ตอนที่ 471

Dragon Emperor Martial God จักรพรรดิ์เทพมังกร – ตอนที่ 471 [ติดตามข่าวสารได้ที่เพจ : จักรพรรดิ์เทพมังกร ] บทที่ 471 : ตายทั้งร้อยคน! เคร้ง.. เคร้ง.. ดาบยาวของโทคุงาวะ ทาเคตากุ และยากิอุ ยูมะ ฟันเข้ากับกระบี่โลหิตแดนใต้ของหลิงหยุน.. ยอดฝีมือขั้นเซียงเทียน-3 ทั้งสองคนโกรธถึงขั้นสุด ส่วนหลิงหยุนก็เหลือกำลังเฮือกสุดท้าย จึงไม่สามารถต้านทานได้ ร่างของเขาถูกร่างที่แข็งแกร่งทั้งสองร่างกระแทกเข้าอย่างรุนแรงจนเขาเองแทบจะแตกสลายลงไปในทันที! หลิงหยุนต้องการสังหารทาเคดะ จึงไม่หลบเลี่ยงแม้ว่ามังกรพรางร่างของเขาจะรวดเร็วกว่าความเร็วของยอดฝีมือขั้นเซียงเทียน-3 และความเร็วของอีกฝ่ายซึ่งเป็นถึงนินจานั้นก็ไม่ได้ด้อยเลยแม้แต่น้อย.. แต่หลิงหยุนกลับต้องตกตะลึงเมื่อคนทั้งสองกลับไม่แม้แต่จะกระอักเลือดเมื่อปะทะเข้ากับร่างของหลิงหยุนอย่างแรง! ส่วนหลิงหยุนนั้นสัมผัสได้ว่า.. พลังหยินหยางในร่างกายของตนเองนั้นเริ่มปั่นป่วนอย่างรุนแรง จนในที่สุดก็กระอักเลือดออกมา และไม่สามารถยืดตัวตรงได้.. หลิงหยุนตกใจสุดขีด และรู้ตัวดีว่าเขาสามารถทานทนต่อการปะทะที่รุนแรงเช่นนี้ได้เพียงแค่ครั้งเดียวเท่านั้น หากมีครั้งที่สองเกิดขึ้น เขาคงไม่สามารถลุกขึ้นยืนได้อีกอย่างแน่นอน! หลิงหยุนพุ่งตัวออกไปไกลกว่าสามสิบเมตร จากนั้นจึงหันไปมองทางเจ้าขาวปุยที่อีกเพียงไม่ถึงครึ่งนาทีก็ถูกฟ้าผ่าอีกกว่าสิบครั้ง เลือดสีแดงสดพุ่งออกจากปากของมัน และกระจายไปทั่วบริเวณ หลิงหยุนถึงกับตกตะลึงจนอึ้งไป เมื่อพบว่ายังคงมีอสุนีบาตอีก บทดสอบบนโลกใบนี้ช่างหนักหนาสาหัส และน่าหวาดกลัวกว่าในโลกบ่มเพาะที่ยิ่งใหญ่มากนัก! บททดสอบในระดับขั้นเดียวกัน แต่กลับมีความรุนแรงต่างกัน เพียงแค่การกลายร่างยังน่าหวาดกลัวถึงเพียงนี้ แล้วนี่หากเจ้าขาวปุยงอกหางที่หก บททดสอบจะยิ่งไม่น่ากลัวและรุนแรงกว่านี้หลายเท่าหรือ? แต่ถึงกระนั้นก็ไม่น่าที่จะต้องพบเจอกับสายฟ้าเทวะสีม่วง?! หลิงหยุนได้แต่แอบบคิดอยู่ในใจว่า.. ไม่แปลกที่บนโลกใบนี้มีปีศาจอยู่เพียงไม่กี่ตัว เพราะเมื่อถึงเวลากลายร่าง พวกมันคงจะถูกอสุนีบาตตายกันหมด! แต่ตอนนี้.. หลิงหยุนไม่มีเวลาใส่ใจมากนัก