ตอนที่ 470

Dragon Emperor Martial God จักรพรรดิ์เทพมังกร – ตอนที่ 470 [ติดตามข่าวสารได้ที่เพจ : จักรพรรดิ์เทพมังกร ] บทที่ 470 : กลายร่าง (4) “นี่มันอะไรกัน?” ร่างของเจ้าขาวปุยยังไม่ทันได้ฟื้นตัวจากความเจ็บปวดทรมานจากอสุนีบาตชุดแรกดีนัก ขาทั้งสี่ข้างของมันสั่นอย่างรุนแรงพร้อมกับยืดคอขึ้นเห่าหอนอย่างโหยหวน! แม้ว่าเจ้าขาวปุยจะใช้ยันต์บำบัดรักษาอาการบาดแผลที่เกิดจากอสุนีบาตก่อนหน้านี้จนหายอย่างรวดเร็วแล้ว แต่ก็ต้องยอมรับว่าอาการบาดเจ็บของมันก่อนหน้านี้ค่อนข้างสาหัสมาก และตอนนี้มันก็กำลังเผชิญหน้ากับอสุนีบาตที่ใหญ่ และมีอานุภาพรุนแรงยิ่งขึ้น แม้ว่าเจ้าขาวปุยจะใช้ยันต์เพชร และยันต์เกราะที่หลิงหยุนให้ไว้ แต่ก็ยังไม่สามารถต้านทานอานุภาพที่รุนแรงของอสุนีบาตได้! “นี่มันอะไรกัน?” ทันทีที่ได้ยินเสียงร้องโหยหวนของเจ้าขาวปุย หลิงหยุนก็รีบหันไปมองทันที คิ้วของเขาขมวดเข้าหากันแน่นพร้อมกับร้องออกมาอย่างสงสัย! หลิงหยุนสัมผัสได้ว่ามีบางสิ่งบางอย่างที่ผิดปกติเกิดขึ้น ครั้งนี้เป็นเพียงอสุนีบาติชุดที่สองเท่านั้น แต่เหตุใดสายฟ้าที่ฟาดลงมาจึงได้มีอานุภาพรุนแรงเช่นนี้?! หากปล่อยไว้เช่นนี้.. คงยากที่เจ้าขาวปุยจะสามารถต้านทานอสุนีบาตชุดที่สามได้สำเร็จ! และยังไม่ทันที่จะได้คิดทำอะไร สายฟ้าสีเงินขนาดใหญ่ก็ผ่าลงมาจากท้องฟ้าที่มืดมิด ฟาดใส่ร่างของเจ้าขาวปุยอีกครั้ง.. เปรี้ยง!! เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดของเจ้าขาวปุยดังขึ้นอีกครั้ง ขาบอบบางทั้งสี่ข้างของมันอ่อนยวบ และฟุบลงไปบนพื้นทันที! ไม่เพียงอสุนีบาตขนาดใหญ่ และทรงพลังที่โจมตีใส่ร่างสุนัขจิ้งจอก แต่กลุ่มเมฆมหึมาที่อยู่บนหัวของมันก็ค่อยๆลอยต่ำลงมาเรื่อยๆ ดูเหมือนว่าผืนดินและสวรรค์กำลังบีบรัดสิ่งมีชีวิตเล็กๆที่อยู่ตรงกลาง.. ความรุนแรงของบททดสอบในครั้งนี้นั้นแทบจะไม่ต้องพูดถึง สายฟ้ายังคงฟาดลงมาอย่างต่อเนื่องไม่หยุดยั้ง เรียกได้ว่าในพื้นที่หนึ่งร้อยตารางเมตรนั้น ไม่มีช่องว่าง หรือมีโอกาสให้สุนัขจิ้งจอกที่น่าสงสารหลบพ้นได้เลยแม้แต่น้อย! มีเพียงหนทางเดียวคือที่จะรอดได้ นั่นก็คือจะอดทนต้องผ่านพ้นอสุนีบาตไปให้ได้ หาไม่แล้ว.. ก็ต้องจบชีวิตลงอย่างแน่นอน! “เซียนเอ๋อ.. เจ้าไม่ต้องรอจนถึงอสุนีบาตชุดที่สามแล้ว เจ้าใช้ยันต์อสนีในตอนนี้เลย แล้วรีบวิ่งกลับไปที่ค่ายกลแปดทิศ!” หลิงหยุนสูดลมหายใจลึก และใช้มังกรคำรามร้องบอกเจ้าขาวปุย! หลิงหยุนเกรงว่าเจ้าขาวปุยจะใจลอยไปอยู่ที่อสุนีบาตจนไม่ได้ยินคำพูดของตนเอง เขาจึงใช้มังกรคำรามดังขึ้น ดังขึ้น และดังขึ้นอีก! เปรี้ยง!