ตอนที่ 477

Dragon Emperor Martial God จักรพรรดิ์เทพมังกร – ตอนที่ 477 [ติดตามข่าวสารได้ที่เพจ : จักรพรรดิ์เทพมังกร ] บทที่ 477 : อสุนีบาตสำหรับหลิงหยุน! คำพูด สายตา และท่าทางของหลิงหยุนในเวลานั้น เต็มไปด้วยความทะนง และถือดี! เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง! ฟ้าแลบแปลบปลาบ ตามมาด้วยสายฟ้าจำนวน 72 เส้นที่มีทั้งขนาดใหญ่เท่าแขน และไม่ถึงสองนาที สายฟ้าทั้งหมดก็ผ่าลงมา! หลิงหยุนยืนนิ่งไม่เคลื่อนไหว รอรับคลื่นอสุนีบาตด้วยร่างที่ทรงพลัง สายฟ้าทั้งหมดที่ฟาดใส่นั้น ไม่สามารถทำอันตรายหลิงหยุนให้เกิดบาดแผลได้แม้แต่น้อย! แม้ว่าหลิงหยุนจะผยอง แต่ก็ไม่ประมาท เขารู้ว่าอสุนีบาตทั้งสี่ชุดนั้น นี่เป็นเพียงแค่ชุดแรก ยังคงเหลืออีกสามชุด! หลิงหยุนโคจรดารกะดายันเพื่อป้องกันอันตรายจากอสุนีบาต ในขณะเดียวกันก็ใช้วิชาพลังลับหยินหยางดูดซับพลังจากสายฟ้าที่ฟาดลงมาบนร่างกายเข้าสู่เส้นลมปราณ และจุดตันเถียนของตนเองอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็รอคอยอสุนีบาตชุดที่สองต่อไป.. ด้วยจิตวิญญาณที่อยู่ในขั้นอมตะของหลิงหยุน ทำให้เขาสามารถเอาชีวิตรอดมาได้อย่างง่ายดาย.. ดวงจิตเดิมของหลิงหยุนที่หนีรอดจากการทดสอบที่เหี้ยมโหดในขั้นอมตะมาได้ และตอนนี้ความเหนื่อยล้าหมดแรงในครั้งนั้นก็ได้จบลงแล้ว ดังนั้นในเวลานี้จึงมีเพียงสายฟ้าเทวะสีม่วงเท่านั้นที่เขาไม่อาจจะทานทนได้ บททดสอบในครั้งนี้สำหรับหลิงหยุนแล้วแทบจะไม่มีอะไรน่ากลัว! ครืน.. ครืน.. เสียงคำรามของท้องฟ้าดังกระหึ่มขึ้นอีกครั้ง เปรี้ยง! สายฟ้าที่มีขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางเกือบครึ่งเมตร ลำแสงที่มีรูปร่างคล้ายมังกรสีเงิน พุ่งทะลุกลุ่มเมฆขนาดมหึมา และผ่าลงบนร่างของหลิงหยุนอีกครั้ง! เปรี้ยง! แม้หลิงหยุนจะได้เตรียมตัวเตรียมใจมาพร้อมแล้ว แต่เขากลับคิดไม่ถึงว่า เพียงแค่อสุนีบาตชุดที่สองเท่านั้น เหตุใดจึงมีอานุภาพรุนแรง และน่ากลัวถึงเพียงนี้! และหลังจากที่ถูกสายฟ้าฟาด ร่างของหลิงหยุนก็กระเด็นออกไปไกลเกือบสิบเมตร! “นี่มันอะไรกัน?!” ร่างของหลิงหยุนลอยละลิ่วออกไปไกล และในที่สุดก็ตกลงในสภาพที่เขายืนบนพื้นได้อย่างมั่นคงปลอดภัย หลิงหยุนรีบสำรวจไปทั่วร่างกายของตนเอง เขาเริ่มรู้สึกขุ่นเคือง