เพราะแม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่รู้ว่าจะสามารถมีชีวิตรอดไปได้หรือไม่? ยอดฝีมือขั้นเซียงเทียน-3 ทั้งสองคน ยังคงจู่โจมใส่เขาอย่างไม่หยุดยั้ง และไม่ปล่อยให้เขาได้มีแม้แต่โอกาสหายใจด้วยซ้ำไป! “จอมยุทธชาวจีน.. ข้ายอมรับว่าเจ้าแข็งแกร่งมาก แต่เจ้าไม่มีโอกาสที่จะมีชีวิตรอดไปถึงวันพรุ่งนี้แน่!” โทคุงาวะ ทาเคตากุพุ่งเข้าใส่หลิงหยุนที่อยู่ห่างออกไปสามสิบเมตร สายตาของเขาเหลือบมองยากิอุ ยูมะพร้อมกับสื่อสารกันด้วยภาษาญี่ปุ่น หลิงหยุนไม่เข้าใจภาษาญี่ปุ่น และพูดไม่ได้ แต่เขาก็แอบใช้วิชาพลังลับหยินหยางเพื่อฟื้นฟูพละกำลังอยู่อย่างเงียบๆ และรอการจู่โจมชุดต่อไปจากฝ่ายตรงข้าม แต่เพียงแค่สองสามวินาที ก็มียอดฝีมือชาวญี่ปุ่นขั้นเซียงเทียน-2 คนหนึ่งที่สามารถเอาชีวิตรอดจากพายุก่อนหน้านี้ได้ พุ่งเข้ามาเสริม.. “ยามาโมโตะ.. มันหมดแรงแล้ว! ไม่จำเป็นต้องใช้กำลังมาก แค่ป้องกันการจู่โจมของมันก็พอ..” ในจำนวนกองทัพนินจาที่โทคุงาวะ ทาเคตากุพามา ตอนนี้เหลือเพียงแค่ยามาโมโตะคนเดียว และหากยามาโมตะต้องถูกหลิงหยุนที่ตอนนี้ได้รับบาดเจ็บสาหัสสสังหารได้อีก เขาคงต้องอับอายอย่างมากเลยทีเดียว!“ท่านโทคุงาวะวางใจได้ ข้าจะจัดการหยุดเขาเอง!” สายตาของยามาโมตะที่จ้องมองหลิงหยุนนั้นเต็มไปด้วยความดุร้ายและโหดเหี้ยมศึกครั้งนี้.. ตระกูลยามาโมโตะได้ส่งนินจามาร่วมด้วยถึงสิบสองคน แต่ตอนนี้กลับมีเขาเพียงคนเดียวที่รอดชีวิตมาได้ เขาจึงทั้งเกลียดและเคียดแค้นหลิงหยุนอย่างที่สุด“ฆ่ามัน!”โทคุงาวะ ทาเคตากุ และยากิอุ ยูมะพุ่งเข้าใส่หลิงหยุนอีกครั้ง ยากิอุ ยูมะถ่ายเทพลังชี่ทั้งหมดของขั้นเซียงเทียน-3 ลงไปที่ดาบซามูไรของตัวเอง และดาบที่มีความยาวเมตรครึ่งก็พุ่งเข้าใส่ร่างของหลิงหยุนอย่างรวดเร็ว!ทั้งสองคนฉวยโอกาสจู่โจมหลิงหยุนจากด้านหลัง อีกทั้งดาบซามูไรเล่มยาวก็ถูกถ่ายเทพลังชี่ทั้งหมดลงไป กระบี่โลหิตแดนใต้ และกระบี่มังกรขาวจึงไม่สามารถฟันขาดได้หลิงหยุนจำเป็นต้องแข่งกับเวลา ระหว่างที่ใช้วิชาพลังลับหยินหยางเพื่อฟื้นฟูกำลังนั้น จุดตันเถียนของเขาก็หมุนอย่างรวดเร็ว และพลังหยินหยางก็ถูกผลิตขึ้น ตอนนี้พลังชี่ในร่างกายของเขาก็ฟื้นตัวขึ้นมามากกว่ายี่สิบเปอร์เซ็นต์แล้วจุดประสงค์ของหลิงหยุนนั้นไม่ใช่การปะลองฝีมือ แต่คือการสังหารศัตรูให้เร็วที่สุดเท่าที่จะสามารถทำได้! ดังนั้นในการโจมตีศัตรูแต่ละครั้ง เขาจึงต้องเลือกจู่โจมเข้าที่จุดอ่อนของพวกมันแต่ละคน!