บทที่ 409 ไม่มีเหตุผล

“ยังเป็นโร่เอ่อร์ที่ห่วงใยข้าที่สุด" เหยียนยวนลูบหัวเล็กๆ ของเหล่าเถีย

หลิวกงกงมองดูฮ่องเต้ที่ลูบงูพิษเหมือนแมว รู้สึกเพียงว่าหนังศีรษะของตนแน่นขึ้น

เป็นเวลากลางคืน หลังจากยามสอง เหล่าเถียซึ่งเดิมที่พันตัวอยู่รอบข้อมือของเหยียนยวน ก็ตกลงไปเสียงดังฟึบในทันที

เหยียนยวนหัวเราะเบา ๆ : "ข้ารู้แล้ว ข้าจะไปพักผ่อนหลังจากอ่านหนังสือเล่มนี้แล้ว"

เหล่าเถียเลื้อยปีนป่ายไปด้านข้าง เหยียนยวนยังคงรักษาสัญญา หลังจากอ่านสาส์น กราบทูลเล่มนั้นจบแล้ว เขาก็กลับไปที่แท่นบรรทมและพักผ่อน

ในช่วงยามสาม เหยียนยวนได้ยินเพียงเสียงดังปัง และจากนั้นเสียงของหนักที่ตกลงมาที่พื้นก็ดังมาจากสนาม เหยียนยวนลืมตาตื่นขึ้นทันที เห็นรูขนาดเท่าเมล็ดถัวเหลือร่องรอยอยู่ตรงหน้าต่างห้องบรรทม เหล่าเถียที่พันตัวอยู่รอบข้อมือเขาก็หายไปแล้ว

เหยียนยวนหยิบดาบ เดินออกจากห้องบรรทม มีผู้ลอบสังหารชุดดำสองคนต่อสู้กับองค์รักษ์ลับ และหนึ่งในนักฆ่าถูกยิงศีรษะไปแล้ว การเคลื่อนไหวเมื่อครู่น่าจะเป็นเขาที่ทำ

เมื่อจ้งหมิงเห็นว่าเจ้านายออกมา ก็รีบรุดเข้ามาปกป้องเบื้องหน้า: “นายท่าน มันเป็นทหารที่หลงเหลือจากฝ่ายที่แพ้สงครามเพียงไม่กี่คน ไม่นานก็จัดการได้แล้ว นายท่านกลับไปที่ห้องบรรทมเถอะขอรับ”

เหยียนยวนยืนอยู่ใต้ชายคาของทางเดิน ดาบเล่มหนึ่งพุ่มตรงมาพร้อมกับเสียงหวีดราวลมพัด มือของเหยียนยวนที่กำดาบไว้แน่น ถ้าลูกเกาทัณฑ์นั่นเข้ามาใกล้กว่านี้อีกนิด เขาจะเหวี่ยงดาบเพื่อสกัดกั้นมันได้

ในชั่วพริบตา ได้ยินแต่เสียงปัง ลูกเกาทัณฑ์ที่ยิงไปดูเหมือนจะกระทบกับแผ่นเหล็กทำให้เกิดเสียงที่คมชัด เหล่าเถียใช้กะโหลกศีรษะของเขาเพื่อ 'รับ' คม และควันสีเหลืองก็ปะทุขึ้นในขณะที่กระทบ ร่องบนด้ามลูกศรมีผงพิษ

จ้งหมิงรีบปกป้องเจ้านายของเขากลับไปที่ห้องบรรทม และองค์รักษ์ลับที่อยู่ใกล้ๆ ถูกควันพิษฟุ้งโขมงและล้มลงกับพื้นทันที

นักฆ่าที่โจมตีด้วยลูกเกาทัณฑ์พิษได้ซ่อนตัวอยู่ในความมืด จึงใช้เกาทัณฑ์เล็งไปที่เหยียนยวนซึ่งกลับมาที่ห้องบรรทม ก่อนที่ลูกเกาทัณฑ์จะยิงออกไป เหล่าเถียก็เจาะรูเลือดระหว่างคิ้วของเขาแล้ว เขากระแทกตัวลงจากกำแพงวังด้วยเสียงดังสนั่น

