ตอนที่ 529

บทที่ 529 : ทุกคนออกไปให้หมด! แขกคนอื่นๆที่อยู่ชั้นหกต่างก็พากันวิ่งออกมาจากห้องส่วนตัวกันหมด และห้องดูทะเลสาบที่หลิงหยุนนั่งรับประทานอาหารอยู่นั้นก็มีผู้คนออกันหนาแน่นอยู่หน้าประตู ถึงแม้หลิงหยุนจะใช้กำปั้นชกไปที่ลำตัวของตำรวจเหล่านั้น แต่เขาก็ออกแรงเพียงแค่เล็กน้อยเท่านั้น เพราะไม่มีเจตนาที่จะทำร้ายผู้ใด แต่ด้วยความแข็งแกร่งของเขาเวลานี้ เพียงความแรงเท่านั้นก็สามารถส่งให้คนทั้งหกกระเด็นออกไปไกล แต่ไม่ได้รับบาดเจ็บ.. จิตหยั่งรู้ของหลิงหยุนก็นับว่าทำงานได้อย่างดีเยี่ยม ภายในรัศมียี่สิบเมตรรอบตัวเขาล้วนถูกจิตหยั่งรู้มองเห็นหมด หลิงหยุนจึงรู้ดีว่าถังเทียนห่าวตอนนี้อยู่ด้านนอกภัตตาคารจิงฉู ดังนั้น.. หลิงหยุนจึงจำเป็นต้องรักษาหน้าของถังเทียนห่าว เพราะหากเขาทำร้ายร่างกายตำรวจพวกนี้จริงๆ เมื่อถังเทียนห่าวขึ้นมา ก็คงยากที่จะสู้หน้าคนอื่นๆได้ “นี่แก.. แกกล้าขัดขืนการจับกุม แล้วยังกล้าทำร้ายร่างกายตำรวจอีกเหรอ?!” หัวหน้าจ้าวถูกร่างของตำรวจสองนายกระแทกจนล้มลงไป แต่ก็พบว่านอกจากก้นที่กระแทกกับพื้นแล้ว เขาก็ไม่ได้รับบาดเจ็บที่ส่วนใหนเลย หัวหน้าจ้าวดิ้นขลุกขลักและพยายามผลักร่างของตำรวจสองนายที่ทับอยู่ออก พร้อมกับยกมือขึ้นชี้หน้าตะโกนใส่หลิงหยุน ปฏิกิริยาแรกที่หัวหน้าจ้าวอยากจะทำก็คือการชักปืนออกมายิงใส่หลิงหยุน แต่เมื่อพบว่ามีฝูงชนมุงดูอยู่มากมาย เขาจึงตัดสินใจที่จะไม่ใช้อาวุธอย่างที่ใจต้องการ และก็นับว่าโชคดีที่หัวหน้าจ้าวไม่ชักปืนยิงออกไป เพราะหากเขากล้ายิงปืนใส่หลิงหยุนจริงๆ หลิงหยุนคงไม่ลังเลที่จะฆ่าเขาอย่างแน่นอน ตำแหน่งที่หลิงหยุนนั่งอยู่นั้นหันหน้าออกไปทางประตูพอดี เขาฉีกยิ้มให้กับหัวหน้าจ้าวแล้วตอบไปว่า “ถ้าคุณอยากจะจับตัวผมก็เข้ามาได้เลย ผมจะนั่งกินอาหารรออยู่ตรงนี้ และกำปั้นของผมก็รอต้อนรับคุณอยู่ทุกเมื่อ..” พูดจบ.. หลิงหยุนก็ไม่สนใจอะไรอีก แม้แต่เหตุการณ์ชุลมุนที่หน้าประตู เพราะนี่เป็นเวลาทานอาหารของเขา.. “สุดยอดจริงๆ ตั้งแต่ออกเดินทางท่องเที่ยวมา นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นอะไรที่สุดยอดแบบนี้!” “พ่อครับ.. พี่ตัวโตคนนั้นเก่งจัง! ผมอยากจะขอลายเซ็น