และครั้งหลิงหยุนต้องการสังหารยามาโมโตะก่อน!หลิงหยุนต้องจัดการสังหารพวกมันทีละคน ยิ่งพวกมันเหลือน้อยลงเท่าไหร่ เจ้าขาวปุยก็จะยิ่งปลอดภัยมากขึ้นเท่านั้น และเขาก็เองก็สามารถจะคุ้มครองความปลอดภัยให้กับเจ้าขาวปุยได้ง่ายขึ้น!หลิงหยุนเก็บกระบี่มังกรขาวกลับไป และในเวลาเดียวกันนั้น มือซ้ายก็ซัดตุปูยาวเข้าใส่โทคุงาวะ ทาเคตากุ และยากิอุ ยูมะแม้ทั้งคู่จะอยู่ห่างจากหลิงหยุนไปไม่ไกลนัก และตะปูที่ซัดออกไปก็มีจำนวนมาก แต่ทั้งโทคุงาวะ และยากิอุก็สามารถแกว่งดาบปัดป้องได้อย่างง่ายดายหลิงหยุนรู้ดีว่าอาวุธลับเหล่านี้ไม่ต่างจากของเด็กเล่นสำหรับคนทั้งคู่ เขาจึงไม่ต้องการถ่ายเทพลังชี่ลงไปให้เสียเปล่า เพราะถึงแม้จะซัดโดนพวกมัน ก็คงไม่สามารถทำอันตรายอะไรได้!“อาวุธลับพวกนั้นทำอะไรพวกเราไม่ได้.. ไม่ต้องกังวล!”โทคุงาวะ ทาเคตากะ และยากิอุ ยูมะ เห็นหลิงหยุนใช้อาวุธลับเพื่อต้องการถ่วงเวลาให้พลังชี่ในร่างกายฟื้นตัว พวกเขาต่างก็ไม่ใส่ใจกับอาวุธลับของหลิงหยุนนอีก และเดินบุกจู่โจมเข้าใส่หลิงหยุนอย่างเดียว!หลิงหยุนได้แต่นึกเย้ยหยันอยู่ในใจ และเพียงแค่พวกมันเข้าไปใกล้ หม้อทองแดงที่หนักกว่าสองพันกิโลกรัมก็ปรากฏขึ้นในมือซ้ายของหลิงหยุน‘จะฆ่าข้างั้นรึ.. มันไม่ง่ายนักหรอก!’ หลิงหยุนนึกเย้ยหยันพร้อมกับใช้เท้าเตะหม้อเสินหนงในมือใส่ร่างของโทคุงาวะ และยากิอุที่กำลังบุกเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง!“อ๊าก..” สองเสียงร้องดังออกมาพร้อมกันโทคุงาวะ ทาเคตากุ และยากิอุ ยูมะ ถูกหม้อทองแดงกระแทกเข้าอย่างแรงจนกระดูกซี่โครงหัก และกระเด็นออกไป“โอ๊ย!” ดวงตาทั้งสองข้างของโทคุงาวะแดงก่ำ และกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดเมื่อได้รับบาดเจ็บซี่โครงซ้ายหัก“นั่น.. นั่นมัน?!”แต่เมื่อโทคุงาวะ ทาเกตากุได้เห็น ‘อาวุธ’ ที่หลิงหยุนใช้ทำร้ายเขาจนบาดเจ็บ ดวงตาของเขาก็เป็นประกายวูบขึ้นมาด้วยความตกใจ และประหลาดใจ!