บทที่ 408 ถูกลดขั้นเป็นสามัญชน

คำแนะนำด้วยวาจาของหลิวกงกงได้รับการส่งต่อเสร็จสิ้นแล้ว แต่ในสถานการณ์นี้ เขาคงต้องส่งต่อให้องค์หญิงสี่เพียงคนเดียว หลิวซงเดินออกจากห้องโถงด้านข้างและมาที่ห้องโถงหลัก: "องค์หญิงสี่ นี่คือส่วนหน้าพระศพของฮองเฮาเวินเต๋อโปรดพระองค์อย่าได้เสียกิริยา"

องค์หญิงสี่ไม่รู้ว่าหลิวกงกงกลับมาเป็นหัวหน้าวังชั้นในอีกครั้ง คิดว่าเขายังคงปฏิบัติหน้าที่อยู่ในวัง: “เจ้าลูกหมารับใช้ เจ้ากล้าดียังไงมาสั่งสอนข้า!”

“กระหม่อมเป็น..."

“ถอยไป อย่ามาขวางทางข้า”องค์หญิงสี่ให้หลิวกงกงหลบไปด้านข้าง เพียงคิดว่าจะไปสั่งสอนหมิงโร่ก่อน

ในสายตาของนาง เสด็จแม่ถูกปลดจากตำแหน่ง ต้องเป็นเพราะนังเสี่ยวจิ่ว แต่เดิมก็ปกติดี พอนางเข้ามาในเมืองหลวงก็มีเรื่องขึ้น ไม่เป็นนางแล้วจะเป็นใคร

“องค์หญิงสี่ดูหมิ่นอำนาจและพระบรมเดชานุภาพฮ่องเต้ ” หลิวกงกงโกรธอย่างสุดทน “ใครก็ได้เข้ามาหน่อย จับองค์หญิงสี่ ส่งกลับจวนของตระกูล”

แม้ว่าองค์หญิงใหญ่จะไม่พอใจกับองค์หญิงสี่ แต่อาจกล่าวได้ว่าน้องสาวของพวกเขาได้รับความสูญเสีย ขนาดองค์หญิงสี่ยังถูกรังแก แล้วนางจะไม่โดนเช่นเดียวกันหรือ “หลิวกงกงรอเดี๋ยว แม้องค์หญิงสี่จะไม่มีสถานะ ก็ไม่ควรจะถูกลงโทษฐานดูหมิ่น”

พระชายาองค์ชายสามปกติค่อนข้างใกล้ชิดกับองค์หญิงใหญ่ จึงดึงแขนเสื้อขององค์หญิงใหญ่และกระซิบ: “พี่หญิงใหญ่ หลิวกงกงมาเพื่อส่งต่อพระราชโองการของเสด็จพ่อ ตักเตือนให้ปฏิบัติตามมารยาท และแสดงความกตัญญูเฝ้าพระศพของฮองเฮา”

องค์หญิงใหญ่ตัวสั่นสะท้าน และถอยหลังไปสองสามก้าว อยากจะขอความเมตตาให้องค์หญิงสี่ แต่เมื่อเผชิญหน้ากับหลิวกงกง นางช่วยไม่ได้จริงๆ

“กระหม่อมต้องกลับไปที่วังตามคำสั่งของฮ่องเต้ องค์หญิงใหญ่อย่าทำให้งานของกระหม่อมล่าช้าเลย” หลิวกงกงพาทหารรักษาพระองค์กลับไปที่วังพร้อมกับองค์หญิงสี่ที่ตื่นกลัว .

หลังจากผ่านวันแรกมา วันที่สองมีระเบียบข้อบังคับอยู่ทุกที่ เวลาไหนทำขั้นตอนอะไร และดำเนินไปอย่างราบรื่นมาก

หมิงโร่หงุดหงิดที่จะพูดคุยกับพระชายา จึงเข้าไปปักธูปในห้องโถงอย่างตรงเวลา หลังจากนั้นจึงไตร่ตรองภาพวาดของ 'ของเล่นบรรเทาปัญญา' ใน หอมุกราตรีและวางแผนที่จะเลือกการใช้สมองให้มากที่สุดเพื่อไปโจมตีใต้เท้าหยูช่างต่อเรือ