“อ้านชิง” ดวงตาของ อ้านชื่อเปลี่ยนเป็นสีแดง

อ้านชิงเก่งในการซ่อนตัวและลอบโจมตี ผงพิษที่จะวางยาพิษไม่ว่าจะสัมผัสหรือสูดดมเป็น 'ไพ่' ในแผนของพวกเขา เมื่อไพ่ใบที่กล้าหาญหายไป อ้านชื่อ ก็ตระหนักได้ว่าสถานการณ์จบลงแล้ว การเคลื่อนไหวของการแกว่งดาบนั้นค่อนข้างสิ้นหวังและโดดเดี่ยว

ก่อนที่ อ้านชื่อจะถูกเหยียนชางส่งมาเพื่อสอบสวนหยุนชินอ๋องแห่งตงเหิง เขาไปที่ไหนในดินแดนหนานหรง เขาทำอะไรและมีอะไรผิดปกติหรือไม่ อ้านชื่อ พาทั้งสามคนตามไปตรวจสอบและพบว่าพวกเขาปรากฏตัวใกล้เขาหยุนหลิงซึ่งอยู่ใกล้กับภูเขาเยี่ยนโหลวมาก ตนจึงเกรงว่าจะไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ...

ดังนั้น อ้านชื่อจึงรีบกลับไปที่วังเพื่อรายงาน อย่างไรก็ตาม พบว่าตำหนักเซิ่งเฉียนว่างเปล่าจริง ๆ และแม้แต่ แม้แต่องค์รักษ์ลับที่รับใช้ฝูห่าย ดูแลความปลอดภัยของฮ่องเต้ก็หายตัวไป

อ้านชื่อ สังเกตว่ามีบางอย่างผิดปกติ เมื่อรวบรวมข้อมูลจากที่ต่างๆ และตัดสินว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นกับฮ่องเต้ของพวกเขา คืนนี้จึงมาเพื่อลอบโจมตี แม้ว่าพิษที่ใช้จะควบคลุมร่างกายได้ชั่วขณะหนึ่ง แต่ก็ไม่เป็นอันตรายถึงชีวิต เพียงจะทำให้ผิวหนังเปื่อยเน่าเท่านั้น เขาควบคุมเหยียนยวนเขาเพียงเพื่อจะถามถึงที่อยู่ของฮ่องเต้ แต่เขาไม่เคยคิดว่าเขาจะถูกถอดออกก่อนเขาจะประสบความสำเร็จในการฝึกงาน

เมื่อดาบของ องครักษ์ลับฟันทะลุเส้นเอ็นของ อ้านชื่อ เขาใช้ดาบประคองร่างกายที่พังยับเยินของเขา เจาะถุงพิษที่ซ่อนอยู่ในฟันของเขา และล้มลงกับพื้นอย่างแรง

“หัวหน้าชื่อ” นักฆ่าอีกคนฟุ้งซ่าน ถูกองค์รักษ์ลับจับตัวไว้ เข้าจับคางทันทีโดยไม่ให้โอกาสเขากัดถุงพิษ

จ้งหมิงสั่งให้คนค้นหารอบ ๆ ตำหนักหวูเซี๋ยก่อน จากนั้นมองไปที่องค์รักษ์ลับที่เพิ่งสัมผัสกับผงพิษ – คนยังมีชีวิตอยู่ และมือที่เปื้อนผงพิษกลายเป็นสีม่วงและเริ่มเปื่อยเน่า .

เหยียนยวนขอให้หลิวกงกงส่งหมอพิษไปวินิจฉัยและรักษาองค์รักษ์ลับ เมื่อเขาหันหลังกลับ เขาเห็นเหล่าเถียคลานออกมาจากสระบัวและอาบน้ำให้ตัวเอง เหยียนยวนรีบห่อเหล่าเถียด้วยผ้าเช็ดหน้าแล้วเช็ดตัวเขาให้แห้ง ตรวจสอบอย่างละเอียดว่าเขาได้รับบาดเจ็บหรือไม่