ตอนที่ 526

บทที่ 526 : เกิดเหตุในภัตตาคารจิงฉู! พนักงานสาวเสริฟคนสวยเริ่มเห็นว่าเหตุการณ์กำลังจะบานปลายกันใหญ่ และเกรงว่าหลิงหยุนจะได้รับอันตราย เธอจึงรีบพูดขึ้นเพื่อให้จางเติงเกอหายโมโห.. “หัวหน้าคะ.. ทางผู้จัดการเพิ่งจะโทรมาบอกให้ทางเราเปลี่ยนห้องให้ท่านค่ะ และก่อนที่ท่านจะเข้ามา ลูกค้าท่านนี้ก็ได้รับปากที่จะเปลี่ยนห้องให้แล้วค่ะ..” ‘หัวหน้า’ ที่พนักงานเสริฟสาวสวยพูดถึงนั้นก็คือชายร่างสูงอ้วนท้วนผู้นี้นี่เอง เขาชื่อจางเติงเกอเป็นหัวหน้าฝ่ายดูแลจัดการของสำนักงานเขตจิงฉี และยังเป็นอันธพาลในย่านนี้ด้วย เขามีศักดิ์เป็นญาติห่างๆของเสียเจิ้นติง และมักจะทำตัวกร่างจนไม่มีใครกล้าตอแย! ความจริงแล้วตำแหน่งของจางเติงเกอก็ไม่ได้ใหญ่โตอะไรนัก เพียงแต่คนที่หนุนหลังเขาอยู่นั้นไม่ธรรมดาเลย อีกทั้งตัวเขาเองก็มารับประทานอาหารที่ภัตตาคารแห่งนี้อยู่เป็นประจำ พนักงานเสริฟสาวสวยจึงจดจำเขาได้ และพยายามที่จะพูดจานุ่มนวลเพื่อไม่ให้เกิดเรื่องราวใหญ่โต “มันต้องการเปลี่ยนห้องตอนนี้ก็สายไปแล้ว ฉันจะให้มันได้รับบทเรียนที่ยากจะลืมเลยล่ะ!” จางเติงเกอได้โทรหาเรียกลูกน้องของเขามาแล้ว และตอนนี้ก็ยังไม่เที่ยงดี ยังเหลืออีกตั้งครึ่งชั่วโมงกว่าเจ้านายของเขาจะมาถึง เวลาครึ่งชั่วโมงนั้นมากพอที่จางเติงเกอจะจัดการเคลียร์พื้นที่ในห้องนี้ เขาจะจัดการเขี่ยไอ้กระจอกนี่ออกไปก่อน เจ้านายของเขากับแขกที่มาจะได้รับประทานอาหารกันได้อย่างสบายอกสบายใจ เมื่อพนักงานเสริฟเห็นจางเติงเกอไม่ฟังคำพูดของเธอ จึงได้แต่หันไปมองหลิงหยุนด้วยสายตาที่บ่งบอกว่าเธอไม่สามารถช่วยอะไรได้จริงๆ หลิงหยุนยิ้มพร้อมกับกวักมือเรียกพนักงานเสริฟสาวสวยให้เข้ามาหาพร้อมกับพูดขึ้นว่า “คนสวย.. ยังไงวันนี้ผมก็ไม่เปลี่ยนห้อง! คุณช่วยไปเปิดกระจกหน้าต่างออกให้ผมที..” หลิงหยุนพูดพร้อมกับชี้นิ้วไปทางกระจกหน้าต่าง ห้องดูทะเลสาบนี้อยู่ห่างจากทะเลสาบจิงฉูเพียงแค่ห้าสิบเมตรเท่านั้น พนักงานเสริฟหันไปมองเครื่องปรับอากาศภายในห้อง และอดสงสัยไม่ได้ว่าเครื่องปรับอากาศก็ใช้การได้ดี เหตุใดจึงต้องเปิดหน้าต่าง? “ฉันเปิดให้เอง!” เสี่ยวเม่ยหนิงดูเหมือนจะเดาออกว่าหลิงหยุนกำลังต้องการจะทำอะไร? เธอยิ้มพร้อมกับลุกขึ้นไปเปิดกระจกหน้าต่างให้ทันที และเมื่อหน้าต่างถูกเปิดออก ลมร้อนก็พัดวูบเข้ามาในห้อง.. แม้แต่เหมี่ยวเสี่ยวเหมาเองก็มองหลิงหยุนด้วยความสงสัย.. เธอไม่เข้าใจว่าหลิงหยุนกำลังคิดจะทำอะไรกันแน่? เธอจึงได้แต่ถอนหายใจพร้อมกับส่ายหน้า จากนั้นก็หันไปมองชายร่างสูงอ้วนด้วยความสงสาร! แทบไม่ต้องสงสัย.. จางเติงเกอกำลังจะพบกับความโชคร้ายอย่างแน่นอน! “เจ้าหนู… ฉันจะคอยดูว่าแกจะตายยังไง?”