อสุนีบาตชุดที่สามฟาดลงใส่ร่างของเจ้าขาวปุยที่เพิ่งจะกัดฟันลุกขึ้นยืนได้ มันจึงล้มฟุบลงไปบนพื้นอีกครั้ง!“ลุกขึ้นวิ่งเร็วเข้า! ”หลิงหยุนมองร่างบอบบางของสุนัขจิ้งจอกขาวที่ตอนนี้เป็นไหม้ดำเป็นตอตะโก ในใจของเขารู้สึกเจ็บปวดอย่างที่สุด และกรีดร้องอยู่ในใจอย่างกระวนกระวายจนแทบคลั่ง!“เสร็จข้าล่ะ..”หนึ่งในยอดฝีมือขั้นเซียงเทียน-2 ทั้งหกคนนั้น เห็นหลิงหยุนกำลังจดจ่ออยู่กับภาพสุนัขจิ้งจอกที่กำลังล้มลุกคลุกคลาน จึงมั่นใจว่านี่เป็นโอกาสที่ดีที่สุดในการจู่โจมหลิงหยุน เขาจึงรีบกระโดดเข้าไปใกล้ และเงื้อดาบในมือขึ้นหมายฟันเข้ากลางศรีษะของหลิงหยุน“เจ้าอย่าได้ฝันไป!”หลิงหยุนไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง มือขวาของเขายื่นกระบี่โลหิตแดนใต้เข้าทักทายนินจาผู้นั้นทันที!และดาบกับกระบี่ก็ปะทะกันเสียงดัง.. เคร้ง!นินจาผู้นั้นรู้สึกว่ามือของตนเองนั้นเจ็บปวดไปหมด ดาบยาวของเขาคล้ายถูกกระตุกอย่างแรง!ดาบยาวในมือของนินจาผู้นั้นทำจากวัสดุอย่างดี อีกทั้งยังได้เดินพลังชี่ของตนเองไว้ที่คมดาบด้วย แม้ดาบของเขาจะไม่หักเป็นสองท่อน แต่ก็เป็นรอยบิ่นลึกเข้าไปถึงสองเซ็นติเมตร!หลิงหยุนยังคงไม่หันกลับมา เขาขยับเท้าเล็กน้อย และร่างใหญ่ก็เหาะถอยหลังปะทะเข้ากับร่างของนินจาอย่างรุนแรง!หลังจากสิ้นเสียงปัง! นินจาผู้นั้นก็กรีดร้องออกมาอย่างเจ็บปวด และร่างของเขาก็ล้มพับลงไปกองกับพื้นทันที!“เตรียมตัวตายได้แล้ว!” หลิงหยุนพลิกข้อมือ และจัดการตัดศรีษะของนินจาผู้นั้นทันที!“เพราะเจ้าจู่โจมข้า เจ้าจึงต้องตาย!”สายตาของหลิงหยุนยังคงจ้องมองเจ้าขาวปุยที่กำลังวิ่งไปยังค่ายกลแปดทิศในหุบเขาเล็กๆ แววตาที่เต็มไปด้วยความกระวนกระวายของหลิงหยุนจ้องมองไปด้านหน้า และแอบส่งกำลังใจให้กับเจ้าขาวปุยอย่างเงียบๆหลังจากที่ถูกอสุนีบาตทั้งสามชุด เจ้าขาวปุยก็แทบจะสลบไสล แต่เพราะเสียงร้องตะโกนของหลิงหยุน ทำให้มันได้สติและฝืนวิ่งต่อไป มันกัดฟันใช้วิชาจิ้งจอกเหิน พร้อมกับใช้ยันต์อสนีของหลิงหยุนในระหว่างที่พุ่งตัวไปยังค่ายกลแปดทิศอย่างรวดเร็ว!แม้ว่าเจ้าขาวปุยจะกระโจนได้ไกลถึงครั้งละหนึ่งร้อยเมตร แต่สายฟ้าที่ทะลุกลุ่มเมฆดำขนาดมหึมาลงมานั้นก็รวดเร็วมากเช่นกัน มันฟาดลงบนร่างของเจ้าขาวปุยจนถึงกับต้องกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดอีกครั้ง!ยันต์อสนีได้ผลดีอย่างไม่ต้องสงสัย เพราะช่วยให้เจ้าขาวปุยสามารถรอดพ้นจากสายฟ้าทรงพลังที่ฟาดลงบนตัวมัน ไม่เช่นนั้นมันคงต้องล้มลงไปกับพื้นแล้ว!เมื่อเห็นว่าเจ้าขาวปุยกำลังเข้าใกล้ค่ายกลแปดทิศของเขาแล้ว หลิงหยุนจึงรู้สึกโล่งอก และค่อยๆหันกลับมาเผชิญหน้ากับศัตรูต่อ