นี่เป็นเพียงอสุนีบาตชุดที่สอง แต่ขนาดของมันกลับหนาถึงครึ่งเมตร หลิงหยุนกำลังคิดว่าจะรับมือกับอีกสองชุดต่อไปได้อย่างไร? นี่ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ ไป๋เซียนเอ๋อไม่ใช่มนุษย์ที่มีผิวหนังธรรมดา นางคือสุนัขจิ้งจอกสวรรค์เก้าหางซึ่งเป็นสัตว์วิญญาณที่อยู่ระหว่างโลกกับสวรรค์ โดยธรรมชาติจึงมีพลังวิเศษเพื่อใช้สำหรับต่อสู้เอาชีวิตรอดจากการกลายร่าง การที่อสุนีบาตฟาดใส่ร่างของมันในแต่ละครั้ง จึงเป็นทั้งการทำลาย และการสร้างในคราวเดียวกัน ด้วยเหตุนี้มันจึงสามารถกลายร่างเป็นมนุษย์จริงๆได้!และด้วยเหตุที่ร่างของไป๋เซียนเอ๋อนั้นคือสุนัขจิ้งจอกสวรรค์เก้าหาง ร่างกายของนางจึงสามารถฟื้นฟูได้เอง เพราะนี่คือคุณสมบัติพิเศษอย่างหนึ่งในการบ่มเพาะของเหล่าปีศาจ..แต่สำหรับหลิงหยุนนั้น.. หากเป็นดังเช่นเจ้าขาวปุย เนื้อหนังถูกเผาไหม้จนเหลือแต่โครงกระดูกเช่นนั้นก็คงจะแย่ เพราะเขาไม่ได้กลายร่างได้ใหม่เช่นเดียวกับมัน!แต่หลิงหยุนไม่มีเวลาที่จะได้คิดอะไรมาก.. สายฟ้าเส้นที่สองปรากฏขึ้นอีกครั้ง และเสียงเปรี้ยงก็ดังสนั่นหวั่นไหว ครั้งนี้ร่างของหลิงหยุนกระเด็นไปไกลถึงสิบกว่าเมตร เนื้อสีขาวของเขาเปลี่ยนเป็นสีดำไหม้ทันที สภาพของหลิงหยุนในเวลานี้ไม่ต่างจากอะไรสักอย่างที่ถูกเผาจนดำ!“นี่ท่าน..!”หลิงหยุนเริ่มที่จะโมโหขึ้นอีก.. เขาเรียกยันต์บำบัดออกมาใช้รักษาตัวเอง จากนั้นก็เรียกยันต์อสนี ยันต์เพชร และยันต์เกราะออกมาใช้ป้องกันตัวด้วยเช่นกันหลิงหยุนเริ่มรู้สึกว่าอสุนีบาตจากการทดสอบในครั้งนี้ดูเหมือนจะไม่ง่ายอย่างที่คิดไว้!กลุ่มเมฆสีดำทะมึนม้วนตัวอีกครั้ง พร้อมกับเคลื่อนตัวลงต่ำจนแทบจะอยู่แนบชิดกับศรีษะของหลิงหยุน และไม่ปล่อยให้เขาได้มีโอกาสได้พัก สายฟ้ามีขนาดใหญ่ขึ้น และใหญ่ขึ้น จนมีขนาดไม่ต่างจากเสาขนาดใหญ่ ได้ฟาดลงบนศรีษะของหลิงหยุนอย่างรุนแรงอีกครั้งทุกครั้งที่ฟ้าผ่าลงที่ร่างของเขา.. หลิงหยุนจะกระเด็นออกไปไกลถึงสิบกว่าเมตร และทุกครั้งผิวของเขาก็จะไหม้เกรียม ทำให้เกิดอาการบาดเจ็บเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ และเขาเองก็ไม่กล้าที่จะใช้ยันต์บำบัดมากนัก เพราะตอนนี้เหลืออยู่เพียงแค่สองมัด หลิงหยุนจำเป็นต้องเก็บไว้ใช้ในยามฉุกเฉินแต่ถึงกระนั้น หลิงหยุนก็ยังไม่ถอดใจวิ่งหนี เขายังคงใช้พลังลับหยินหยางดูดซับเอาพลังจากสายฟ้าเข้าไปในร่างกายพลังหยางจากสายฟ้าที่ถูกดูดซับเข้าไปตามเส้นลมปราณ และจุดตันเถียนของหลิงหยุนนั้น แกร่งขึ้นเรื่อยๆ จนเพียงพอที่จะสามารถฝึกฝนให้เข้าสู่ขั้นปรับร่างกาย-7 ได้พลังจากสายฟ้านี้นับว่าเป็นสมบัติล้ำค่าอีกชิ้นที่เหนือกว่าพลังชีวิตจากน้ำลายมังกรเสีย อาจเทียบเท่ากับพลังอมตะเลยก็เป็นได้!รอบตัวหลิงหยุนครอบคลุมไปด้วยสายฟ้าที่ผ่าลงมาบนร่างของเขาครั้งแล้วครั้งเล่า ร่างที่ดำเป็นถ่านของหลิงหยุนในเวลานี้มีบาดแผลเต็มตัว และยิ่งผ่านไปก็ยิ่งมีบาดแผลที่เจ็บปวดเกิดขึ้นไปทั่วทั้งตัว แต่สีหน้าของเขายังเต็มไปด้วยความดื้อรั้น!หลิงหยุนใคร่ครวญอย่างจริงจังพร้อมกับเรียกยันต์บบำบัดออกมาทำการรักษาบาดแผลตามร่างกาย และเริ่มใช้ยันต์อสนี ยันต์เพชร และยันต์เกราะเพื่อป้องกันตัวอีกครั้งหลังจากนั้น หลิงหยุนก็เรียกน้ำเต้าวิเศษออกมา และเริ่มดื่มน้ำลายมังกรเข้าไปจำนวนมากจนท้องของเขาไม่สามารถจุได้อีก จึงได้เก็บน้ำเต้าวิเศษกลับเข้าแหวนพื้นที่ไปหลิงหยุนแทบต้องการพุ่งเข้าใส่อสุนีบาต เพราะต้องการผ่านเข้าสู่ด่านสุดท้ายของขั้นปรับร่างกายให้เร็วที่สุด และในเวลานี้หลิงหยุนก็พร้อมที่จะเผชิญกับอสุนีบาตที่ทรงพลง และเขาค่อนข้างมั่นใจว่าด้วยความแข็งแกร่งของตนเองเวลานี้ เขาน่าจะผ่านอสุนีบาตชุดที่สามไปได้ แต่ชุดที่สี่นั้นเขายังไม่มั่นใจ!หลิงหยุนเริ่มทำสมาธิพร้อมกับเรียกลูกประคำโพธิจากแหวนพื้นที่มาไว้ในกำมือ..แม้ว่าหลิงหยุนเคยคิดที่จะโยนมันทิ้งไป แต่ท้ายที่สุดเขาก็เปลี่ยนใจ! เพราะทุกครั้งที่เขากำลูกประคำโพธิเม็ดนี้ไว้ จิตใจของเขาจะสงบ และโปร่งโล่งจนแทบจะบรรลุเลยก็ว่าได้หลิงหยุนสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยอาการที่สงบเยือกเย็น เขานั่งขัดสมาธิพร้อมกับในมือกำลูกประคำโพธิไว้ จากนั้นจึงเริ่มเคลื่อนวิชาพลังลับหยินหยางภายในร่างกายเพื่อรอดูดซับพลังจากสายฟ้า และเวลานี้พลังต่างๆที่อยู่ภายในร่างกายของหลิงหยุนก็เริ่มพลุ่งพล่านขึ้น!…..สายฟ้าเส้นที่สิบแปดได้สิ้นสุดลง และยังคงเหลืออีกสิบแปดครั้ง สายฟ้าเทวะทั้งสามสิบหกครั้งนั้น ครั้งที่สิบเก้าเริ่มมีเส้นผ่าศูนย์กลางใหญ่ถึงสองเมตร มันจึงดูไม่ต่างจากเสาสีเงินต้นใหญ่ที่กำลังพุ่งลงมาบนโลก และกำลังครอบร่างของหลิงหยุนเอาไว้!เปรี้ยง!