จางเติงเกอยังไม่รู้ตัวว่าตนเองกำลังจะต้องพบเจอกับหายนะครั้งใหญ่ และยังคงกระหยิ่มยิ้มย่อง..เพียงไม่นาน.. เจ้าหน้าที่ฝ่ายดูแลจัดการของสำนักงานเขตจิงฉีแปดคนก็เข้ามาถึงในห้องดูทะเลสาบ ทั้งหมดต่างก็เป็นลูกน้องของจางเติงเกอ เมื่อมาถึงจึงร้องถามขึ้นทันที“พี่จาง.. พวกมันอยู่ใหน? ดูท่าคงไม่อยากจะมีชีวิตอยู่ในโลกนี้แล้วสิท่า ถึงได้กล้ากวนใจพี่!”เมื่อจางเติงเกอเห็นลูกน้องของตัวเองมาถึง เขาก็ยิ่งลำพองมากขึ้น จางเติงเกอยิ้มเย้ยพร้อมกับชี้นิ้วไปทางหลิงหยุนที่ยังคงนั่งยิ้มพร้อมกับสั่งว่า“วันนี้ผู้อำนวยการหลิวมีแขกคนสำคัญ และต้องการที่จะใช้ห้องนี้ แต่เจ้าเด็กนี่กลับไม่ยอมเปลี่ยนห้อง มันกล้ายั่วโมโหฉัน พวกนายจัดการสั่งสอนมัน!”“อะไรกัน? รู้ทั้งรู้ว่าพี่เป็นใครแต่ก็ยังกล้างั้นเหรอ? ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพวกเราจัดการกับมันเอง..”เมื่อทั้งแปดคนได้ยินคำพูดของจางเติงเกอ ต่างก็ร้องเสียงดังออกมาอย่างไม่พอใจ และเดินพับแขนเสื้อเข้าไปหาหลิงหยุนทันที..“ฟังนะ..! จัดการเฉพาะเจ้าเด็กหน้าสวยนั่น อย่าทำร้ายผู้หญิงสวยสองคน..”จางเติงเกอดูเหมือนจะกระเหี้ยนกระหืออย่างมากเมื่อเห็นสาวสวยสองคนที่นั่งอยู่ห้อง ดวงตาของมันจับจ้องอยู่ที่หน้าอกตั้งตรงของสองสาว และกำลังคิดหาวิธีที่จะจัดการกับสาวสวยทั้งสองคนต่อ“ถ้าพวกนายพร้อมแล้ว ก็จัดการกับมันได้เลย!”หนึ่งในนั้นที่ดูเหมือนจะเป็นหัวโจก มีศรีษะใหญ่โตเกือบเท่าลูกแตงโมหันไปมองลูกน้อง และเดินนำเข้าไปคนแรกหลิงหยุนยังคงนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ เขาเหลือบมองชายหัวโตที่วิ่งเข้ามายืนตรงหน้าพร้อมกับยกมือขึ้นห้าม“รอเดี๋ยว..”ชายหัวโตหยุดทันทีพร้อมกับถามขึ้นว่า “รอ.. รออะไร? เจ้าหนู.. คิดจะยอมแพ้ตอนนี้ ฉันว่ามันสายไปแล้วล่ะ!”ระหว่างที่ชายหัวโตหยุดคุยกับหลิงหยุนนั้น อีกเจ็ดคนที่วิ่งตามมาก็หยุดตาม หลิงหยุนจึงถามขึ้นอย่างใจเย็นว่า“ฉันแค่จะถามพวกแกว่า.. ในนี้มีใครกลัวเปียกน้ำบ้างมั๊ย?”ชายหัวโตถึงกับงุนงงพร้อมกับคิดในใจว่า ฝนก็ยังไม่ตก แล้วทำไมถึงต้องเป็นห่วงว่าพวกเขาจะเปียกน้ำด้วย แต่ก็ตอบกลับไปว่า