แล้วโตขึ้นผมจะจัดการกับตำรวจแบบพี่เขาด้วย..” “โอ้โห.. หมอนั่นโคตรโหดเลย! ขนาดตำรวจล้อมขนาดนี้ยังจะมีอารมณ์นั่งกินอยู่ได้? สงสัยจะเป็นคุณชายจากตระกูลใหญ่ในเมืองหลวงแน่ๆเลย” “วันนี้นับว่าได้เปิดหูเปิดตา..” …………… ผู้คนที่มามุงดูอยู่หน้าห้องของหลิงหยุนนั้น ล้วนเป็นนักท่องเที่ยวมาจากทั่วทุกสารทิศ รวมทั้งคนพื้นที่ด้วย และเมื่อได้เห็นความเก่งกาจของหลิงหยุน ทุกคนก็ได้แต่ร้องอุทานออกมาด้วยความชื่นชม ภายในห้องดูทะเลสาบนั้น เหมี่ยวเสี่ยวเหมาและเสี่ยวเม่ยหนิงต่างก็นั่งกินอาหารกันเงียบๆ โดยเฉพาะเสี่ยวเม่ยหนิงที่สีหน้าดูเหมือนจะมีความสุขที่สุด หลิงหยุนขยิบตาให้กับเสี่ยวเม่ยหนิงพร้อมกับใช้ปลายตะเกียบดันจานอาหารให้กับเธอ และพูดขึ้นว่า “นี่หนิงน้อย.. กินนี่เร็วเข้า! อย่าเอาแต่นั่งยิ้ม..” “ฮ่า.. ฮ่า..” เมื่อได้ยินคำพูดของหลิงหยุน เสี่ยวเม่ยหนิงก็ได้แต่หัวเราะออกมาเสียงดัง พร้อมกับเอนหลังพิงเก้าอี้อย่างสบายอกสบายใจพร้อมกับแอบกระซิบว่า“โอ้โห.. กินไปด้วยชกตำรวจไปด้วย เหลือเชื่อจริงๆ!”หลิงหยุนได้แต่ส่ายหน้าพร้อมกับถอนหายใจ “พูดอะไรน่ากลัวแบบนั้นหนิงน้อย! เหมี่ยวเสี่ยวเหมา.. ผมว่าคุณต้องกำราบน้องสาวบ้างนะ! กลับบ้านไปอย่าลืมฟ้องท่านปู่เสี่ยวด้วยว่าหนิงน้อยทำวีรกรรมอะไรไว้บ้าง..?”เหมี่ยวเสี่ยวเหมาที่แม้จะยังคงสงบนิ่งอยู่ได้ แต่ในครั้งนี้กลับอดรนทนต่อไปไม่ไหว จึงได้แต่ยกตะเกียบในมือชี้ไปทางหลิงหยุนพร้อมกับตอบไปว่า“นายก็ไม่ได้ดีไปกว่าหนิงน้อยเลย.. รีบๆกินเร็วเข้า!”“ผมอิ่มแล้ว.. กินเข้าไปเยอะมาก!”ระหว่างที่คุยกับเหมี่ยวเสี่ยวเหมานั้น.. สายตาของหลิงหยุนก็จับจ้องอยู่ที่หน้าอกของเธออย่างเป็นจริงเป็นจัง และกำลังประเมินขนาดของมันอยู่ว่าอาจจะถึง 34D“นี่.. นายกำลังมองอะไร?”เหมี่ยวเสี่ยวเหมาสังเกตเห็นสายตาของหลิงหยุน ก็ถึงกับกรีดร้องออกมาด้วยใบหน้าแดงก่ำ..“เอิ่ม.. ผมเห็นชุดที่คุณใส่อยู่สวยดี คุณซื้อมาจากที่ใหนเหรอ? ผมกำลังคิดว่าจะซื้อไปฝากหลิงยู่สักชุด..”หลิงหยุนรีบปฏิเสธอ้อมๆ เพื่อปิดบังความคิดที่แท้จริงของตนเอง..