เจ้าช่างหลู่ส่งสินค้าสำเร็จรูปมาหลายชิ้น ซือห้าวเฉินเป็นในฐานะ 'หนูทดลอง' จึงทดลองใช้ก่อน โดยพื้นฐานแล้วมันไม่ต้องใช้เวลานานขนาดจิบชาสักถ้วย และเพียงเล่นให้คล่อง

“ท่านเคยเล่นมาก่อนหรือไม่” หมิงโร่จับคา งและมองดูนิ้วมือของซือห้าวเฉินที่กำลังประกอบ "หางมังกรเทพ" ที่ออกมาได้อย่างยืดหยุ่น

“ไม่” ซือห้าวเฉินส่ายหัว

“แล้วเหตุใดท่านถอดและประกอบง่ายดายเช่นนี้？”

“จดจำตำแหน่งของทุกชิ้นไว้ในสมอง ใส่กลับที่เดิมตามลำดับ"ซือห้าวเฉินมองไปที่ 'ก้อนสี่เหลี่ยมหกด้าน' ในมือของเขา ที่ประกอบขึ้นครึ่งหนึ่งแล้ว “อย่างไรก็ตาม สิ่งนี้ซับซ้อนกว่าอันก่อนจริงๆ และจำเป็นต้องคิดอย่างจริงจัง”

“ตอนนี้ข้าไม่อยากคุยกับท่านแล้ว” หมิงโร่รู้สึกว่าความฉลาดทางเชาว์ปัญญาของนางถูกบดขยี้ ได้รับการอบรมสั่งสอนจากศิษย์พี่เจ็ดป็นเวลานาน กว่านางจะรู้ว่าควรถอดส่วนไหนออกก่อน แต่หยุนชินอ๋องกลับ แค่คิดครู่หนึ่งก็สามารถใส่กลับได้แล้ว...

“ข้าได้รับสิ่งนี้มาก่อนถึงเล่นเป็น แต่ทั้งหมดนั้นได้รับการออกแบบโดยเจ้า ดังนั้นแน่นอนว่าเจ้าฉลาดกว่า” ความปรารถนาที่จะมีชีวิตรอดขององค์หยุนชินอ๋องนั้นยอดเยี่ยมมาก

“ฮ่าๆ” นี้เหล่านี้ความจริงแล้วนางไม่ได้ออกแบบเอง

เหยียนเจาไป๋เข้ามาจากด้านนอกและเห็นสารพัดพัซเซิลที่อยู่บนโต๊ะ เปลือกตาของเขากระตุกขึ้น: "นี่คือสิ่งที่เตรียมไว้ให้ใต้เท้าหยูหรือ？”

“ไม่ใช่” หมิงโร่ส่ายหัว

“อ่อ” เหยียนเจาไป๋รู้สึกว่าสิ่งเหล่านี้มอบให้ชายชราแปลกๆ นั่น คาดว่าเขาจะยิ่ง "เล่นจนลุ่มหลงทำลายสติปัญญา"

“ข้าวางแผนที่จะมาเลือกอันที่ยากที่สุดสามอันให้เขา” หมิงรูโรกล่าว

“เจ้าหยิบออกมาก่อนหนึ่งอัน ที่คล้ายคลึงกับอันที่จะให้เขา” เหยียนเจาไป๋เห็นท่อนไม้เหล่านี้แล้วก็รู้สึกว่าอยากให้กำลังใจ

“ได้" หมิงรูโรไม่เข้าใจใต้เท้าหยูนั่น ฟังพี่ชายห้าไว้น่าจะดีกว่า

“เกิดอะไรขึ้น?” ซือห้าวเฉินวางท่อนไม้สุดท้ายเข้าด้วยกันอย่างสมบูรณ์แบบ

เหยียนเจาไป๋เคาะหน้าผากของเขา: "ข้าเกือบลืมเรื่องงานไปแล้ว หลิวกงกงมาเพื่อประกาศพระราชโองการ และเสี่ยวจิ่วก็ต้องไปฟังพระราชโองการด้วย"

“พี่ห้ารู้หรือไม่ว่าเป็นพระราชโองการเรื่องอะไร?” หมิงโร่ขมวดคิ้ว

“ฟังความหมายของหลิวกงกง น่าจะเป็นการลงโทษเหยียนหมิงหุ้ย”