินลงมาจากเนินเขาเตี้ยๆ และพูดกับทหารอมริกันที่กำลังตกตะลึงด้วยภาษาอังกฤษ“หากพวกเจ้าไม่อยากตาย ก็รีบวางอาวุธแล้วออกไปจากเกาะเตียวหยูเสีย และหากภายในห้านาทีพวกเจ้ายังไม่ออกไปจากที่นี่ ข้าจะฆ่าพวกเจ้าทุกคน!”ระหว่างที่พูดนั้น หลิงหยุนก็ยกกระบี่โลหิตแดนใต้ในมือชูขึ้นเพื่อเป็นการข่มขู่!แต่ดูเหมือนหนึ่งในทหารอเมริกันจะไม่เชื่อ และอยากทดสอบระเบิดชนิดใหม่ที่อยู่ในมือ แต่กลับถูกหัวหน้าที่อยู่ข้างกายห้ามไว้ก่อน!แต่ถึงกระนั้น.. ท่าทางที่อยากลองดีของเขาก็ไม่สามารถหนีพ้นสายตาที่แหลมคมของหลิงหยุนได้ ตะปูยาวแปดนิ้วพุ่งเข้าใส่คิ้วของทหารเรือนายนั้นทันที ปากของเขาอ้าออกและกำลังจะกรีดร้องออกมา แต่ก็ล้มลงไปบนพื้นเสียก่อน..“ยังเหลืออกีสี่นาที จะอยู่เล่นกับข้าที่นี่หรือจะรีบกลับไป พวกเจ้าตัดสินใจกันเอง!” หลิงหยุนพูดด้วยน้ำเสียง แววตา และสีหน้าที่นิ่งเรียบเสียงทิ้งอาวุธดังขึ้นมา และหนึ่งในนั้นก็โยนอาวุธทิ้งพร้อมกับยกมือขึ้นร้องตะโกนว่า “พวกเรายอมแพ้.. และจะรีบออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้ กรุณาอย่าฆ่าพวกเราเลย!”นี่คือความแตกต่างระหว่างทหารอเมริกันกับทหารญี่ปุ่น ในความคิดของชาวอเมริกัน ชีวิตเป็นสิ่งสำคัญที่สุด และต้องมาก่อนเรื่องอื่นใด! อีกทั้งพวกเขาก็ไม่จำเป็นต้องอยู่ที่นี่ เพราะขืนอยู่ต่อไป ก็เท่ากับว่าพวกเขาเอาชีวิตมาทิ้งโดยใช่เหตุ!หลิงหยุนมองทหารอเมริกันพร้อมกับพูดขึ้นว่า “กลับไปบอกผู้บัญชาการระดับสูงของพวกเจ้าด้วยว่า หากไม่ต้องการให้กองทัพอเมริกันต้องจมหายไปในทะเล ก็สั่งให้พวกที่เหลือกลับไปด้วย!”