ที่ประตูหน้าห้องส่วนตัว ตำรวจทั้งห้านายและหัวหน้าจ้าวต่างก็กัดฟันกรอดด้วยความโกรธ! ผู้คนที่มุงดูอยู่ต่างก็พากันตกใจและตะลึงกันไปหมด แต่ดูเหมือนความวุ่นวายโกลาหลเหล่านี้ จะไม่สามารถทำให้ทั้งสามคนที่อยู่ในห้องสะทกสะท้านได้เลยแม้แต่น้อย พวกเขายังคงนั่งกิน พูดคุย และหัวเราะกันอย่างสนุกสนานราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นอย่าว่าแต่หลิงหยุนจะอยู่ที่นี่ด้วยเลย.. ต่อให้มีเพียงแค่เหมี่ยวเสี่ยวเหมาอยู่ในห้องนี้ เธอก็ไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย นั่นเพราะตัวเธอเองก็มีวรยุทธเช่นเดียวกับหลิงหยุน!ตอนนี้เหมี่ยวเสี่ยวเหมาอยู่ในระดับเริ่มต้นของขั้นโฮ่วเทียน-8 และหากจำเป็นต้องลงมือ เธอก็แค่ใช้หนอนกู่จัดการกับทุกคน ถึงตอนนั้นต่อให้เจ้าหน้าที่ทั้งหกคนที่กำลังคลุ้มคลั่งอยู่นี้ไปโรงพยาบาล แม้แต่หมอเองก็ยังยากที่จะตรวจพบว่าพวกเขาเจ็บป่วยด้วยสาเหตุอะไร?………..“อะไรกัน..? นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”หลิวจินไล๋พร้อมกับรองผู้อำนวยการเขตอีกสองคน พากันเบียดฝูงชนขึ้นมาที่ชั้นหกของภัตตาคาร แต่เมื่อมาถึงกลับพบผู้ใต้บังคับบัญชาของตนทั้งหกคนอยู่ในสภาพแบบนั้น ในใจของเขาก็คิดขึ้นมาทันทีว่าครั้งนี้เขาคงต้องเผชิญกับปัญหาใหญ่อีกแน่นอนหลังจากทำความเข้าใจภาพโดยรวมของเหตุการณ์ครั้งนี้ได้แล้ว ใบหน้าของหลิวจินไล๋ก็เปลี่ยนเป็นบูดบึ้งทันทีพร้อมกับร้องตะโกนถามออกไป“นี่มันอะไรกัน? กล้าขัดขืนการปฏิบัติหน้าที่ของตำรวจงั้นเหรอ?”“แล้วยังกล้าทำร้ายตำรวจกลางวันแสกๆด้วย ช่างยะโสโอหังจนไม่เห็นกฏหมายอยู่ในสายตา!”และความฝันของหลิวจินไล๋ก็ได้กลายเป็นเพียงแค่ความฝัน..!เขาตั้งใจที่จะพาผู้อำนวยการสำนักงานรักษาความมั่นคง – ถังเทียนห่าว มาทานอาหารเพื่อกระชับความสัมพันธ์ แต่กลับต้องมาพบเจอกับปัญหามากมาย ในใจของเขาจึงทั้งโกรธ และเคียดแค้นลูกน้องในหน่วยงานของเขาถูกจับโยนออกไปกลางทะเลสาบ และตอนนี้ตำรวจอีกหลายนายยังถูกจับโยนออกมานอกห้อง หลิวจินไล๋ไม่รู้ว่าจะเอาหน้าไปไว้ที่ใหน ครั้งนี้เขากำลังเผชิญกับปัญหาที่ใหญ่มากจริงๆ!เพราะเพียงแค่ได้เห็นฝีมือของอีกฝ่าย หลิวจินไล๋ก็พอจะเดาได้ว่าอีกฝ่ายนั้นต้องไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไป!