ตอนที่ 491

บทที่ 491 : ตกตะลึงทั้งเมือง! คืนนี้บรรยากาศช่างสวยงามนัก แสงสีนวลของพระจันทร์สาดส่องกระทบผืนน้ำในทะเลเป็นประกายระยิบระยับ ลมพัดมาเบาๆ และมีเมฆลอยอยู่บางเบา.. หลิงหยุนและไป๋เซียนเอ๋อยืนนิ่งอยู่เหนือพื้นน้ำที่กำลังทอประกายระยิบระยับ ทั้งคู่กำลังจ้องมองเรือที่ค่อยๆจมดิ่งลงไปในทะเล หลิงหยุนและไป๋เซียนเอ๋อหันไปมองหน้ากัน ก่อนจะก้าวเดินอยู่บนพื้นน้ำเข้าสู่ฝั่ง ภาพของทั้งคู่นั้นไม่ต่างจากหนังจีนกำลังภายในที่หลายคนได้เคยดูมา ระยะทางเพียงแค่สองกิโลเมตรห่างจากฝั่งนั้น ทั้งหลิงหยุนและไป๋เซียนเอ๋อกระโดดเพียงแค่สิบครั้งก็สามารถขึ้นฝั่งได้ภายในเวลาไม่ถึงสิบวินาที หลิงหยุนรู้ว่าไม่ควรแต่งชุดที่สวมอยู่นี้เข้าไปในตัวเมือง เขาจึงหาสถานที่จัดการเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดลำลองตามปกติแทน “นายท่าน.. เหตุใดจึงต้องจมเรือด้วย?” ระหว่างทางที่หลิงหยุนพาไป๋เซียนเอ๋อไปยังเขตหลงว่านนั้น นางก็ถามขึ้นมาด้วยความสงสัยใคร่รู้ หลิงหยุนมองแสงไฟที่อยู่ไกลออกไป เขายิ้มให้ไป๋เซียนเอ๋อพร้อมกับอธิบายว่า “เซียนเอ๋อ.. มีคนมากมายได้เห็นเรือลำนี้แล้ว ข้าจึงไม่ต้องการให้มีคนสะกดรอยตาม และหาเราสองคนพบ” ทั้งสองคนเดินข้ามถนนเส้นหลัก แต่คิดไม่ถึงว่าทั้งเขาและไป๋เซียนเอ๋อจะต้องเผชิญกับสภาพรถติดอย่างมาก และระหว่างที่ยืนเก้ๆกังๆอยู่ตรงสีแยกนั้น หลิงหยุนก็พึมพำกับตัวเองเบาๆว่าสงสัยจะมีอุบัติเหตุรถชนกัน แต่ยังไม่ทันที่เขาจะคิดจบ ก็ได้ยินเสียงบีบแตร และเสียงเหยียบเบรกดังระงม ปิ๊น.. เอี๊ยด.. เสียงรถบนท้องถนนพากันบีบแตร และเบรกกันดังสนั่น ถัดจากหลิงหยุนและไป๋เซียนเอ๋อไปราวหนึ่งร้อยเมตร ก็เกิดความโกลาหล และวุ่นวายอย่างนหนัก ตอนแรกนั้นหลิงหยุนยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เมื่อเห็นรถสองคันที่เพิ่งชนกัน เขาจึงรู้ได้ทันที.. คนขับรถทั้งสองคนต่างก็โผล่หน้าออกมาจากกระจกรถของตนเอง ทั้งคู่ต่างก็จ้องมองไปทางไป๋เซียนเอ๋อจนเหลียวหลัง และนั่นคือสาเหตุที่ทำให้เกิดอุบัติเหตุ? “นั่น.. โอ้โห..!” เสียงร้องอุทานของชายวัยกลางคนที่สวมเสื้อยืดแขนสั้นและกางเกงตัวโคร่งดังขึ้น เขากำลังเดินมองไป๋เซียนเอ๋อไปจนเหลียวหลังเช่นกัน และกำลังชนเข้ากับเสาไฟฟ้าที่อยู่บนทางเท้า หลังจากที่ไป๋เซียนเอ๋อกลายร่างเป็นมนุษย์ ความงดงามของนางนั้นเรียกได้ว่าไม่อาจสรรหาคำใดมาอธิบายได้ แม้แต่หลิงหยุนซึ่งอยู่ร่วมกับไป๋เซียนเอ๋อมานานหลายวัน ยังไม่กล้าจ้องมองนางเป็นเวลานานๆ เพราะเกรงว่าอาจจะหลงเสน่ห์นางเข้าจนไม่อาจหักห้ามใจได้.. แม้แต่หลิงหยุนที่นับว่าเป็นผู้ที่สามารถควบคุมบังคับจิตใจของตนได้เป็นอย่างดียังไม่อาจต้านทานความงดงามของไป๋เซียนเอ๋อได้ จึงไม่จำเป็นต้องพูดถึงคนธรรมดาทั่วไปในเมืองนี้ไป๋เซียนเอ๋อกำลังยืนอยู่ตรงสี่แยกไฟแดงไฟแดง และกำลังจะข้ามถนนด้วยท่าทางงุนงงกว่าจะรู้สาเหตุหลิงหยุนก็ไม่สามารถทำอะไรได้แล้ว เพราะตอนนี้ก็สายเกินไปที่จะให้ไป๋เซียนเอ๋อปกปิดใบหน้าของตนเอง เพราะความโกลาหลวุ่นวายก็ได้เกิดขึ้นแล้ว!แต่ช่างโชคดีที่มีแท็กซี่ว่างวิ่งมาข้างหลิงหยุนพอดี เขาจึงรีบโบกเรียก และพาไป๋เซียนเอ๋อที่กำลังเดินก้มหน้าไปที่รถ“ไปใหนครับ?” คนขับรถแท๊กซี่มองเหตุการณ์ที่โกลาหลวุ่นวายตรงสี่แยกพร้อมกับถามขึ้นหลิงหยุนบอกหลงหวู่ให้ไปรอเขาอยู่ที่โรงแรม เขาจึงบอกคนขับซึ่งเป็นคนพื้นที่ให้พาไปยังโรงแรมที่หลงหวู่พักอยู่ แล้วทั้งคู่ก็รีบขึ้นรถทันที“น่าแปลกจัง.. คืนนี้ทำไมจู่ๆสี่แยกใหญ่ถึงได้มีอุบัติเหตุรถชนกันหลายคันขนาดนี้ หรือว่าไฟจราจรเสียกะทันหัน?” คนขับแท็กซี่ขับไปก็บ่นพึมพำกับตัวเองไปหลังจากที่ไป๋เซียนเอ๋อขึ้นไปบนรถแท็กซี่แล้ว นางก็นั่งก้มหน้าให้ผมยาวดำขลับร่วงลงมาปิดบังใบหน้าด้านข้างไว้ และไม่ให้คนขับแท็กซี่เห็นใบหน้าของนางคนขับรถแท็กซี่เองก็มัวแต่สนอกสนใจกับความโกลาหลวุ่นวายบนท้องถนน จนไม่ทันสังเกตเห็นว่าต้นเหตุของความโกลาหลทั้งหมดนั้น ที่แท้กำลังนั่งอยู่บนเบาะหลังของรถตัวเอง..หลิงหยุนยิ้มพร้อมกับตอบไปว่า “น่าจะเป็นอย่างนั้นนะครับ.. ไฟจราจรคงจะเสีย..”หลังจากนั้น หลิงหยุนก็หันไปกระซิบกับไป๋เซียนเอ๋อว่า “เซียนเอ๋อ.. เมื่อลงจากรถ เจ้าต้องปิดหน้าปิดตาตัวเองไว้ให้ดี อย่าให้ใครเห็นเข้าอีกล่ะ..?”เมืองนี้ช่างงดงามนัก.. หลิงหยุนเพิ่งจะได้เห็นเมืองเหวินโจวเป็นครั้งแรกตั้งแต่ขึ้นฝั่งมา แต่ถึงกระนั้นเขาก็ต้องการกลับไปจิงฉูให้เร็วที่สุด และไม่ต้องการอยู่ที่นี่นานนัก!พื้นที่ในเขตหลงวานนั้นค่อนข้างกว้างใหญ่ ถนนหนทางก็ไม่หนาแน่นไปด้วยรถรา เพียงไม่นานรถแท็กซี่ก็มาจอดอยู่หน้าประตูที่สี่เขียวคล้ายหยกขลิบทองที่หรูหราของโรงแรม“ถึงแล้วครับ..”หลิงหยุนยื่นธนบัตรหนึ่งร้อยหยวนให้กับคนขับแท็กซี่ และบอกกับเขาว่าไม่ต้องทอน จากนั้นจึงรีบพาไป๋เซียนเอ๋อลงจากรถทันทีระหว่างที่ไป๋เซียนเอ๋อลงมาจากรถนั้น ผมยาวของนางก็ถูกลมพัดปลิวโบกสะบัด และจังหวะนั้นเองคนขับรถแท๊กซี่ก็ได้เห็นโฉมหน้าของนาง เพียงแค่เหลือบเห็นเพียงเล็กน้อย หัวใจของคนขับรถรถแท็กซี่ก็ถึงกับเต้นแรง และไม่สามารถถอนสายตากลับไปได้อีก“นี่.. นี่นางฟ้าใช่ไม๊?!”คนขับบรถแท็กซี่นึกสึกเสียดายขึ้นมาทันที และคิดว่าเขาไม่น่าขับมาให้ถึงโรงแรมเร็วแบบนี้ พร้อมกับเสียดายที่ไม่ได้เห็นใบหน้าที่สวยงามของไป๋เซียนเอ๋อระหว่างที่นั่งอยู่ในรถ